Eva's Universe

geluiden van de toekomst

2008-06-28T12:02:00.005+02:00

De geluiden van de toekomst gaan natuurlijk onverbrekelijk samen met hoe wij ´in de toekomst´ zullen leven. Omdat er om de haverklap nieuwe vindingen het levenslicht zien, is het voorspellen van ons toekomstig leven een hachelijke zaak. Voorspellingen die dramatisch hebben gefaald zijn nu bijzonder vermakelijk.

Een belangrijke motor achter innovaties, op initiatief van zowel industrie als staat, is een groeiende urgentie om vervuiling en broeikasgas terug te brengen, om zuiniger om te gaan met energie en om nieuwe energiebronnen te exploiteren. Bij belangrijke gebruiksgoederen als auto's is een explosie aan experimenten en innovaties te zien.

Een grote variatie en een snelle 'natuurlijke' selectie zullen de producten laten evolueren die uiteindelijk het gezicht op de weg en de bijbehorende geluiden gaan bepalen. Die geluiden zullen vermoedelijk aanzienlijk anders klinken dan nu. De richting van de verandering lijkt te leiden naar meer electriciteitsverbruik, en het overbodig maken van olie-gerelateerde producten voor het vervoer.
Als deze ontwikkeling doorzet, zal het verder exploiteren van betrouwbare bronnen van electrische energie tegelijkertijd ook een impuls krijgen.

Omdat de zonne-energie in tropische gebieden overvloediger is dan elders, zal dit mogelijk de economische balans tussen de rijke westerse landen en de olie-landen enerzijds en de arme 'ontwikkelingslanden' anderzijds in een beter evenwicht brengen.

Landen zoals Nederland zullen zich waarschijnlijk meer gaan richten op het exploiteren van wind en water (getijden-energie).

In de figuur zijn de aantallen WO-aanvragen in het technologieveld windenergie en de totale aantallen WO-aanvragen jaarlijks weergegeven. De gevonden aantallen in het jaar 1990 dienen als index. (Bron: Rapport (2005) Octrooicentrum Nederland) WO is een wereldwijd octrooi-instituut [Eva].

Golf- en getijdenenergie is een technologiegebied waarin weinig octrooien worden aangevraagd. In aantallen WO+EP-aanvragen gemeten is er over de onderzoeksperiode sprake van een zeer sterke groei (1000 %).(Bron: Rapport (2005) Octrooicentrum Nederland)WO en EP zijn respectievelijk een wereldwijd en een Europees octrooi-instituut [Eva]

Geluiden dus:

Ontploffingsmotoren zijn uit, electromotoren zijn in. Minder lawaai, dat lijkt me een veilige voorspelling. En minder ongure gassen.
Allemaal positief.

Daarnaast zal electriciteit in de auto en voortgeschreden computertechnologie andere innovaties meer voordehandliggend maken.
Te denken valt aan een electromagneet die afhankelijk van de afstand tussen twee auto's meer kracht genereert en afstotend werkt door beide dezelfde pool te geven. Botsingen tussen auto's komen minder voor.
Het invoegen op een snelweg kan zo zelfs geautomatiseerd worden: bij het naderen van een invoegstrook, zorgt een signaal vanuit een kastje in de berm voor een grotere afstand tussen twee wagens, die gecoördineerd wordt met plaats en snelheid van de invoegende auto's. Mogelijk zijn veelvuldig aangebrachte bakens langs alle wegen zelfs voldoende om bestuurderloze auto's van A naar B te laten rijden, terwijl onderlinge electronische communicatie tussen de vervoermiddelen zorgt voor veilige afstanden en snelheden. Omdat individuele acties van bestuurders hiermee overruled worden, zal dit wel op grote weerstanden stuiten. Hoe kun je nu nog laten zien dat je stoer bent? Niet door middel van een brullende motor.... Toch zal het belang van verkeersveiligheid zwaar moeten wegen en wie weet komt dat er toch nog van.

Een andere innovatie in een electrische auto die voor de hand ligt en in één van de prototypes al is opgenomen is geen achteruitkijkspiegels aan weerszijden van de auto (luchtweerstand, kwetsbaarheid), maar een achteruitkijkcamera die via een scherm op het dashboard een blik naar achteren kan werpen.

Over 25 jaar zullen sommigen zich met afgrijzen (of met weemoed....??) herinneren hoe het stonk en brulde in de stad, en hoe soepel en fris het nu allemaal verloopt. Niettemin: minder lawaai maakt de kans op aanrijdingen tussen fietsers en voetgangers groter. Ik realiseer me dat ik vaak 'op geluid' fiets, omdat tegelijk alle richtingen bekijken niet altijd gemakkelijk gaat. Een deel van het veld bestrijk je dan met je oren. Praktisch geluidloze wagens merk je dan niet op. Dit zal wellicht leiden tot nog meer scheiding van verkeerssoorten.

Er valt veel te fantaseren over de toekomst. Er verandert veel in een hoog tempo. Heel interessant allemaal.

geluiden uit het verleden

2008-06-07T15:39:00.004+02:00

Haast zonder erg absorberen wij onze acoustische omgeving. Het is bijna vergelijkbaar met geuren. Ik herinner me de eerste keer dat ik voet op Kreta zette. Het eerste dat mij opviel was het droog-kruidige briesje dat mij omspoelde en mijn neusgaten binnendrong. Na enige tijd is de geur vanzelfsprekend en valt niet meer op, en de geur was niet meer zo'n opvallend aspect van mijn verblijf.
Dan, terug in Nederland, ben ik op een zonnige dag in de kruidentuin van de Hortus in Amsterdam, plotseling terug op Kreta en besef ik pas bij nader inzien dat een geur mij daarheen terugbracht.

Van geuren is bekend dat zij levendige herinneringen kunnen oproepen, maar geluiden kunnen er ook wat van. Toen mijn oudste dochter al een jaar zonder noemenswaardig heimwee in Sydney (Australië) woonde, verlangde ze plotseling zeer hevig terug naar Amsterdam toen zij bij een bezoekje aan Melbourne de combino-trams hoorde.

Het is daarom van grote emotionele waarde, nog afgezien van het historisch belang, dat de nederlandse omroep op internet huisvesting biedt aan een bibliotheek van verdwenen geluiden.
Hoe meer jaren je achter je hebt, hoe meer weemoed je kunt ervaren bij het beluisteren van een hoefsmid, draaiende molenwieken, buizenpost(!), een hammondorgel in de bioscoop of het geluid van een puntenslijper met draaihengel.

Ook in andere landen zijn geluidsbibliotheken aangelegd, zoals op de Canadese website van het Institute of Acoustic Ecology

En zo ga ik vrijwel vanzelf denken over de geluiden die ons momenteel omringen, en hoe we over kortere of langere tijd zelfs de onaangename geluiden van nu ooit zullen missen.

Welke geluiden zullen straks verdwenen zijn..... en welke nieuwe geluiden zullen in de toekomst een vanzelfsprekend onderdeel worden van ons acoustisch behang.....

Daarover een volgende keer mijn speculaties.

obama tsunami

2008-02-02T11:27:00.001+01:00

Ruim een jaar geleden (december 2006) schreef ik geïnspireerd dat Barack Obama de nieuwe president van de Verenigde Staten zou worden.

Heel voorbarig, want het was toen nog onbekend of hij zich wel kandidaat zou stellen. En nadat hij zich kandidaat had gesteld, zagen de peilingen er niet zo gunstig uit. In het daaropvolgende jaar 2007, na zijn kandidaatstelling in april, had Hillary Clinton vrijwel overal een voorsprong van zeker 20 tot 30% van de stemmen als kandidaat die de Democraten in de Presidentsverkiezingen zou moeten vertegenwoordigen.

Nu zijn de echte stemmingen voor de kandidaatsstelling begonnen, en er is een enorme beweging op gang gekomen. Wij zien er hier nog niet zo veel van, maar er is iets aan de gang dat zijn weerga niet kent, en over enige tijd zullen ook wij niet ontkomen aan de Obama Tsunami.

Het is de overtuiging van Barack Obama dat de enige manier om echte verandering tot stand te brengen is een verandering in mind-set te bewerktstelligen, niet bij enkele personen die zogenaamd aan de macht zijn, maar bij miljoenen en miljoenen.
Dus dat is wat hij nu probeert te doen. En die mind-set is: we staan er samen voor, we moeten ons verenigen om samen de problemen aan te pakken: armoede, oorlog, global warming, gebrekkig onderwijs.

En de boodschap verspreidt zich razendsnel, exponentiëel, mag ik wel zeggen...

Alleen al in de maand januari heeft de organisatie van Barack Obama 32 miljoen dollar bij elkaar gebracht, van 250.000 nieuwe donoren. Hier slaan zelfs de doorgewinterde commentatoren van achterover van verbazing. Die donoren zijn dus geen groot-industriëlen, maar gewone mensen die elke maand hun salaris moeten afwachten om een donatie te kunnen doen.

Hillary Clinton was nog aardig tegen haar medespelers toen ze zich nog op veilige voorsprong waande (10 november 2007):

So, we have to ask ourselves, what is this election going to be focused on? Well, I will tell you what I want to do. I am not interested in attacking my opponents. I am interested in attacking the problems of America, and I believe -- [Applause] -- we should be turning up the heat on the Republicans; they deserve all the heat we can give them.

Maar toen Barack Obama steeg in de peilingen werden zij en haar man Bill Clinton steeds onaangenamer. Dit werkte, naar het schijnt, voornamelijk in haar nadeel, zeker gezien haar overweldigende nederlaag in South Carolina 55% voor Barack Obama en 27% voor Hillary Clinton. Daarna werd de toon weer vriendelijk, haar man verdween weer naar de achtergrond en het laatste debat, afgelopen donderdag 31 januari, liet twee beleefde en zelfs hartelijke democraten zien die het vooral tegen de Republikeinen wilde opnemen. Maar ook dit zal Hillary Clinton niet helpen. De beweging is niet meer te stoppen, en ik verwacht dat de Obama Tsunami de 22 staten zal overspoelen die op 5 februari hun voorkeurskandidaat moeten kiezen. Niet alleen zal ook hier de opkomst overweldigend zijn, zoals in de voorgaande staten (ongeveer tweemaal zoveel als vier jaar geleden), maar het zal tevens laten zien dat een positieve, helende boodschap het kan winnen van een verdeel- en heersboodschap.

Een ontroerend voorbeeld van het soort creativiteit waartoe Barack Obama inspireert is het lied 'Yes we can'.

Er staat ons veel moois te wachten...

japan in beelden (deel 3)

2007-11-16T15:03:00.001+01:00

Rondom de vulkaan Mount Aso.

japan in beelden (deel 2)

2007-11-16T13:36:00.000+01:00

Met een trein die zich steeds harder gierend door een dal omhoog slingerde, vervolgens met een kabeltrein (of hoe heet zoiets) en daarna met de bus kwamen we in het dorp Koyosan terecht.
Het dorp is 1200 jaar geleden gesticht door een of andere boeddistische monik, Kobodaishi genaamd, en heeft daarmee het zogenaamde esoterische boeddisme in Japan vaste voet aan de grond gegeven. Het esoterische dankt deze variant van het boeddisme aan de opvatting dat men niet tot de dood hoeft te wachten om in een staat van verlichting te raken; tijdens het leven kan dit ook al.

Het dorp bestaat behalve uit een winkelstraat vol souvenirs uit 171 tempels, een boeddistische school en een boeddistische universiteit, die door monikken en monikken in spe bezocht wordt. Hier en daar doen vrouwen hier ook aan mee, maar het blijft een mannen aangelegenheid.

Koyosan is verder beroemd vanwege een enorm kerkhof waar allerlei beroemdheden liggen, zoals natuurlijk de botten van Kobodaishi himself en aanverwante geestelijken, maar ook van andere hotemetoten, zoals leden van de Japanse keizerlijke familie van voor 1850, een Engelse dame met de naam E.A. Woods, die zich anderhalve eeuw geleden inspande voor een soort van oecomene met het Christendom, de baas van Panasonic, en nog zo wat verrassende doden. Een nieuw gedeelte van het kerkhof bestaat uit grote graven die zijn aangekocht en ingericht door diverse bedrijven. Als je tijdens kantooruren het leven laat, kun je hier je laatste rustplek krijgen. Volgens mij is het vooral weer PR-stunt.

Zo was er ook een graf van een vliegtuigfabriek, die bij wijze van variant op de normale graftorentjes, diverse onderdelen van een vliegtuig gebruikte, bekroond met bovenop een gigantische propellor. Bijgaand het graf van een koffiefabrikant. Michiel, een van onze langere groepsleden, keek of er echt koffie in het kopje zat, en ja, inderdaad. Waarschijnlijk wel een weerbestendige vorm van koffie...

Wij overnachtten in een van de vele kloosters, maar ook hier troffen we de gebruikelijke airconditioning en tv op de kamer....

Bij ruimtegebrek in het horizontale vlak, kun je uitwijken naar boven. Bij diverse tankstations trek je met een touwtje de door jou gewenste brandstof uit de hemel.

In het Peace Park van Hiroshima trof ik deze man, 82 jaar oud. Hij sprak me aan, vooral om te vertellen, leek het, dat hij al 82 was. Toen de bom viel was hij op exercitie in de bergen. Zijn familie en zijn huis was hij wel kwijt nadat de bom gevallen was. Hij sprak ook een woordje over de grens. 'Danke Schoen', zei hij.

Tien meter verder werd ik aangesproken door drie vrouwen van mijn eigen leeftijd, die een cursus Engelse les deden en hun Engels wilden oefenen. Nou, zei ik, als jullie nog meer Engels willen oefenen, zullen zondagmiddag dan nog een keer afspreken? Ze sprongen een gat in de lucht, en zo gezegd, zo gedaan. Ik had een geweldig leuke middag. Bijgaand zie je mij met Michiko, Nobuko en Chiyoko. We werden op de foto gezet door de eigenaar van de chrysanten die je op de achtergrond ziet. Met die chrysanten had hij een eerste prijs gewonnen. Het kweken van mooie grote chrysanten is bijna net zo´n rage als het kweken van een zwarte tulp, lijkt het. Bij elke festiviteit vind je rijen kraampjes met dit soort uitstallingen van chrysanten.

Op het prachtige eiland Miyajima, even uit de kust voor Hiroshima.

Vier kilometer omhoog naar de top van Mount Misen op het eiland Miyajima.

Apen en herten komen van nature op dit eiland voor.
De herten zijn een min of meer vreedzame coexistentie aangegaan met de vele toeristen die Miyajima bezoeken. Toeristen lezen op de borden dat het 'wildlife' met rust gelaten moet worden.
Echter een picknickende familie werd niet met rust gelaten door het wildlife zelf. De moeder gaf haar dochter de opdracht met de bak met rijst de droge rivierbedding in te lopen. Daar werd ze echter Help, MAMA!!! gevolgd door een troep herten. Gelukkig zwaaiden ze na enige pogingen af.
Het meisje kwam met de schrik vrij.

japan in beelden (deel 1)

2007-11-15T13:04:00.000+01:00

Aan de hand van foto's zal ik wat bijpraten over wat ik hier beleefd en gezien heb.

In Kyoto ben ik een middag met een 18-jarige Japanse studente op stap geweest. In ruil voor een lunch mocht ik haar het hemd van het lijf vragen. Ze kwam oorspronkelijk uit het zuidelijkste puntje van Japan, maar studeert nu sinds een half jaar aan de meest prestigieuze universiteit in West Japan, in Kyoto. Volgens haar delen veel mensen om historische redenen Japan nog steeds in West en Oost in. Die historie betreft dan de shoguns die in die tijd de belangrijkste gebieden in handen hadden.
Ze studeert rechten, en wil na haar afstuderen graag iets doen in de handelsbetrekkingen tussen buitenlandse bedrijven en Japan. Daarom leidt ze ook graag buitenlandse toeristen rond om haar Engels te oefenen. Ze heeft het prima gedaan.

Samen met haar ben ik naar Fushimi (een dorpje dat tegen Kyoto ligt aangebouwd) gegaan, waar een bijzondere collectie Shintopoorten staat. Iedereen in Japan kan een poort aanschaffen en, zolang er nog plaats is, hier bij laten plaatsen. Het gevolg is dat je op een weg van pakweg 5 kilometer door een woud van poorten loopt. Bijgaand plaatje doet hier niet helemaal recht aan.
Ook kwamen we langs een sake fabriekje. Het water dat in Fushimi uit de grond komt schijnt zo lekker te zijn, dat de sake die met dit water wordt gemaakt tot in de verre omtrek geroemd wordt.

De gemeente heeft het water ook direct voor de bewoners beschikbaar gemaakt. Op diverse plaatsen staan tappunten waar de bewoners het lekkere water komen tappen. Mijn studente (ik ben even haar naam kwijt) woonde zelf ook in Fushimi en tapte zelf ook water bij zo'n tappunt.

Ik was benieuwd hoe vaak ik de traditionele Japanse kimonodracht zou tegenkomen. Zou het zoiets zijn als het Volendammer kostuum, alleen voor toeristen? Maar nee. Heel vanzelfsprekend lopen Japanse dames en soms ook mannen in deze formele kledij. Mannen hebben een soortgelijke outfit, maar dan in zwart en grijs en wit. Ze trekken dit aan bij speciale gelegenheden, soms als ze uitgaan (ik zag er een paar toen ik naar Jesus Christ Superstar ging), of bij een verjaardag, of andere feestelijkheden.

De tuinen bij Japanse tempelcomplexen zijn vaak zeer de moeite waard. Zeker nu met de herfstkleuren is het volop genieten. Zo'n tuin vereist natuurlijk wel veel onderhoud, maar als je het met een groepje doet is het ook wel weer gezellig.

Jesus Christ Superstar

2007-11-06T23:57:00.001+01:00

Gisteren heb ik een rondje met de trein gemaakt naar de noord-west kust van Japan. Veel heuvels, allemaal volledig bebost. In de valleien dorpjes, omringd door rijstveldjes, formaat grote gymzaal of twee 50-meterbaden. Soms staat er ook nog iets anders tussen dan rijst. Het lijkt alsof elk huishouden zijn eigen veldjes heeft.

Sinds mijn komst in Japan heb ik nog geen levende koe, kip, geit, schaap of varken gezien. Volgens een groepsgenote zitten die allemaal in van die bio-flats. Zou kunnen. Die heb ik echter ook nog niet opgemerkt, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet weet hoe die er uit zien.

Even iets over het eten in Japan.
Rijst krijg je bij vrijwel elke Japanse maaltijd geserveerd, tenzij je bij de MacDonalds gaat eten natuurlijk.
Vis is een belangrijk bestanddeel van het eten, evenals soyasaus. Over het algemeen is eten behoorlijk zout.
Het is daarom prettig dat je bij binnenkomst in vrijwel elk restaurant direct en ongevraagd een glas ijskoud water ingeschonken. Dat wordt aangevuld (of kun je zelf aanvullen) zoveel als je wilt. Vanzelfsprekend eet je hier met stokjes. Die pak je vers uit een bakje dat bij jou op tafel staat.

De prijs van het eten in de restaurants is voor onze begrippen erg laag, dankzij de Yen die laag staat ten opzichte van de Euro. Ik eet meestal een diner voor tussen de 5 en 9 euro. En dan heb ik echt lekker gegeten en genoeg gehad. Koffie uit de automaat: 60 cent. Grote bak cafe au lait (zo heet het hier echt) met een koffiebroodje samen voor 2,5 Euro.

Wat je hier niet ziet of hoort:
Vuil op straat, er ligt nooit rommel.
Telefonerende Japanners in de trein. Er gaat nooit een telefoon, hij staat altijd in de silent mode, en verder gebruiken ze in de trein uitsluitend sms of email. Het is in de trein dan ook heel rustig.
Eten in de trein (of op straat) is volgens mij ook not done, ik heb het in ieder geval niet zien doen. Dat geldt ook voor troepen schoolkinderen die zich zelfs bij een langere treinreis niet op chips of andere lekkernijen storten. Vanzelfsprekend is de trein ook smetteloos en zou je hier van de vloer kunnen eten.
Wel heb ik de indruk dat ook hier de pubers op dezelfde manier ongeinteresseerd zijn als in Nederland.
Muzikanten of artisten op straat heb ik hier ook nog niet gezien.

Waar je hier over struikelt:
Openbare toiletten. En die zijn altijd compleet met wc-papier. De enige uitzondering die ik heb gezien was een toilet in het station van Kyoto waar je je wc-papier moest kopen. Maar pas achteraf begreep ik wat de mensen in de rij voor mij uit de automaat trokken. Ik heb zelf gelukkig bijna altijd iets bij me dat als wc-papier kan dienen, dus dat viel mee.
Behulpzame mensen. Zelden sta ik met een kaart in mijn handen zonder dat een Japanner vriendelijk vraagt of hij me kan helpen.
Slimmigheidjes. Bijvoorbeeld: In Nederland heb bij sommige stoplichten geluiden die je duidelijk maken wanneer het licht op groen staat. Omdat het geluid voor elke zebra hetzelfde is, heb ik me wel eens afgevraagd of een dove kan horen welke zebra veilig is. Hier hebben ze dat opgelost door de verschillende richtingen met andere geluiden aan te geven. Het zou me niet verbazen als dat consequent in heel Japan hetzelfde was, met de oost-west richting telkens hetzelfde geluid, afwijkend van de noord-zuid richting.

Een ander slimmigheidje is dat de bovenkant van de spoelbak van een wc een gootsteentje was. Zodra je doorspoelt, gaat het kraantje boven dit spoelbakgootsteentje lopen zodat je je handen kan wassen en het gebruikte water in de spoelbak loopt.

Zo meteen ga ik met een Japanse gids op stap. Zij gaat me meer vertellen over de Japanse cultuur. En vanavond ga ik naar Jesus Christ Superstar, in de Japanse uitvoering in het Kyoto Theater, dat aan het station is aangebouwd.

kyoto op de fiets

2007-11-04T09:26:00.000+01:00

Uitzicht vanaf de Kyomizudera tempel over Kyoto.

Doorkijkje in de tempel. Veel hout dus. Bij de voorgeschiedenis van elke tempel horen wel een of meer grote branden waarbij de tempel vernietigd of althans zwaar beschadigd werd. Brandblussers staan dan ook gereed.

Bij elke tempel, zeker de meer toeristische, zoals deze, vind je `fortune` kraampjes. De houten cilinder zit vol met houten staafjes. Na grondig schudden houd je de cilinder op zijn kant zodat een van de houten staafjes uit het gat glijdt. Op dit staafje staat een nummer. Het nummer hoort bij een briefje dat de dame achter de balie aan je overhandigt. Ook keurige huisvaders zag ik hier aan mee doen.

Het valt niet mee om van je nette schooluniform een skatebroek te maken, maar je kan het op zijn minst proberen....

Het aanzien van de keuken is geen goede graadmeter voor de kwaliteit van het eten. Een oud, zeer pezig Japans dametje kookte hier superlekkere noedelsoep.

Je mag aan een tafeltje plaatsnemen, of traditioneel op je knieen. Dan moet je wel eerst je schoenen uittrekken.
Hier worden op de hete plaat omeletjes voor je gebakken.

Mix van culturen. Voorop Harley Davidson, op de achtergrond een GROTE shintopoort over de weg heen.

Thuiskomen met de verkeerde paraplu zal je ook niet gebeuren.

Hmmmm..... welke was ook alweer van mij?

Sloten op Japanse fietsen (iele ringslotjes) hebben slechts ten doel om te voorkomen dat je per ongeluk met de verkeerde fiets thuis komt.

De vier meisjes van de Engelse zondagsschool die mij een paar vragen in het Engels wilden stellen.

Het centraal station van Kyoto.
Vanavond was ik hier ook. Op de trappen zaten redelijk wat mensen te genieten van het klank- en lichtspel van de (Westerse) kerstliedjes bij de lichtjes in de gigantische kerstboom.

Bij deze supermarkt stond een man in uniform de boodschappen mandjes aan te geven.

In de supermarkt: Veel vis, waaronder octopusarmen.

Fietsen doe je op de stoep, maar op de straat zag ik ze ook.
Na een dag fietsen in Kyoto wilde ik bij de toeristeninformatie toch eens navragen hoe het nou zat met de verkeersregels voor fietsers. Bij de VVV voor de stad Kyoto beheerste geen van de vier mannen achter de balie voldoende Engels om mijn vraag te begrijpen. In plaats daarvan legden ze me welwillend uit dat Oost-Kyoto nogal heuvelig was. Inderdaad, op de pedalen was ik daar diezelfde morgen nog naar de Kyomizodera tempel geklommen.
Bij de algemene toeristeninformatie werd ik wel wat wijzer. Je mag inderdaad op de stoep fietsen, beide kanten op, en op de weg mag ook, maar dan wel bij voorkeur links. Bij voorkeur! Nu ja! Inderdaad was mij al opgevallen dat mij op de weg dan toch soms fietsers tegemoet kwamen. Gelukkig heb ik hier nog geen gevaarlijke situaties meegemaakt, zelfs ook nog niet gezien. Men rijdt hier erg rustig en voorkomend.

Tempels zijn van hout, en vaak heel kunstig gemaakt.

Buigen voor het altaar. En als er al mensen staan, dan maak je gewoon een rij.
We hebben nog niet ontdekt of de rode emmertjes water naast elk altaar bedoeld zijn om een beginnende brand meester te worden of dat zij ook een spirituele functie hebben.

Bij dit gebouw staat dat het is opgericht in het jaar 828. In die tijd was de toegang tot de universiteit en de nationale scholen, alle door de staat gefinancierd en bestuurd, erg strict en beperkt tot mensen van de hoogste klassen. Om ook de gewone mensen de kans te geven op goed onderwijs was deze particuliere school opgericht.

Vanochtend, zondag, al vroeg op de fiets, en om 8 uur zat ik bij Caffe VeLoce 'World Beans' aan de Cafe Latte met een broodje zalm. He, lekker om mee wakker te worden. Daarna eerst nog even naar het station, dat volgens mijn reisgenoten de moeite waard was. Helaas was zo vroeg de 'skywalk op de 10e verdieping nog niet geopend, maar toch was het de moeite waard. Hier heeft een architect (ik geloof dat hij Hara heet) flink uitgepakt.

Daarna naar de traditionele Japanse muziek. Helaas had ik de kaart waarop stond aangegeven waar het was nog in het hotel laten liggen. Op goed geluk fietste ik maar vast een eind die kant op, in de hoop dat ik door vragen toch nog te bestemder plaatse zou komen. Een taxi-chauffeur hielp me de eerste keer op weg (ik wist nog dat het Kaizen Kaikan heette), en bij het volgende twijfelkruispunt stond een kraampje met vrijwilligers om toeristen op weg te helpen. Daar kreeg ik weer een goede kaart, beter zelfs nog dan ik in het hotel had liggen, en daarmee vond ik het dan. De muziek is zo volledig anders dan wat ik tot nu toe gehoord heb dat ik er weinig van kan maken. Vier heren in onhandige kleren zitten in formatie iets min of meer eentonigs te zingen. Daarbij is een vrouw die eerst ook nog iets zingt (zij begint meestal, waarna de mannen invallen). Zij voert dan enkele figuren uit, waarbij ze over het toneel schuifelt, af en toe met haar voet stampt, soms ook nog iets zingt, en beheerst met een waaier zwaait.
In de zaal zaten zo te zien uitsluitend familieleden van de uitvoerenden, erg mooi aangekleed, af en toe ook in traditioneel Japans kostuum.
Na een uurtje ging ik verder, naar het 'pad van de filosofie'. Een leuk paadje langs het kanaal, veel bomen en oude huisjes, maar ook vrij druk en omlijst met souvenierswinkels en eettentjes.
Daarna bij de bibliotheek nog even wat informatie gezocht over de school waar ik op bezoek wil, en mail gecheckt.
Een paar meisjes van een Engelse school spraken me aan, in het Engels natuurlijk. Waar ik vandaan kwam, waar dat land beroemd om was, en of ik Japan leuk vond.
Ook nog door het mooie park van het keizerlijk paleis gefietst. Overigens hartstikke leuk om door Kyoto te fietsen. Het verkeer is over het algemeen heel relaxed, je krijgt als fietser veel ruimte en je kunt relatief veel doen op een dag.
Foto's komen later....

Kyoto

2007-11-03T12:51:00.000+01:00

Na Tokyo zaten we enkele dagen in de bergen. Daar logeerden we in een traditioneel Japans onderkomen, met futons op de tatami-matjes, maar verder wel weer van alle mogelijke luxe voorzien, zoals een fohn, een kimono voor na onderdompeling in het hete bad, tv op de kamer, enz. Ons eerste onderkomen bevond zich in het dorpje Tsumago, een soort Japans Orvelte. In oude stijl gerestaureerd, waarbij de bewoners vrijwel uitsluitend van toeristen leven. Van hieruit liepen we over een perfect aangegeven route door het bos en langs een watervalletje naar Magome, zeg maar Orvelte 2, zo'n 8 kilometer verderop.
Maaltijd van Japanse hapjes. Voorzover je nog honger hebt, kun je die nog altijd stillen met witte rijst. In het middelste (zilverpapieren) bakje op het linkerschaaltje liggen een paar gefrituurde sprinkhanen. Eva, die overigens ook steeds handiger wordt met de stokjes, gaf geen kik en at ze gewoon op.
Toen volgde diezelfde dag nog een lange tocht met bus, trein, trein, trein en nog weer een bus waarna we in het donker aankwamen bij alweer een zeer luxe verblijf in een vrij afgelegen dorp.

Hier in de buurt kon je mooi wandelen, en dan heb ik ook uitgebreid gedaan. Na twee nachten vertrokken we van hieruit vervolgens naar Kyoto, waar we vanochtend om 12 uur aankwamen.

In de tweede wereldoorlog hebben de geallieerden expres om Kyoto heen gebombardeerd, waardoor vele oude tempels en huisjes bij deze ramp ten minste gespaard zijn gebleven. Er staat hier zoveel moois omdat Kyoto lange tijd de hoofdstad van Japan is geweest. De stad is interessanter, levendiger, cosmopolitischer dan Tokyo. Waar je op andere plaatsen zo'n beetje de enige westerling bent, val je hier niet meer zo op. De mensen gedragen zich hier ook meer westers, dwz zowel zelfbewuster als ruwer en minder voorkomend dan wat ik tot nu toe had gezien.

Morgen wil ik een fiets huren en dan naar een traditioneel Japans concert. Fietsen zie je hier veel. Voor fietsers zijn, zo lijkt het, ongeveer evenveel regels als voor voetgangers. Fietsen doe je op de stoep, terwijl je voorzichtig (dat wil zeggen inderdaad voorzichtig!) om de wandelaars heen beweegt. Je mag ook op de weg, en of je dan de linker- of de rechterkant kiest maakt dan niet zoveel uit, lijkt het; ik heb het ze beide zonder schroom zien doen.
In het verkeer is elke Japanner met recht een heer. Geen gehaast, geen gejakker, geen gierende banden, geen getoeter, geen grommend optrekken. Nee. Een Japanner, zelfs in het nogal westerse Kyoto, blijft zeer beleefd. Op weg naar ons tweede buitenverblijf reed de chauffeur in het donker zo opvallend bezadigd dat op het laatst bijna iedereen van onze groep, ietwat moe van het vele overstappen op stations en verlangend naar een goed maal en een warm bad, gefrustreerd grappen begon te maken over wat er wel niet mis was met de beste man dat hij niet wat meer gas kon geven op de rechte stukken. In onze Nederlandse ogen was het lage tempo veel te overdreven, maar ondertussen hebben ze in Japan naar verhouding veel minder verkeersdoden dan in Nederland. Dus wie lacht er dan het laatst...

Behalve een attente voorkomendheid waar je je ook wendt of keert, waardoor je je overal welkom en op je gemak voelt, vallen me nog wel een paar andere zaken op hier in Japan, maar die observaties moeten helaas wachten tot een volgende keer....

Kyoto is een mengelmoes....

Grand Central Hotel en de eerste dagen in Japan

2007-10-29T14:42:00.000+01:00

Na een voorspoedige reis, waarbij ik in een vliegtuig vol Japanners direct al naast twee medereizigers Wendela en Suzanne kwam te zitten, en ik hier en daar om mij heen nog meer verdachte hoofden zag, groepten we na de bagage ophaal bij elkaar in de aankomsthal van Narita Airport. Een van onze groepsleden, Richard, had net een rondreis door China gemaakt; hij had niet met ons meegevlogen maar kwam dezelfde dag uit Shanghai naar Tokio gevlogen. Hij had ons al snel gevonden, zo`n groepje Hollanders valt wel op. Wie wij echter niet vonden was onze reisleider, die ons naar ons hotel moest loodsen. Wachtend op onze reisleider keek ik wat rond.

Ik besloot inmiddels alvast maar wat Yennen te pinnen. Terug bij de groep nog steeds geen zicht op onze reisleider Arnout.

Ik keek nog maar weer wat om me heen.

Wat opviel was een groepje, of liever gezegd, twee rijtjes, mannen met nette pakken die strak stonden te wachten op wat komen zou, al was het mij niet duidelijk wat er dan moest komen. Iemand van de groep wist me te vertellen dat dit allemaal chauffeurs waren die je bij het huren van bepaalde auto`s kado kreeg. Interessant. Ik vroeg me af of je ook een auto kado kreeg bij het huren van een bepaalde chauffeur. Want sommige chauffeurs zijn misschien leuker dan andere. Ik wilde ze op de foto zetten. Toen ik vroeg of ik een foto mocht maken, kwam er nog zo`n man op me af en nam mijn toestel over: I`m controller here, I`ll take picture of you".

En nog steeds was onze reisleider er niet. Niemand van ons wist ook welk hotel we moesten hebben, alleen Richard bleek meer te weten: Grand Central Hotel. Want Richard zou mogelijk op eigen gelegenheid moeten komen en had dit daarom doorgekregen. Richard en een ander groepslid besloten maar eens te gaan bellen, naar Sawadee in Nederland, en naar het Grand Central Hotel.

Beide telefoontjes waren geen succes. Sawadee was eerst in gesprek en daarna hoorden ze alleen een bandje (ze hadden er niet aan gedacht het noodnummer te bellen). Bij het hotel kregen ze iemand aan de telefoon die geen woord Engels sprak. Wel werd aan de andere kant van de lijn duidelijk dat ze Arnout wilden spreken. Die kregen ze echter niet aan de telefoon. Toen Arnout anderhalf uur na onze aankomst nog steeds niet verschenen, zochten Michiel en Richard uit hoe we zelf met trein en metro naar het hotel konden komen. Dat was een mooie optocht, 12 Hollanders met al hun bagage, zoekend naar het juiste perron in de krochten van Narita. Een klein Japans vrouwtje bleek net als wij bij de halte Nippori over te moeten stappen, dus zolang we haar in de gaten hielden moest het allemaal goed komen. Toen de trein bovengronds kwam, rond half zes `s middags, bleek het al donker, en het goot van de regen. In Nippori stapten we over op de metro, en enkele haltes later stonden we dan midden in Tokyo, op zoek naar Grand Central Hotel. Gelukkig hadden we dat zo gevonden. Bij de receptie wisten ze gelukkig meteen waar het over ging (we speculeerden dat het hotel misschien ook niet ons hotel bleek te zijn) en konden we gelukkig onze spullen kwijt en een lekkere douche nemen. De kamers zijn klein maar verder heeft het hotel alles, behalve internet...!!!! Ik zit nu dus vijf straten verderop in een ongure kelder te internetten....Hoewel Japan vrij streng is met roken, mag je dat hier dus weer wel, net als in de gok- en pachinkohallen waar je hier over struikelt. Pachinko? Dat weet ik ook niet, maar het is iets met heel veel kogeltjes, en naar het schijnt kun je er wel wat mee winnen, de prijzen bestaan, hoorde ik, uit sigaretten of snoep. Dit terzijde.

Bij onze aankomst bij de hotelreceptie vonden we een briefje van Arnout, dat hij op weg was naar het vliegveld om ons op te halen. De volgende dag hoorden we dat hij zich in de dag vergist had... oeps.... !
Het is zijn eerste Japanreis, maar reizen leiden doet hij al 5 jaar.

De volgende dag, gisteren, was een stralende dag, niets meer te zien van de regen van de dag ervoor. Helaas waren we bijna de hele ochtend in de weer met het verwerven van een Rail Pass, maar dat nadeel had ook wel weer een voordeel. Tijdens het wachten ging het gesprek o.a. over Zumo worstelaars. Sommigen wilden die heel graag van nabij bekijken. Arnout meende dat dit zeer waarschijnlijk zo goed als onmogelijk zou zijn, want dat ze niet te benaderen waren. Hij had zijn zin nog niet uitgesproken of uit de coulissen van de stationshal van Tokyo Centraal kloste een Zumo met de traditionele plankjes op pootjes argeloos ons gezichtsveld binnen. AHHH! Daar heb je er een! Natuurlijk de fototoestellen direct in de aanslag. Niet veel later zagen we er nog een en nog een en nog een...

Om de hoek bleek de bron van die Zumo`s te staan. Het jaarlijkse uitje? Wij weten het niet....

Ik ben de dag van aankomst ook nog in de Karaoke terecht gekomen, tegen wil en dank, en toch vond ik het heel leuk, vooral ook om te zien hoe het ging, en ik heb natuurlijk ook meegeblert.

De meisjes die op zondagmiddag traditioneel op een bepaalde brug vreemd uitgedost veel bekijks trekken heb ik ook gezien, en op een 45e verdieping zag ik Tokyo bij nacht, leuker dan ik dacht, want itt tot Amsterdam zijn de kantoorkolossen geen donkere gevaarten, maar elk raam in die grote gebouwen oogt je blijverlicht aan.

Vandaag heb ik wat met de trein buiten Tokyo getoerd. Ik wilde naar een toeristische attractie (tempels natuurlijk), maar besloot de drukte te mijden en naar het eindpunt van de trein aan zee door te rijden.

Naar de zee was het vanaf het eindpunt echter nog wel een half uur lopen. En de tempel die ze in het betreffende stadje ook nog moesten hebben kon ik na anderhalf uur zoeken niet vinden.
Dat kwam mede doordat alleen in het begin van de wandeling enkele Engelstalige aanwijzingen stonden, maar voor de rest was het allemaal Japans. Uit alle verschillende borden langs de kant van de weg kon ik zonder kennis van de karakters niet beredeneren of ik mijn afslag al voorbij was gelopen of niet.

Wel, toch was het interessant, want nu weet ik dat zelfs in suburbiaans Kurihama op bijna elke straathoek een apparaat staat waar je cola en aanverwanten kunt kopen.

Uiteindelijk kwam ik toch bij de zee. Er was een haven waar een grote veerboot aanlegt, en langs de kade stond op elke meter een man met een hengel. Verder viel me op dat hier wel meeuwen zijn, maar zelfs aan zee vertegenwoordigen ze een minderheid. Vaker zie je grote kraaien (die anders kraaien dan in Nederland) en nogal veel van een soort roofvogel die ik niet kan thuisbrengen.
Wat ik morgen ga doen weet ik nog niet, maar er valt hier genoeg te beleven.
Geen bericht van Kenji, helaas, dus ook geen bezoek aan petekind Anna.

geweldloze toekomst

2007-10-18T23:46:00.000+02:00

Een geweldloze toekomst is wellicht niet realistisch, maar volgens Steven Pinker leven we momenteel in de meest vredige en minst gewelddadige tijden van de menselijke geschiedenis. De cijfers lijken overtuigend, in ieder geval geven ze aanleiding tot een bezinning.

linksom of rechtsom

2007-10-04T22:51:00.001+02:00

Draait ze met de klok mee of tegen de klok in? De richting waarin ze voor jou draait zou iets zeggen over welke hersenhelft (rechts of links) voor jou dominant is. De verschillende bronnen op internet spreken elkaar tegen. De meesten zeggen dat met de klok mee dominantie van de rechterhelft betekent.
Ik zie haar met de klok mee draaien, maar als ik haar in mijn ooghoek zie, kan ze ook tegen de klok in draaien, en als ik dan langzaam mijn ogen weer op haar vestig, blijft ze dat ook doen. Als ik te snel ga, gaat ze weer met de klok mee draaien.

tijdloos

2007-10-03T21:54:00.000+02:00

The End of Time van Julian Barbour is een boek dat de natuurkundige opvatting presenteert dat tijd een illusie is.
Tegen de tegenwerping dat dat toch niet kan, omdat we toch een verleden hebben, en een toekomst, en er nu een 'heden' is, en wat zorgt er dan voor dat die drie dingen betekenis hebben in de zin van eerder later en nu, brengt Barbour in dat wij nu eenmaal zo gemaakt zijn om tijd op die manier waar te nemen, maar dat dat nog niet wil zeggen dat dat dan ook een juiste afspiegeling is van de werkelijkheid.

Ja, dat begrijp ik.

De aarde lijkt plat maar we weten dat het niet zo is, de foto's van onze vele satellieten laten daar geen twijfel over bestaan.
De zon 'komt op' en 'gaat onder', maar we weten dat dat een illusie is. In feite draait de aarde om haar as.

Ooit veronderstelde men ook een medium waarin electromagnetische golven zich zouden verplaatsen: de ether. Maar van dat idee is vrijwel iedereen ook weer afgestapt. Het leek voor de hand te liggen om zo'n medium te veronderstellen, maar er is geen enkele aanwijzing dat het bestaat.

Nu geldt datzelfde ook voor de tijd, stelt Barbour. Tijd lijkt een voordehand liggend concept, vanzelfsprekend, zelfs, maar er is niets aan te wijzen dat 'tijd' is. En modellen die relativiteitstheorie en de quantummechanica met elkaar in verband brengen, doen het gewoon zonder tijd. Tijd is misbaar. Overbodig in theorie, en onkenbaar in praktijk. Tijd is een illusie. Wij geven de betekenis 'tijd' aan de gewaarwording van verandering. Zonder verandering verdwijnt ons gevoel van tijd.

Er zijn natuurlijk meer voorbeelden waar onze waarneming ons voor de gek houdt. Wij nemen bijvoorbeeld kleuren waar, maar die zijn er niet 'in werkelijkheid'. Er is licht met verschillende golflengten, en ons bewustzijn zit zo in elkaar dat wij verschillende golflengten ervaren als kleur.

Het is interessant dat niet alleen Julian Barbour beweert dat Tijd niet bestaat, hetzelfde hoor je van mystici en verlichte meesters (m/v). Tijd is een illusie, alles bestaat tegelijkertijd, er is alleen maar NU.

Nadat hij Tijd in de uitverkoop heeft gedaan, volgde al snel ook Ruimte. Dat vind ik me nog een stuk moeilijker voor te stellen.
Niettemin lees je dit ook in mystieke teksten terug.
Hetzelfde wordt vaak ook genoemd in verslagen van bijna-dood ervaringen. Alles gebeurde tegelijkertijd, en ook afstanden verloren hun betekenis.

Ik zie er wel wat in.
Natuurlijk raak je met de Tijd ook Causaliteit kwijt.
Hoe we dat allemaal moet zien, wat de relatie is tussen hoe wij het ervaren en hoe het werkelijk is, daar moeten wij nog verder op studeren, zegt Barbour.
Nou, ik ben benieuwd!

alles is altijd anders

2007-09-19T12:52:00.000+02:00

Eens per week ga ik naar yoga. Het aantal houdingen en bewegingen is natuurlijk beperkt.

De hond is de hond is de hond.

Maar het is niet zo dat de hond (adho mukha svanasana) elke keer hetzelfde is. Sterker nog, zelfs als dezelfde persoon de hond uitvoert, in mijn geval ikzelf, voelt het van binnen elke keer anders.

De ene keer voelen mijn armen sterk en houden mijn gewicht moeiteloos, een andere keer zijn het mijn benen die soepel en sterk strekken, en nog weer een andere keer ligt de nadruk op de enorme ruimte die zich tussen kruin en stuit ontvouwt, wow, wow, wow.

Mede hierdoor ben ik me gaan realiseren dat alles altijd anders is.
Je maakt een maaltijd, gebruikt exact dezelfde ingrediënten als altijd, in vrijwel exact dezelfde hoeveelheden, en toch smaakt het anders.
Wakker worden is ook elke dag anders: loom en slaperig en onwillig, kwiek en fit en energiek, diep in een droom, zwetend met hoofdpijn, enzovoort.

En zo is elke stap en elke ademhaling uniek, onvervangbaar en anders dan alle voorgaande.

Is het geen wonder?

gefragmenteerde specialisatie versus integratie

2007-09-15T13:25:00.000+02:00

Hoe moet het met kinderen die opgroeien voor galg en rad? Kinderen die losslaan van de, jawel, normen en waarden van hun eigen cultuur, ongelukkig en agressief zijn en daardoor een bedreiging vormen voor de stabiliteit van diezelfde cultuur?

Ik hoorde antwoorden van overheid en wetenschappers die me ernstig verontrusten.

"Staatsopvoeding is voor mij geen vies woord", zegt kamerlid Jeroen Dijsselbloem (PvdA). (Trouw, maart 2006)
"Mensen in het werkveld moeten de beschikking krijgen over meer middelen, zodat zij sneller tot actie kunnen overgaan," zegt jeugdonderzoeker Prof. J. Hermanns aan de UvA in hetzelfde artikel van Heidi Huisman.
Wat voor actie?
In het belang van het kind zouden alle ouders opvoedingsondersteuning moeten krijgen, vindt pedagoog Prof. R. van IJzendoorn. Bijvoorbeeld in de vorm van video-opnamen thuis, die een deskundige becommentarieert. (NRC, sep 2007)

Deze uitspraken geven een trend weer in de richting van steeds meer specialisatie, waar opvoeden de deskundigheid wordt van specialisten die een hogere opleiding hebben genoten. Dit heeft op mij een enorm vervreemdend effect.
Van IJzendoorn benadrukt dat opvoeden moeilijk is, en hij citeert een (naar het schijnt) Afrikaans spreekwoord: "It takes a village to raise a child".
Maar in plaats van de wijsheid van deze uitspraak letterlijk te nemen, vertrouwt hij op geleerde specialisten om de deskundigheid van dat dorp te vertegenwoordigen. Specialisten die weinig gemeen hebben met de gezinnen waarin ze komen binnenzeilen om orde op zaken te stellen, waarna ze opstomen naar nieuwe probleemgevallen. Het is moeilijk voor te stellen dat deze hulp enig soelaas biedt, laat staan enig blijvend effect teweeg brengt, waar het natuurlijk uiteindelijk om gaat.

Wat is dan die wijsheid dat je een heel dorp nodig hebt om een kind te laten opgroeien?
Op een discussielijst gewijd aan Afrikaanse onderwerpen werd de vraag gesteld of "It takes a village to raise a child" inderdaad een Afrikaanse oorsprong had. Er kwam geen duidelijk antwoord op, zelfs opperde iemand dat het mogelijk een Indiaans spreekwoord was. Maar wel vertelden twee schrijvers wat het volgens hen betekende.
Lawrence Mbogoni:

"It takes a whole village to raise a child" reflects a social reality some of us who grew up in rural areas of Africa can easily relate to. As a child, my conduct was a concern of everybody, not just my parents, especially if it involved misconduct. Any adult had the right to rebuke and discipline me and would make my mischief known to my parents who in turn would also mete their own "punishment." The concern of course was the moral wellbeing of the community.

Prema Qabir:

I grew up in Detroit, Michigan. In my neighborhood the houses were side-by-side along a city block. Our block was a "village" when I was growing up. Old Mr. Johnson, who lived across the street monitored our activities throughout the day while my single-parent mother worked. If we got too rowdy, Mr. Johnson would get us in line from his front porch. We knew that we were loved and protected.

How do we re-embrace that aspect of community that makes us feel loved and protected, in the 21st century? Furthermore, how do we incorporate information gained from "paradigm shifting" and "consciousness raising" so that we don't damage the psyche of the individual?

This is the question that I think "It Takes A Village" raises for me.

Hoewel de lapmiddelen die sommige politici en wetenschappers nu voorstellen mogelijk de ergste nood kunnen lenigen, is het volgens mij belangrijker om te zien hoe we de gezamenlijkheid -- de sociale context die zowel psychologische als praktische hulp biedt -- in de huidige samenleving vorm kunnen geven. Hulpverleners kunnen zo goed als niets uitrichten in monoculturen van arme eenoudergezinnen. Buurten waar een positieve vorm van verbondenheid heerst, waar de bewoners zichzelf competent en zelfverzekerd voelen, zullen een veel betere voedingsbodem zijn voor gezonde, energieke en emotioneel stabiele kinderen.

Het paniekerige, controlerende, maar ongecontroleerd visieloos ingrijpen van de overheid lijkt me een uiting van gefragmenteerde specialisatie. Mijn zorg is dat dit ingrijpen sociaal geïsoleerde gezinnen nog verder zal vervreemden van de maatschappij waarin ze leven.

Het lijkt me noodzakelijk onze inspanningen daarentegen te richten op een effectievere en meer duurzame weg: integratie van mensen en bezigheden in een betekenisvolle sociale context.

Gefragmenteerde specialisatie versus integratie komt tot uiting op diverse levensgebieden.

De inrichting van woningen en buurten; in geïsoleerde stukjes met één soort bewoners doorsneden door wegen, of als een gevarieerde mengelmoes gegroepeerd rondom een levendig centrum.
De inrichting en de rol van scholen; leerlingen in geïsoleerde groepjes van dezelfde leeftijd, opgeborgen in aparte gebouwen, of in gemengde leeftijdsgroepen en midden in de maatschappij.
De inrichting van het werk; in glimmende kantoorblokken of troosteloze industrieterreinen waar een kind niet welkom is en niet eens zou willen komen, of opgedeeld in kleinere kernen van bedrijvigheid, waar ook kinderen mogen komen om hun ouders te bezoeken en aan het werk te zien.
De inrichting van de overheid; met een lange, als harteloos ervaren arm, of met zeggenschap direct in de buurt en om de hoek.

Niet morgen gerealiseerd, maar wel bereikbaar als de overheid een visie ontwikkelt en een vaste koers vaart.

de olietijd

2007-09-11T12:24:00.000+02:00

Vroeger, lang geleden, hadden we de steentijd, en daarna nog de bronstijd, de ijzertijd en, zo begrijp ik, de 'staaltijd'. De steentijd (paleo-, meso- en neolithicum) duurde grofweg 2.500.000 jaar, tot zo'n 10.000 jaar geleden. De bronstijd liep van zo'n 10.000 tot 2000 jaar geleden en duurde dus zo'n 8000 jaar, en daarna kwamen de ijzertijd en de staaltijd die grofweg zo'n 2000 jaar duurden.
Nu ja, dit is grote stappen snel thuis prehistorie. Ik weet er maar weinig van.

Het is natuurlijk wel duidelijk dat de stenen nog niet op zijn, en we nog steeds steen gebruiken voor bijvoorbeeld huizen en wegen. En we gebruiken ook nog steeds brons, ijzer en staal.
De prehistorische perioden hebben hun naam vooral te danken aan het materiaal waar onze voorvaderen hun wapens uit fabriekten, en waarvan de archeologen een overvloed in de bodem aantroffen.
Om consequent te zijn moeten we vanaf de staaltijd waarschijnlijk doortellen met een buskruittijd en een nucleaire tijd.

Wat opvalt is dat de perioden telkens korter worden, en dat weerspiegelt waarschijnlijk de snelle evolutie die cultuur en techniek mogelijk maken.
Hoe ziet de toekomst er uit?

De aanleiding dat ik hier nu wat over zit te mijmeren is een documentaire die ik onlangs zag over de opkomst en de (verwachte) ondergang van het gebruik van fossiele brandstoffen. Een van de geïnterviewden (weet helaas zijn naam niet meer en dit fragment staat niet op de website) trok een horizontale lijn, lopend van 5000 jaar geleden tot 5000 jaar in de toekomst. Op de vertikale as stond het verbruik van fossiele brandstoffen aangegeven. Zo'n 4800 jaar gebeurde er niets, toen kwam het gebruik van kolen, daarna vooral olie en gas, een korte, felle, hoge piek, en daarna, zeg vanaf zo'n honderd jaar in de toekomst, zou ons verbruik aan fossiele brandstoffen weer op 0 zitten, voor de tijd die ons daarna nog rest. Een kort blipje op de geschiedenis van de mensheid, intens en vlammend: het tijdperk van de olie.

Hoewel het hier niet vooral om wapens gaat, is olie zo'n belangrijk onderdeel van ons bestaan, dat het passend is om het huidige tijdperk de olietijd te noemen.

Natuurlijk is het duidelijk dat fossiele brandstoffen ooit opraken. Metaal kan hergebruikt worden, zwaarden kunnen omgesmolten worden tot ploegscharen, en stenen zullen er voorlopig genoeg zijn, maar fossiele brandstoffen zijn op zeker moment simpelweg op. Iedereen weet dat, en ook de grootste optimist zal dat niet ontkennen. Maar door de olietijd zo in perspectief te zetten met de rest van ons verleden en de toekomst, krijgt dit tijdperk een andere betekenis.
Plotseling is er een helder besef dat de toekomst er over 100 jaar, en misschien wel veel eerder, heel erg anders uit zal zien. En met een schok zie ik scherper voor ogen hoezeer onze wereld nu afhankelijk is van olie; niet alleen als brandstof maar ook als bron van diverse kunststoffen.

Naast alle inspanningen om de opwarming van de aarde in toom te houden door de CO2-uitstoot te beperken, zal het einde van de olievoorraad een fundamentale verandering absoluut noodzakelijk maken.

"Sharky", een waterstofvoertuig dat naar verluidt 557 km reed op (omgerekend) één liter benzine, te vinden op http://www.eco-marathon.nl/index.html

De wereld zal heel snel veranderen. De prijs voor olie gaat enorm omhoog, en dat zal het verkeer in auto en vliegtuig zeer duur maken. Alleen rijken kunnen zich nog vliegreizen veroorloven, net als toen autorijden en vliegen nog maar net mogelijk was.

Gelukkig denken al veel mensen na over andere manieren van energie-winning waarmee we onze fabrieken, machines en transportmiddelen aan de gang kunnen houden, en hoe we een maatschappij zonder fossiele brandstoffen kunnen inrichten.

ben jij slimmer dan een kind?

2007-09-11T10:25:00.001+02:00

Goed, ik heb maar een deel gezien van het programma 'ben jij slimmer dan een kind', dus mijn oordeel is voorlopig, mogelijk voorbarig.

Het programma suggereert dat kinderen op een basisschool slimmer zijn dan volwassenen. Dat gun ik ze best, daar gaat het niet om.

Maar de vragen die de deelnemers moeten beantwoorden deden me weer scherp realiseren hoe hopeloos ons onderwijs is, althans het deel dat dit programma gebruikt om aan te tonen dat kinderen slimmer zijn.

Wat zijn vergelijkende en overtreffende trap van 'chic'?
Welke grondsoort komt alleen in Zuid-Limburg voor?
Wat is het verkleinwoord van koning?

Pff, mijn eigen basisschool (toen nog 'lagere school') kwam weer terug. Ik zag de rijtjes weer voor me: 'goed' 'beter' 'best'; 'veel', 'meer', 'meest'; 'harinkje', 'ringetje'; 'kieviten', 'moniken'. Waar ik zelfs enig plezier aan beleefde, want ik was er goed in.

Maar hoe nuttig is het om te weten dat chiquer de vergelijkende trap is van chic? Ik zou mijn spellingchecker of het woordenboek gebruiken als ik twijfelde over de spelling. En hoe vaak komt het voor dat ik zeg: Mara is chic, Nadine is chiquer, maar Brenda is het chicst?
Haha, het staat zo vreemd, ik zou al snel een alternatieve formulering bedenken.

Dat is nou wel weer nuttig: zoveel mogelijk manieren verzinnen waarop je één boodschap kunt opschrijven. Daar kun je wat mee in het vervolg van je leven. Je leert flexibel denken en kunt passend reageren als je een boodschap aan een heel jong kind of aan een volwassene moet overbrengen. Je weet hoe je een mededeling in een formele brief moet opschrijven en hoe deze verschilt van dezelfde mededeling in een brief aan een vriendin.
Ik leerde dat vroeger niet, althans, niet dat ik me kan herinneren.
Misschien leren de kinderen van nu het wel?
Maar ik heb mijn twijfels.
Want dit soort opdrachten doen een beroep op creativiteit en flexibiliteit en zij hebben meerdere juiste antwoorden.
Zaken die maar één juist antwoord hebben zijn makkelijk voor de leerkracht. Zaken die meerdere juiste antwoorden hebben zijn de norm in het dagelijks leven, en zijn daarom nuttig om te leren, maar vereisen veel meer van de leerkracht, die hier niet op toegerust is.

En ja, ik wist het meteen, 'löss' is de grondsoort die alleen in Zuid-Limburg voorkomt. Dat leerde ik 40 jaar geleden ook al op school! Alsof de maatschappij nog precies hetzelfde is als nu.
Ooit, 100 jaar geleden, toen veel meer mensen in Nederland met landbouw hun brood verdienden, was het wellicht een interessant en wetenswaardig feit.
Maar nu?
Veertig jaar geleden had löss al nul komma niks te maken met mijn dagelijkse, stadse, leven.
En voor de kinderen van nu zal het zeker niet anders zijn.
Het is een dood feit.
Ik weet niet hoe löss er uitziet, ik weet niet hoe het voelt of ruikt, of wat je ermee kunt doen. Ik meen me te herinneren dat het erg vruchtbaar is. Maar wat maakt het zo vruchtbaar?
Waarom komt het alleen in Zuid-Limburg voor?

Met verbazing stelde ik vast dat ik feiten als deze wist te reproduceren zonder enige context. Misschien heb ik de context wel geleerd op school, maar wist ik deze niet in mijn toenmalige denkraam in te passen, of misschien kwam de context inderdaad niet aan de orde. Beide baren zorgen.

Wat heb ik aan dit soort nutteloze, contextloze feitjes?

En met slimheid hebben ze al helemaal niets te maken, alleen met een goed geheugen.

Het programma 'ben jij slimmer dan een kind?' bevestigt het imago van een school als producent van overwegend nutteloze feiten. Dat komt wellicht omdat juist dit soort feitjes makkelijk in hapklare brokken zijn te presenteren in een programma als dit.

Ik ben bang dat een school vaak hetzelfde criterium hanteert ('hapklare brokken') wanneer het gaat om de invulling van het curriculum.

Het juiste criterium moet natuurlijk zijn of het je goed voorbereidt op je zelfstandige leven buiten en voorbij je schooltijd.
Maar die fundamentele vraag zie ik maar zelden gesteld, laat staan beantwoord.
Het wordt de hoogste tijd om meer over deze kwestie na te denken en met ideeën te komen.
Bijvoorbeeld op het symposium 'Waarom Onderwijs?'
Doet allen mee!

ps. Lang leve internet. Eindelijk enige context voor löss.

armen

2007-08-14T11:43:00.000+02:00

Een gewoon woord als 'kast' of 'koe' of 'huis' komt je als vreemd en onbegrijpelijk voor wanneer je er maar lang je aandacht op richt.

huis

huis

huis

huis

huis

huis

huis

....

Nu ja, je snapt wel wat ik bedoel.

Maar dit gaat niet alleen op voor woorden, ontdekte ik.
Tijdens mijn woon-werk wandeling keek ik naar wat mensen met hun armen doen tijdens het lopen.

De armzwaai komt in vele vormen.

Sommigen zwiepen hun armen bij het lopen krachtig heen en weer, kordate slingers van een klok, zo te zien doelgericht op weg naar iets.
Er zijn er die met hoog opgetrokken schouders hun armslag beperken tot iets houterigs: schokkerige stokjes.
Er zijn ook talloze variaties in de elleboogknik. Sommigen knikken hun armen bij de elleboog, anderen houden de arm voornamelijk gestrekt.
Dan zijn er die een lekkere lome ontspannen slag over zich hebben, een slenterzwaai, en juist bij hen valt op wat een vreemde lichaamsdelen armen zijn. Het lijken wel nutteloze slurfen. Maar waar een olifant bij het lopen slecht één doelloos hangend lichaamsdeel heeft, hebben wij er twee. Het zijn vreemde aanhangsels die we aan weerszijden van ons lijf wat ongemakkelijk mee laten slieren.

Voor mijn geestesoog verschijnt een National Geographic documentaire over de mens in zijn natuurlijk habitat, waarbij de commentaarstem opmerkt:

"Humans may not be the only animal where limbs are dangling uselessly while they are not in use, but they are definitely the most noteworthy. One would expect that this strange trick of nature would lead to strains on the shoulders and the neck, and indeed, it does." Etc.

Met veel mooie opnamen van zwaaiende, slingerende, slaande, zwiebelende, sidderende en zwiepende armen.

waarom ik wel van filosoferen houd, maar niet van filosofen

2007-08-07T12:06:00.000+02:00

Filosoferen vind ik leuk. Maar het lezen van filosofieboeken vind ik over het algemeen een regelrechte ramp. Ik kom er niet doorheen.

Ik weet nu waarom: ergens in elk filosofisch betoog schuilt impliciet of expliciet een aanname, een zekerheid dat dit of dat in ieder geval zeker bestaat. Vrijwel altijd is dat een aanname waarbij ik denk: "Maar, eh, .....??"

De aanname overtuigt me niet.

En als ik die fundamentele aannamen niet kan accepteren, verlies ik mijn belangstelling voor het filosofisch bouwwerk, hoe knap ook.

Een filosofisch bouwwerk heeft, vermoed ik, wel tenminste één of meer ontwijfelbaarheden nodig, omdat men fundamenten nodig heeft om op te bouwen.
Maar misschien is drijfzand wel het enige dat er is?

Filosofen houden zich bijvoorbeeld bezig met het lichaam-geest probleem. De aanname is dan vaak dat materie (c.q. het lichaam) bestaat, waarbij de vraag zich aandient hoe dat lichaam zich verhoudt tot de vluchtigheid van onze ervaringen.
Maar zoals ik zie, zijn mijn ervaringen mijn enige bestaan - het is als het ware alles dat er is, het is mijn universum, en het bestaan van materie als iets dat tot een ander domein behoort dan mijn ervaringen, is daarin een onbewezen hypothese.
Dan begint de dwaling al zodra men aanneemt dat materie bestaat.

Vroeg of laat komt elk filosofisch systeem in de problemen. Ik vind het telkens veel intrigerender en boeiender om te lezen waar een filosofisch systeem zich in de nesten heeft gewerkt, dan om te lezen hoe een filosoof steen voor steen in alle ernst een luchtkasteel bouwt.
Ik zou hem of haar toe willen roepen, hela! de keizer heeft geen kleren aan! Hou toch op die met die malligheid....

Het onderdeel van de filosofie dat denkbeelden en theorieën doorlicht op consistentie en logica vind ik daarentegen wel erg boeiend en nuttig.
Ik denk dat filosoferen kan dienen als gereedschap om ons denken te scherpen.
Als werkwoord, als bezigheid.

Maar voor een beschrijving van de werkelijkheid of van de waarheid hebben we denk ik maar weinig aan de filosofie.

vreemd aantrekkelijk

2007-07-08T11:52:00.004+02:00

Wat een vervreemdend effect:
Japanners in een Japans landschap die in Japanstalige overdonderende rock een bijbels thema bezingen. Pfff!
Ik ben verkocht!
De naam van deze groep is overigens "Abingdon Boys School", naar verluidt de plek waar de leden van Radiohead elkaar hebben leren kennen. Op z'n Japans uitgesproken klinkt Abingdon Boys School in mijn westerse oren onherkenbaar.
Ik vind het heel fascinerend, deze mix van culturen.

dorp van installateurs en constructeurs

2007-06-13T16:09:00.000+02:00

Af en toe loop ik door Soest.
Soest heeft veel groene buitenwijken. Eerlijk gezegd heb ik nooit meer gezien van Soest dan buitenwijken. Eengezinswoningen met voor en achter en soms ook opzij tuinen vol vogels, en daartussen hier en daar een klein winkelcentrum voor de dagelijkse boodschappen.
Veel verkeer is er niet.
Fietsende dames met zijtassen, kinderen te paard, en moeders met kinderwagens. Maar soms een auto met aanhanger van een bouwbedrijf of het bestelbusje van een installateur. Met hoge snelheid gieren ze ratelend en rammelend door de kronkelende groene-weduwe-wegen. Haastig breng ik mezelf in veiligheid.
Nadat het stof is neergedwarreld hoor je de vogels weer.

Waarom zitten hier in Soest zoveel van dit soort bedrijven? Soest ligt natuurlijk redelijk centraal, en je hebt hier minder last van de verstopping rond Utrecht. Maar nu realiseer ik me plotseling dat ook Purmerend en Volendam vol zit met dit soort ondernemers.
Hm.
Misschien dat deze beroepsgroep in een stad als Amsterdam alleen maar minder opvalt door de veel grotere diversiteit aan activiteiten?
Hm.

bezig zijn met eten

2007-04-24T22:39:00.000+02:00

Sinds de geboorte van mijn gezondheidstabel (zie vorige bericht) en sinds de vrij constante negatieve balans tussen binnenkomende en uitgaande energie voel ik me over het geheel genomen energieker en prettiger dan daarvoor. Toen ik aan mijn verlichting begon, was ik een beetje bezorgd dat mijn lege maag mijn gedachten volledig zou vullen met moorkoppen, patat met mayonaise en belgische bonbons.

Wel, mijn bezorgdheid was een beetje terecht; eten beheerst mijn gedachten meer dan vroeger, maar gelukkig op een voor mij wel prettige manier. Zo om een uur of drie, als een wat leger gevoel in mijn maag zich begint uit te breiden naar mijn bewustzijn, begin ik te verzinnen wat ik vanavond weer voor lekkers zal gaan bereiden. Nam ik vroeger nogal eens mijn toevlucht tot kant-en-klaar happen uit supermarkt of pizzeria, nu taal ik daar amper naar. De maaltijd moet knapperen van de groente, en zoveel mogelijk uit verse, nog net niet zelf geoogste ingrediënten bestaan. Ik kook met meer plezier en met meer fantasie. Da's dus positief.

Bijgaand een van mijn recente succesnummers: couscous (niet te veel), wortel met venkel, en een saus van ui, shi-i take, veel kerrie, restje teriyaki saus, gele paprika, creme fraiche (light variant), citroensap en veeeeel koriander.
AH! als ik er nog aan denk!

verdunning en verlichting

2007-02-24T11:37:00.000+01:00

Ha! Verdunning en verlichting, in één klap. Hoe kan dat?

Wel.... luistert!

In de loop van de afgelopen twee jaar nam ik zeer langzaam toe in omvang. Ik merkte dat mijn kleren mij minder goed pasten. De eerste 51 jaar van mijn leven had ik nog nooit op mijn gewicht gelet, en volgens Quetelet was mijn gezondheid met mijn 167 cm en 60 kilo nog bepaald niet in de gevarenzone. Maar ja, ik vond het een onaanvaardbaar idee dat ik nu een nieuwe garderobe zou moeten gaan aanschaffen, en ik vond vooral de uitdijende buik minder aantrekkelijk om te zien.

Het was even wennen aan de gedachte dat ik nu misschien toch 'aan de lijn' moest gaan doen. Daarom begon ik met 'opletten' op wat ik at. Dat was natuurlijk wat vaagjes, en het resultaat was er ook naar: voorzover mijn omvang veranderde, was dit in de verkeerde richting. Eind vorig jaar stelde ik definitief vast dat ik niet meer paste in de broek die ik op de foto in mijn profiel draag.

Ik besloot het op 15 januari dan maar eens grondig aan te pakken.

Ik wist al dat radicale oplossingen, zoals langdurig vasten of een heel drastische beperking van het aantal ingenomen calorieën weinig kans op langdurig succes boden. Je lichaam komt in een soort noodtoestand terecht en verbrandt spieren in plaats van vet. Spieren wilde ik natuurlijk niet kwijtraken. Vet moest verdwijnen!

Het was dus zaak om met kleine stapjes en veel geduld te werk te gaan.

Ik besloot voor mijzelf geen snoep of koek meer te kopen, helemaal geen vlees meer te kopen (dat deed ik toch al weinig), de roomboter af te zweren, en meer groente en fruit te eten.
Het 'verdunningsproject' was tegelijkertijd een 'gezonder eten' project.

Verder besloot ik om meer te gaan bewegen. In plaats van te fietsen nam ik vaker de benenwagen, want dan verbrand je bijna drie keer zoveel energie, en in plaats tram of metro ging ik op de fiets. Dat laatste deed ik toch al bijna altijd, dus daar was minder winst te halen.

Maar het moest allemaal ook een beetje leuk zijn en in de eerste weken, als er nog geen verschil merkbaar zou zijn, moest ik wel voor mezelf kunnen vaststellen dat ik op de goede weg was.

Zo werd de 'gezondheidstabel' geboren.

Eerst stelde ik vast hoeveel kilocalorieën (ondanks de overgang naar Joules blijft vrijwel iedereen over calorieën spreken als het om energie gaat) ik dagelijks nodig had als ik niets bijzonders deed, dwz, de dag doorbracht achter mijn computer thuis met nu en dan iets huishoudelijks zoals boodschappen doen, eten koken, wassen, enzovoort. Dat schatte ik na enige studie op internet op 1650 Kcal.

Daarna zette ik een excelsheet op.
Daarin noteer ik elke dag wat ik eet en hoeveel Kcal dat is. Met formules op de juiste plaatsen kan ik precies zien hoeveel ik die dag minder eet dan 1650 Kcal. Daarnaast houd ik bij hoeveel Kcal ik verbruik door extra te bewegen.
Daartoe heb ik ook een aantal formules in mijn gezondheidstabel ingebouwd. Ik kan invullen hoeveel kilometer ik gelopen of gefietst heb, of, als ik die niet weet, hoelang ik gelopen of gefietst heb. De energie die ik daarmee verbruik gaat ook in de tabel (met een minteken ervoor), en zo kan ik elke dag zien hoeveel ik die dag heb aangesproken van de vetvoorraad die ik bij me draag.

Een kilo lichaamsvet levert maar liefst 9000 Kcal op.....!!!

Na bijna zes weken kan ik alvast een tussenbalans opmaken.
Ik heb nu ongeveer 16.000 Kcal minder ingenomen dan verbruikt (ongeveer 400 Kcal per dag), en dat zou ik dus moeten merken.

Inderdaad.

Sinds twee weken pas ik weer in voornoemde broek, en ik merk het natuurlijk ook anderszins dat er hier en daar iets is afgegaan.
Ik heb zelf geen weegschaal, maar toen ik mij laatst weer bij iemand woog waar ik op 14 januari nog 60 kilo was, bleek ik nu ongeveer anderhalf à twee kilo te zijn afgevallen, wat aardig overeenkomt met mijn calorieberekening.

Maar wat mij nog sterker motiveert is het feit dat ik me zoveel beter ben gaan voelen. De eerste twee weken had ik af en toe het gevoel dat ik mijn best moest doen en moest volhouden, vooral als ik me een beetje verveelde en dan wat afleiding wilde door wat te gaan eten, maar daarna leek het net of mijn lichaam in een andere versnelling terecht was gekomen.
Ik voel me lekkerder, lichter, energieker en blijer.

Helaas zal ik er waarschijnlijk nooit achter komen of dit positieve gevoel het gevolg is van gewichtsvermindering, toegenomen beweging, het eten van meer groente en fruit, het verminderen van snoep en koek, het bevredigende gevoel dat ik het doel bereikt heb dat ik mijzelf stelde, of nog iets anders.

Hoe dan ook, mijn gezondheidstabel heeft mij verdunning en verlichting opgeleverd, en dat blijkt voor mij een plezierige combinatie.

voor een glimlach

2007-02-20T15:34:00.000+01:00

In de onderste staat naast de knop ook nog te lezen:
"Thank you for taking part in our survey"

Rijen

2007-01-19T21:11:00.000+01:00

Op verjaardagsfeestjes en andere doelloze maar aangename samenscholingen roept iemand wel eens uit de losse pols dat mensen tegenwoordig zoveel nurkser en onbeschaafder zijn. Daarop barst vaak een prettig gekwetter los. Gezamenlijk mopperen schept een band.
Mijn observaties stemmen echter niet overeen met de suggestie dat het wat dat betreft vroeger beter was.

Bij het Centraal Station stond vanmiddag voor Smullers een opmerkelijk keurige rij van vijf groepjes klanten over de halve breedte van de gang uitgestrekt, in plaats van een wanordelijke drom waarin de puntigste ellebogen het snelst aan de beurt komen. Ook in het Concertgebouw is het bestellen van koffie of chocomel in de pauze een vrijwel onverdeeld genoegen geworden. En zelfs bij de bushalte komen rijen inmiddels even vaak voor als het vroeger zo normale gedrang.
Ik vroeg me af hoe dit zo gekomen is.

Wat vast heeft meegeholpen aan het ontstaan van dit relatief recente rij-gedrag is de invoering van de privacy-streep in het postkantoor. Er ontstaat al direct een afstand tussen de nummer 0 aan de balie en de 'eerstwachtende', die uitnodigt tot het aanvullen tot een rij. Haast vanzelf breidt dit gedrag zich uit van het postkantoor naar de flappentap (zie foto).
Vervolgens leidt dit gedrag dat de tweede hoofdwet van de thermodynamica lijkt te tarten tot een voor de meeste partijen veel bevredigender verloop (behalve voor die met de puntige ellebogen). Het gedrag wordt dus positief bekrachtigd; ordelijke rijen leiden tot meer tevredenheid en dit maakt de kleine investering in ordelijkheidsenergie de moeite waard. Denk je niet?

stadse cactus

2007-01-12T22:07:00.000+01:00

Dit is nog eens leuk bedacht van "ucx architects"! Een stadse cactus, waar de verspringende terrassen evenzovele stekels zijn. Hier vind je nog meer foto's.
Volgens het commentaar dat ik ergens las doet het gebouw een architect wellicht aan een cactus denken, een bioloog heeft aanzienlijk meer fantasie nodig om hier een cactus in te zien.
Een balkon met meer organische vormen is natuurlijk heel mooi, maar het vereist enige inventiviteit om planten en bloemen daar zo uitbundig te laten groeien. Bloembakken zijn over het algemeen recht, dus wat moet je dan? Als de bewoners geen been zien in al dat groen, is de aantrekkingskracht van dit gebouw meteen een stuk minder. Niettemin blijft het heel leuk, deze verspringende terrassen met vloeiende vormen.

De Keerzijde

2007-01-06T23:24:00.000+01:00

Vandaag de keerzijde van 'alles met één kabeltje'.
Gisterochtend werd plotseling mijn beeldscherm zwart, de ventilator zuchtte en toen was het stil.
Juist.
Eerst een blik uit het raam.
Geen mensen die de straat oplopen om bij hun buren te informeren of bij hen ook....
Geen tekenen van algehele stroomloosheid, dus.
Locaal probleem dus.
Het licht in de gang deed het nog. Dat was fijn, want dan kon ik alles in de stoppenkast eens goed bestuderen.
Hm. De aardlekschakelaar naast de twee groene groepen stond uit. Maar op het moment van de stroomuitval had ik geen electrisch apparaat ingeschakeld, dus wat zou de oorzaak kunnen zijn? En welke van de twee groene groepen gaf de problemen?
Dat was met enig experimenteren zo uitgevonden: het was groep II.
Ik zette groep II uit, groep I aan en zette de aardlekschakelaar weer om.
So far, so good.
Maar nu?
Ik liep wat rond in huis, niet zeker naar wat ik zou moeten vinden.
Eerst nog maar eens proberen of groep II echt niet over te halen was.
En zowaar, hij was over te halen zonder dat de aardlekschakelaar uit sloeg, en alles werkte weer naar behoren.

Vandaag gebeurde het echter opnieuw, maar dit keer leverde de truc van 'even wachten' geen pizza op.

Dit vroeg om systematisch probleem oplossen.
Eén voor één trok ik van elk apparaat op de betreffende groep de stekker uit het stopcontact. De computer met aanverwanten, de telefoon, de modems, de cd-speler, de tv, video- en dvdspeler, de koelkast, de wasmachine, de waterkoker, en zelfs de verwarmingsketel bleken allemaal op deze zelfde groep te zitten, maar geen van deze bleek kortsluiting te veroorzaken.

Het werd langzamerhand kouder in huis, de duisternis viel in, en mijn lifeline met de rest van de wereld, telefoon en computer, was ontzield.

Wat nu?
Gelukkig heb ik een huurhuis, en dan is er de woningbouwvereniging die je met raad en daad ter zijde staat.
In de juiste map vond ik het juiste telefoonnummer. Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon met opgeladen accu, anders had ik, hoe ouderwets! bij de buren moeten bellen.
Tot mijn verrassing bleken 'al onze medewerkers' in gesprek en moest ik even wachten. Hoeveel spoedgevallen kun je hebben op zaterdag om zes uur 's middags?
Nadat mij enkele minuten lang verzekerd was dat zij hun best deden mij zo spoedig mogelijk te helpen en dat al hun medewerkers nog steeds in gesprek waren, kreeg ik gelukkig Jorrit aan de lijn die navroeg of ik de 'stekkerproef' al gedaan had (ja!), en wat zat er allemaal op de groep?
Nou, de hele woonkamer inclusief verlichting, computer, telefoon, televisie, de hele keuken inclusief koelkast en wasmachine, en de verwarming.

In één klap, realiseerde ik me, was ik van een onafhankelijke vrouw veranderd in een hulpbehoevend mensje, verstoken van de basisvoorwaarden voor het moderne leven.

Jorrit maakte een zeer adekwate en efficiënte indruk, type werkstudent. Hij zou mijn reparatieverzoek doorgeven aan een firma die mij vervolgens binnen 30 minuten terug zou bellen om langs te komen. Wel moest hij mij nog waarschuwen dat als de storing toch door één van mijn eigen apparaten veroorzaakt zou zijn, de kosten van de reparateur in rekening zouden worden gebracht. Ja ja, dat snapte ik wel.

Nou, dat klonk allemaal hoopgevend. In een halfdonkere keuken, met licht van de gang, verzamelde ik uit de donkere koelkast wat ingrediënten voor het avondeten. Mijn gedachten bewogen zich losjes rond de ongewenste narrigheid van de aardlekschakelaar, en hoe dat allemaal zo kwam.
Toen viel me plotseling in dat de gasoven ook een stekker had. Daar denk je niet meteen aan, bij een gasoven, maar hij had inderdaad een stekker, voor het lampje om te zien of de kaas al gesmolten is en of er al een bruin korstje op de taart zit.
Nu was die oven al zo'n 50 jaar oud, en hoewel hij het prima deed, maakte de stekker bij een eerdere gelegenheid al een bedrijfsonzekere indruk.

Vrijwel zeker dat dit de bron van de problemen moest zijn, trok ik de stekker van de oven er uit.
Met ingehouden adem schakelde ik groep II weer in ..... en ..... de aardlekschakelaar
...... bleef ..... aan. Joepie!
Direct maakte ik een vreugderonde door het huis, stak stekker na stekker met een zwierig gebaar in zijn eigen contact.
De koelkast begon weer te koelen, de CV-ketel begon weer te verwarmen, en er was weer licht.

Ik belde Jorrit weer, en opnieuw kreeg ik het bandje met de vertrouwde tekst weer te horen.
Dit kwam mij wel enigszins verdacht voor. Voor mijn geestesoog zag ik Jorrit die zijn vriendinnetje op zijn werk had uitgenodigd en vervolgens de telefoon op het bandje zette zodat alleen volhardende bellers de strijd om de aandacht konden winnen.
Ik besloot dan maar het telefoontje van de reparateur af te wachten, dat inderdaad na zo'n tien minuten kwam, zodat ik het heugelijke nieuws met hem kon delen.

Ik voelde me dankbaar gestemd en was blij om te weten dat de woningbouwvereniging zo goed voor me zorgde.

Niettemin was de geschiedenis een confrontatie met een keerzijde van het moderne leven.
De keerzijde van slimme glasvezelkabeltjes die steeds meer leven voor je regelen, is dat één kinkje in die kabels in één klap evenveel leven ontregelt.

Grote afhankelijkheid van voorzieningen als energie en informatie vereisen hulpdiensten die paraat staan voor snel herstel, en back-up structuren voor als de schade groot blijkt en herstel op korte termijn niet mogelijk blijkt.

Onze afhankelijkheid van energie is nu al een groot risico, en onze afhankelijkheid neemt nog toe met jolige vier-in-één kabels.

Maar ja, ook bij een jagerverzamelaar hangt het leven aan een zijden draadje als het een slecht jaar is voor groente, vruchten en konijnen.... Toch?

lichtberichten

2007-01-05T22:03:00.000+01:00

Nog net op tijd ontdekte ik dat Tweak volgende week bij mij om de hoek een informatie-avond houdt over hun aanbiedingen met fiber, glasvezelkabel in het Nederlands.

Prachtig bedacht dat licht de berichten brengt.

De aanbiedingen zijn ongelofelijk. Nu al biedt Tweak een supersnelle internetverbinding via ADSL, straks, nu ja, dat duurt nog zeker wel een jaar, of twee...., krijg je voor 90 euro per maand, als je daarvoor kiest, ook nog een supercomputer bij je superinternet (50 Mbit per seconde).

Met de glasvezelkabel gaat het internetten zo snel dat de informatie bij wijze van spreke al binnen komt voordat je had bedacht dat je het wilde hebben. Telefoon zit natuurlijk ook in het abonnement plus alle (?) tv- en radio-uitzendingen, haarscherp digitaal natuurlijk. Voor die 90 euro krijg je tevens een apparaatje waarmee je je computer met je tv kunt verbinden om lekker op de bank naar je breedbeeld te kunnen kijken en een kastje waarin je nog een gigantische hoeveelheid gigabytes kunt opslaan.

Met al dat moois kun je dan natuurlijk heel makkelijk en snel telewerken en vergaderen met je collega's over de hele wereld (mits zij natuurlijk ook het licht zien!).

Als je allerlei apparatuur thuis op je glasvezelkabeltje aansluit, kun je die vanaf de Malediven bedienen.
Waar je ook bent op de wereld, je bent altijd een beetje thuis. Webcammetje op de woonkamer, en weg is je heimwee, zeker als je door het raam ziet dat het grijs en nat is.
En de kat krijgt lichtbediende brokken.

Spannend allemaal, hoor!

innovatief nederland

2007-01-04T10:56:00.000+01:00

Onlangs zag ik op National Geographic een uitzending over Nederland en de strijd tegen het water. Een vreemde gewaarwording om het commentaar te horen bij vanzelfsprekendheden als de Afsluitdijk en de Deltawerken gepresenteerd, commentaar dat het midden hield tussen dramatiek en ontzag.

"Again, the Dutch used their outstanding ingenuity to come up with an amazing solution."

Wow, wat zijn wij toch goed, wij Hollanders, dacht ik ongewild nationalistisch.

Ook de nieuwste aanwinst, de Maeslantkering (zie ook de foto) kwam aan bod, een onderdeel dat enigszins buiten mijn gewaarwording tot stand is gekomen, maar nu in al zijn glorie in mijn geheugen gegrift staat.

De uitzending maakte nog geen melding van het nieuwste plan om voor de Noordzeekust kunstriffen te bouwen om de kennelijk meest destructieve 'lange golven' onschadelijk te maken.
Ik voel me dankbaar gestemd dat zoveel mensen hard nadenken over de mogelijkheden om Nederland niet door de golven te laten verzwelgen.
Zodat we de Dam toch nog gewoon wandelend kunnen bezoeken.

de schijn van tegenstelling

2006-12-28T14:19:00.000+01:00

Lopend vanaf het Stationsplein naar het Damrak, moet ik twee straten oversteken, of liever gezegd, één straat met gescheiden rijstroken, beide voorzien van brede zebrapaden (rechts op de foto deels zichtbaar).

Toen ik hier onlangs weer was, sloot ik me aan bij de brede linie wachtenden. Aan de overzijde vormde zich een even indrukwekkende linie. Zwijgend namen wij elkaar op. Dappere krijgers, gewapend met kanonswagens (buggies), speren (paraplu's), schilden (tassen) en helmen (capuchons en petten), onze banieren (sjaals en dassen) fier in de wind. Slechts de kudde die grommend tussen ons door daverde weerhield ons van de aanval.
Daar klonk eindelijk de klaroenstoot van het klikkende voetgangerslicht en de twee linies rukten gelijktijdig op. Niemand kon hier doorheen breken.

Ai.
Zonder slag of stoot vloeiden onze linies ineen, een kortstondig weefsel.
Voordat het licht op rood sprong was de metamorfose van oorlogslinies tot winkelend publiek voltooid.

onterecht onbestaand

2006-12-20T15:41:00.000+01:00

gemak -- ongemak
gerief -- ongerief
geloof -- ongeloof
gezien -- ongezien
gehoord -- ongehoord
terecht -- onterecht
genot -- ....
geheugen -- ....
gezeur -- ....
gevat -- ....

vanuit de toekomst

2006-12-17T12:30:00.000+01:00

Toen ik nog op pakweg een derde van mijn huidige leeftijd was, vroeg ik me regelmatig af hoe de toekomst zou zijn. Vooral voor mij persoonlijk, maar ook hoe de rest van Life, The Universe and Everything zich zou ontwikkelen.
Er waren toen oliecrises en autoloze zondagen (geweldig vond ik dat laatste!), en er was het rapport van de club van Rome, "Grenzen aan de Groei" in 1972, dat een deprimerend scenario van de toekomst schetste. Overbevolking, milieuvervuiling en een volledige uitputting van grondstoffen zouden de aarde binnen 100 jaar onleefbaar maken. Het rapport had een enorme impact, het werd enerzijds afgekraakt als onrealistisch, vooral in Amerika, maar anderzijds gaf het een schokgolf die uiteindelijk mede heeft geleid tot de biobak, milieubelasting en de ontwikkeling van duurzame energie.

Het rapport ontmoedigde mijn kinderwens, want mijn kinderen zouden dan eveneens bijdragen aan de teloorgang, en bovendien: in wat voor wereld kwamen die terecht? Dat kon ik ze niet aandoen. Het was in die tijd een gevleugelde uitspraak dat je 'in deze wereld geen kinderen wilde neerzetten.'
Uiteindelijk kreeg ik toch drie dochters, en mijn rationalisatie was dat mijn kinderen wellicht konden bijdragen aan een positieve herschrijving van het doemscenario.

Tot gisteren dacht ik dat het grauwe toekomstbeeld van de club van Rome toch maar mooi geen werkelijkheid was geworden (in mijn herinnering zouden we allemaal binnen zo'n 50 jaar aan honger, vervuiling en energie-armoe te gronde gaan, en daar zouden we dan toch inmiddels in het rijke westen concrete voorbeelden van moeten zien), maar de voorspellingen van de club van Rome zijn nog steeds on target, zo las ik hier, en hier, en vorig jaar is een nieuw rapport verschenen dat de lijnen weer op dezelfde manier doortrekt.

Ook las ik dat het rapport vooral als doel had om een groot publiek te illustreren hoe je de toekomst moet voorspellen als het om exponentiële verbanden gaat, zoals de jaarlijkse procentuele toename van bevolking en luchtvervuiling, en de jaarlijkse procentuele afname van grondstoffen, en hoe tegen-intuïtief snel dat allemaal gaat. Het was toen nog niet zo lang dat men wist om te gaan met dynamische systeemmodellen met recursieve vergelijkingen. Eind jaren zestig hadden computers nog maar amper de rekenkracht om met zulke modellen om te gaan. Nu leert vrijwel elke middelbare scholier dit op de grafische rekenmachine in te tikken, en voilá, in het venstertje staat hoeveel jaren ons nog van de definitieve ondergang scheiden, tenzij wij ons prompt bekeren tot een duurzame levensstijl.

Voorzover ik weet staat in het rapport niets over het broeikaseffect, wat meer dan dertig jaar geleden waarschijnlijk voorbij de horizon van denkbare ontwikkelingen lag.

Deze afgelopen zomer was heet, en het najaar was ongekend warm. De weermannen en --vrouwen reppen opgetogen van weer een nieuwe record, en ik moet zeggen, ik vind het wel fijn, al die warmte.
Maar tegelijkertijd zie ik voor mijn geestesoog soms vanuit de toekomst terug naar nu. In die toekomst ligt half Nederland onder water, en is het Monument op de Dam uitsluitend scuba-duikend te bezoeken. Het is moeilijk voor te stellen hoe wij dan leven, maar wat ik me dan wel voorstel is hoe vreemd het moet zijn om vanuit die toekomst die vrolijke, naieve weerberichten terug te zien. Ach ach, als zij toen wisten waar dat warme weer de voorbode van was.....

bierpul mosterdpot

2006-12-16T11:32:00.000+01:00

In de koelkast vond ik een vrijwel lege mosterdpot in de vorm van een bierpul. Je weet wel, zo'n pot van glas met een handvat en een oranje rubberen geval dat zich bij wijze van deksel om de bovenrand klemt.

Laat ik deze bierpul aan mijn glazenverzameling toevoegen, dacht ik. Ik vulde hem met heet water en liet hem een nacht staan om de restjes mosterd los te weken. Dat lukte heel aardig. Ook de deksel liet zich goed schoonpoetsen, al wist ik niet zeker waarom ik dat deed. Misschien kwam die ooit nog van pas als ik thee in dit glas schonk die ik niet koud wilde laten worden?

Daarna het etiket verwijderen.
Daarna het etiket verwijderen.
Daarna het etiket verwijderen.
Enfin, na drie dagen van weken, peuteren, wrijven, schrobben en schuren, kan ik min of meer door het glas heen kijken op de plaats waar eerst het etiket zat vastgelijmd. Bij een modaal uurloon had ik voor de geïnvesteerde tijd al een complete biertap inclusief glazenset kunnen aanschaffen.

Tijdens dat schrobben en schuren komen er merkwaardige gedachten bij me op. Hoe komt men bij Marne eigenlijk tot de keuze voor de etikettenlijm? Ik denk aan potten en blikken waar een etiket meestal alleen zit vastgeplakt bij een klein overlappend strookje op het etiket zelf, zodat je met een goed gemikte scheur in één beweging het etiket kunt verwijderen. Goed, de vorm van de bierpul verhinderde dat hier, maar twee kleine streepjes aan de uiteinden van het etiket had een hoop gescheeld. In gedachten berekende ik hoeveel liter lijm Marne met een dergelijke strategie zou kunnen besparen. Daar moet je natuurlijk wel weer de kosten van de nieuwe etiketplakapparatuur van aftrekken. Je bespaart echter niet alleen op de lijm maar het levert ook nog eens vrolijker klanten op die vaker een pot Marne zullen aanschaffen, en dat is toch uiteindelijk je doel.

Mogelijk ook vindt men bij Marne dat het etiket er gewoon op hoort te blijven zitten, opdat we het bier voortaan in glazen met vrolijke mosterd-etiketten serveren?

Of zou bij Marne een ernstig verstoorde relatie bestaan tussen de chef productontwikkeling en de chef etiketten plakken? De laatste legt elke oekaze van hogerhand naast zich neer, en blijft uit chagrijn op de vertrouwde manier etiketten plakken, stel ik me zo voor.

Waarschijnlijk, besloot ik, was dit een volkomen goedaardig geval van kortzichtigheid. Daarvan zijn ten slotte voorbeelden te over, zoals producten in nauwsluitend plastic folie, die slechts met volharding en een keur aan gereedschap te bevrijden zijn.

Mocht ik ooit een invloedrijke positie hebben bij één of ander bedrijf, dan zou een nieuw product de markt niet opkomen zonder dat de significant others van de ontwikkelaars het in huishoudelijke kring kritisch hebben uitgetest en er hun goedkeuring aan hebben gehecht. Misschien levert dat hier en daar enkele tijdelijk verstoorde relaties op, maar je hebt dan in ieder geval tevreden klanten.

iran

2006-12-15T10:50:00.000+01:00

Van Iran weet ik erg weinig. Het is een groot land, het heette vroeger (of nog steeds?) Perzië, en maakte deel uit van het gebied waar voor het eerst landbouw en stedelijke organisaties ontstonden, en schrift zich ontwikkelde. Ik weet dat het een streng godsdienstig land is waar de vrijheid van meningsuiting wordt beknot.

Maar niets geeft een betere indruk van het land en hoe het is om daar te leven dan een persoonlijk weblog, zoals bijvoorbeeld dat van Jadi, een academicus in Teheran. Hij schreef eerst in het Farsi, de officiële taal van Iran, maar zijn website werd 'gefilterd', waardoor hij niet meer gelezen werd. Hij is nu overgestapt op Engels, ook al kost het schrijven in het Engels hem moeite. Niettemin is duidelijk genoeg wat hij wil overbrengen.

Toevallig kreeg hij onlangs een aantal vragen toegestuurd van een zekere Joe die een 'global cultures class' volgde. De vragen gaan over allerlei zaken uit het dagelijks leven, zoals hoe laat de winkels open zijn, of je elkaar een kadootje moet geven als je elkaar ontmoet, hoe men tegen echtscheiding aan kijkt, wat de normale werktijden zijn, en zo voort. Interessant om te lezen. De vrijdag is wat voor ons de zondag is, hun werkweek loopt van zaterdag tot woensdag, en soms wordt op donderdagochtend nog gewerkt. Er worden in Iran vele talen gesproken, niet alleen Farsi, maar ook Turks, Koerds, Lori (?), Arabisch. Op school gebeurt alles in het Farsi en het is zelfs verboden om Turks te leren.

Hij verslaat o.a. demonstraties, de situatie voor de vrouwen in zijn land, de websites die gefilterd worden (bv. Amazon), hoe mensen de filtering weer proberen te omzeilen, en beschrijft zijn reactie op de gevangenneming van de Iraanse filosoof Ramin Jahanbeglou, nadat deze in het buitenland kritiek had geleverd op de Iraanse regering. Jadi, de blogschrijver, had zelf nog les van hem gekregen, en nu was de man gearresteerd. Het komt dan allemaal heel dichtbij....

barack hussein obama

2006-12-14T10:54:00.000+01:00

Als je de naam Barack Hussein Obama nog niet gehoord hebt, zul je verbaasd zijn dat dit de toekomstige president van Amerika is, en dat hij de rest van de wereld (in ieder geval mij) weer vertrouwen zal geven in het beleid van 'the most powerful country in the world'. Hij heeft visie, gevoel voor humor, relativeringsvermogen, zoekt de dialoog in plaats van de confrontatie en lijkt integer en oprecht.

Barack Obama met zijn vrouw Michelle.

Obama vertelt onomwonden dat al dat machtsvertoon van de Verenigde Staten voortkomt uit de wens de olie-aanvoer veilig te stellen, en dat dat afgelopen moet zijn. Het probleem moet bij de bron aangepakt worden.
Dus moet Amerika alles op alles te zetten om 'energy independence' te bereiken, dus zelfvoorziening (bijna schreef ik 'selfsupporting', maar dat is alweer een engelse term) op energiegebied, door enerzijds energieverbruik terug te dringen en anderzijds alternatieve vormen van energie te ontwikkelen. De regering moet niet wachten tot de auto-industrie zelf met vernieuwing komt, maar bijdragen aan de ontwikkeling van energie-zuinige auto's, en moet actieve betrokkenheid tonen bij het terugdringen van het broeikas-effect.

Obama met zijn oudste dochter Malia.

'Energy independence' is het punt met de hoogste prioriteit, maar direct daarna komt het ontwikkelen van een gezondheidszorg die open staat voor iedereen, en de hervorming van het onderwijs.

Allemaal belangrijke zaken, waarbij veel Amerikanen warm kunnen lopen voor zijn visie en de manier waarop hij die over het voetlicht brengt.
Verrassend, deze ontwikkeling.

Meer is te lezen, te horen en te zien op zijn eigen website.

creatief

2006-12-12T18:02:00.000+01:00

lieve god

2006-12-12T17:38:00.000+01:00

dagboek van een dode

2006-12-12T11:46:00.000+01:00

Tot zo'n jaar of tien geleden hield ik onregelmatig een dagboek bij. Volgens de huidige normen en waarden is dat privé. Tenzij je toestemming hebt van de eigenaar is het lezen van het dagboek van een ander 'off limits,' zoiets doe je niet. Daar zijn we het allemaal over eens.

Niettemin zijn er omstandigheden waarin sommigen van ons, uit nieuwsgierigheid of eigen onzekerheid, zich toch wel eens schuldig maken aan het lezen van zo'n dagboek of privé correspondentie. Een moeder die zich zorgen maakt over haar kind - gebruikt het drugs, is het verslingerd aan dat onbetrouwbaar sujet dat zich de laatste tijd vaak aan de deur vertoont? Een geliefde die wil weten of de partner wel helemaal eerlijk is of wil begrijpen hoe deze de relatie 'in werkelijkheid' ziet.

Niet alleen is het mij zelf overkomen, maar met schaamrood beken ik dat ook ik me daar schuldig aan heb gemaakt. Onzekerheid en gebrek aan zelfvertrouwen leken daarbij de belangrijkste drijfveren. Of moet ik het gebrek aan respect noemen? Hoe dan ook, er was geen sprake van een keuze, want zoals ik eerder betoogde: we hebben geen vrije wil ....
Schaamte is zonder vrije wil een overbodige emotie, maar ook daarin heb ik geen keuze; het is er desondanks. Dat akelige gevoel helpt misschien om het nooit meer te doen. Al merk ik dat niet zozeer het akelige schaamtegevoel, maar toegenomen zelfvertrouwen de beste preventie is.
Het maakt voor mij nu niet meer uit wat die ander privé denkt of schrijft; van belang is alleen hoe ik het gedrag van die ander interpreteer in relatie tot mijn levensgeluk. Die interpretatie is alleen mijn zaak. Maakt die interpretatie me onzeker of ongelukkig, dan ben ik de enige die daar wat aan kan doen.

Wat nu als de dagboekschrijver is overleden, gelden dan andere regels?
De persoon bestaat niet meer, en strikt genomen kun je zijn of haar privacy niet meer schenden.

Teruglezend in mijn dagboek vind ik vooral mijn observaties van de kinderen en enkele filosofische beschouwingen interessant. Het grootste deel lees ik met kromme tenen. Pathetisch, melodramatisch en sentimenteel. Pfff. Zo nu en dan beleefde ik het zo, en dat waren vooral ook de momenten dat ik behoefte voelde dit op papier te zetten, als uitlaatklep, en in een poging ordening aan te brengen in de emotionele chaos.

Als ik dood ben, lijkt het me genant als iemand mij op deze manier leert kennen. Al ben ik er natuurlijk niet meer om daar last van te hebben. Dat was de reden dat ik bijna de vlam er in gezet had. Omdat een dagboek toch geen goede afspiegeling is van hoe het was. Het blijft een momentopname, en zelfs op dat moment zelf vond ik al dat ik het niet goed weergaf, of niet goed weer kon geven. Het lijkt me voor mijn nabestaanden niet altijd een pretje om dat te lezen. Misschien moet ik een bloemlezing maken met de stukjes die mij wel de moeite waard lijken en waar ik me goed bij voel.

Vermoedelijk zal dit echter zo'n plan blijven dat ik nooit zal uitvoeren.

vroege kleurenfoto's van pre-revolutie Rusland

2006-12-04T02:09:00.000+01:00

Een Russisch scheikundige, Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii uit de tsarentijd was één van de eersten die kleurenfoto's maakte. Hij belichtte glasplaten snel achter elkaar met drie verschillende filters. Daarna projecteerde hij de drie beelden met het juiste licht tegelijkertijd om het originele beeld weer te reproduceren.

Hij stelde zichzelf ten doel Rusland in beeld te brengen. Veel van zijn foto's uit het Rusland van voor de revolutie, tussen 1909 en 1915 zijn nu in beheer bij het Amerikaanse Library of Congress en doorzoekbaar.
Met behulp van digitale technieken zijn zijn setjes van drie glasplaten in sprankelende glorie te bewonderen, onder andere hier.

de vloeibaarheid van het zelf

2006-11-30T00:32:00.000+01:00

Na dag twee bij de 'residential' van Tony Parsons in Wales (zie hieronder) voelde ik me de helder, vrolijk, licht en stralend, zodanig dat het zelfs voor anderen waarneembaar bleek.

Wat Tony zei kon ik verbinden met eerdere ervaringen in de laatste zes jaar, en plotseling zag ik wat hij bedoelde. Daarna werd het alleen maar leuk. Ik lach me suf om het denken dat zich onophoudelijk en wanhopig in bochten wringt. Het jaagt op de eigen staart, waar het telkens glimpen van opvangt maar die het nooit echt te pakken krijgt en nooit te pakken zal krijgen.
Het is alsof je met een volle gereedschapskist probeert om licht te ontleden om een er een beter begrip van te krijgen. Je klopt, schroeft, beitelt, zaagt, timmert dat het een lieve lust is, maar een kind kan zien dat het gereedschap je op geen enkele manier ten dienste is.
Wel erg grappig.

Wat me vooral duidelijk werd was dat ons idee van een 'zelf' zo willekeurig is en vloeibaar is, en daarom helemaal niet zo strikt en onaantastbaar als ik vaak geneigd was te denken.
Om te beginnen: als je geen idee zou hebben hoe ons lichaam er uit zag, en je moest het op grond van je interne waarneming tekenen, zou het helemaal niet lijken op wat we zijn gaan zien als een menselijk lichaam. Toen ik op mijn rug lag, kon ik zelfs niet goed vaststellen of mijn achterhoofd zich voor of achter mijn neus bevond.
Over neus gesproken, die lijkt vanuit de interne waarneming ook al niet op een neus. En als ik verkouden ben, is mijn ervaring van mijn neus weer totaal anders. En twee ogen? Hoe moet ik daar op komen? Als ik net gegeten heb, ervaar ik mijn buik anders dan als niet net gegeten heb. Als ik me lichamelijk inspan voel ik mijn spieren, mijn hart klopt sneller, ik haal sneller adem, en dat levert weer heel andere sensaties. En dan zijn er nog de momenten dat er zelfs helemaal geen lichaamsbesef is, als ik bijvoorbeeld helemaal in een spannend verhaal ben verdwenen. Om nog maar te zwijgen van wat er met dat 'zelf' gebeurt als we slapen.

Al met al is het vreemd dat wij zo zeker menen te weten wat van 'ons' is, en hoe dat in elkaar steekt.

Het leven is feitelijk een aaneenschakeling van ervaringen, sensaties, indrukken. Wij bezorgen onszelf een hoop gedoe door die ervaringen, sensaties en indrukken te koppelen aan een bepaald lichaam, een bepaalde persoonlijkheid, die we een vrije wil toekennen, verantwoordelijkheid, schuld, schaamte.
Het is een verhaal dat we onszelf vertellen. Een spannend verhaal, vaak, en net als een goed boek zo boeiend dat het ons niet los laat. Om de één of andere reden geeft het een hilarisch gevoel om te zien hoe we onszelf in die waan houden.

All there is is this.

de lol van mensen spreken

2006-11-29T23:56:00.000+01:00

Ik was in Rusland, ik logeerde daar bij een familie, dacht ik. Ik stond op een kruispunt, ik moest kiezen om hier door te gaan of terug naar de school waar ik door wilde studeren. Als ik terug wilde naar de school, moest ik wel zorgen dat ik op tijd mijn collectie paddestoelen had ingeleverd.

Zo werd ik wakker. Er was meer, natuurlijk, maar bij het wennen aan de dag vrij snel achter de 'event horizon' verdwenen.

Nu in een iets te koud huis achter (of vóór?) de computer, Bach's Passacaglia en Fuga in C klein in mijn oren.

Voor het eerst in mijn leven ga ik serieus proberen te minderen met eten; er zijn steeds meer kleren die ik niet meer aan kan, en dat zint me niet.
Dus niet meer snoepen. Meer fruit en groente, geen roomboter, en bij een aanvechtig om te gaan eten eerst maar een kopje thee drinken. Het valt me op dat ik regelmatig besluit wat te gaan eten als ik me wat verveel of een pauze nodig heb. Het is een vulling van tijd. En het geeft naderhand vaak een prettig, voldaan gevoel.

Vandaag was een sociaal dagje voor iemand die veel dagen thuis werkt met alleen een korte uitwisseling met Fatima bij de kassa van Dirk.
Eerst een werkafspraak, daarna buurten bij een collega elders in het gebouw, en 's avonds eten bij Jopie en Keimpe.
Mensen zien en spreken is interessant.
Waarom?
In een gesprek zie ik mezelf in de scenario's die een ander schetst.
Ik krijg de kans om de eigen gedachten en ervaringen in woorden te vatten, soms verrassend.
En wat nog meer?

Buckland Hall

2006-11-09T23:56:00.001+01:00

Gistermiddag meegereden met een echtpaar, de man Iers, de vrouw kwam uit het Midden Oosten (had ik nooit geraden, met haar rode haar en lichte huid). Ze heeft een Franse moeder en had in Parijs gestudeerd. Nu waren zij en haar man bezig om naar Geneve te verhuizen, waar hij een baan had aangenomen.

De lucht was grijs, de temperatuur warm voor de tijd van het jaar, de bomen nog steeds erg groen, het landschap glooiend en het verkeer reed goed door, zodat we nog net voor het vallen van de duisternis aankwamen bij Buckland Hall, waar licht vrijgevig uit de grote ramen straalde.

In totaal zijn er ongeveer honderd deelnemers hier in Buckland Hall, en deze 'residential' is hier momenteel de enige activiteit. De mensen van het hotel zijn heel vriendelijk, gastvrij en zorgzaam. De maaltijden zijn strikt vegetarisch, en men verzoekt de gasten zelfs om geen vlees, vis of eieren naar binnen te brengen. Het schijnt dat het hotel geleid wordt door een boeddhist, en dat het strenge vegetarische regime daarin zijn oorsprong vindt.

Ik had gedacht dat ik wel de enige deelnemer uit Nederland zou zijn, omdat Tony Parsons ook regelmatig in Nederland komt, en wie is er dan zo gek als ik om daarvoor naar Engeland te gaan. Maar ik deel om te beginnen al een kamer met een Nederlandse, een Duitse en een Engelse. En er bleken een heleboel Nederlanders hier rond te lopen, waarvan ik een aantal al eerder was tegengekomen bij bijeenkomsten van Byron Katie. Verder zijn er ook nog een hele zooi Amerikanen.

Hm. Het viel me op dat er nogal wat mensen als groupies de diverse optredens van Tony volgen. Vanavond sprak ik een Tom, oorspronkelijk uit Glasgow maar al 22 jaar woonachtig in Toronto, die tot nu toe al 9 keer was overgevlogen om twee keer per jaar zijn dosis Tony Parsons op te doen.
Er is dus een soort circulerend circuit, als ik even zo tautologisch mag zijn, van mensen die elkaar op veel soortgelijke bijeenkomsten telkens weer tegenkomen.
"Ben je ook nog naar andere leraren geweest?" is zo'n vraag die je hier regelmatig te beantwoorden krijgt. Terwijl Tony Parsons diudelijk laat weten dat er niet zoiets is als een leraar, en er ook niemand is die les geeft.

Behalve dat mensen uit diverse windstreken hier tijdelijk neerstrijken, hebben velen van hen vaak een internationaal verhaal. Een Deense die op haar 17 naar Engeland kwam om Engels te leren, en hier 38 jaar later nog woont. Een Zwitser die eveneens naar Engeland is geëmigreerd. Een Française die op een bijeenkomst met Byron Katie aan een Zweed is blijven hangen en nu met haar twee kinderen bij hem is ingetrokken in Stockholm.
Omdat de gemiddelde leeftijd hier naar schatting rond de 50 ligt, hebben velen ook wel wat interessants te melden over hun leven. Er zijn relatief veel mannen, toch wel zeker 40%, en de meeste zijn kaal midden op hun hoofd, waardoor het me soms lastig valt om sommige van hen uit elkaar te houden.
Het weer is geweldig, helder zonnig, 's ochtends met nevelslierten, wel een beetje fris.

Het eten is superlekker, lastig om maat te houden.

Tony verkondigt telkens weer dezelfde boodschap: er is niemand, er is niets, en tegelijkertijd alles, er is geen keuze, want er is niemand die een keuze maakt, en alles is één. Er is geen ruimte en tijd, en het idee dat je een persoon bent die losstaat van de rest, dat is alleen maar een verhaal.
Genoeg gelegenheid dus om me weer lekker helemaal in de war te laten brengen.
Tussen de bedrijven door loop ik hier over het landgoed, groene weilanden, een rivier, heuvels, bossen, schapen, paarden en oude knoestige bomen. Nu ja, kijk maar naar de plaatjes. Ik heb het erg naar mijn zin.

het vliegtuig dat ik niet miste

2006-11-07T20:24:00.000+01:00

Nu ik in den vreemde ben en tegelijkertijd niet de druk voel om iets nuttigers te doen, schrijf ik graag wat over mijn belevenissen.

'In den vreemde' is relatief, want ik zit bij Rolf in Slough, ten westen van Londen, waar ik al verschillende keren eerder gelogeerd heb. Elke keer weliswaar in een ander huis. Dit is al het vierde onderkomen sinds mijn eerste bezoek, dus 'vreemd' en toch vertrouwd.

De nacht voorafgaand aan mijn reisje was kort, want tot over tweeen werkte ik om nog enkele losse eindjes vast te knopen, en voor zevenen ging de wekker alweer, want ik moest nog pakken en mijn geheugenstokje vullen met wat stukken die ik tijdens mijn reisje wil bestuderen: een verslag van de voortgang bij De Ruimte, en artikelen over het placebo-effect. Nog wat laatste emailtjes schrijven en wat essentiele informatie zoals adressen en telefoonnummers van belangrijke contactpersonen overnemen. Paspoort, creditkaart, telefoonoplader, etc, etc.

Keurig op tijd verlaat ik het pand, en bedenk bij het pontje BLAST!, mijn geheugenstokje thuis laten liggen. Terug of niet? Doe maar niet, want dan kom ik misschien net te laat bij de incheckbalie, want stel dat de trein vertraging heeft of zo ....

Bij de incheckbalie krijg ik te horen dat het vliegtuig 1 uur 20 minuten vertraging heeft, vanwege de mist, zei ze, en dus niet om 12 uur zal vertrekken.

Hm. In dat geval, reken reken reken, kan ik nog wel weer even terug naar huis en mijn stokje ophalen. "Oh ja," zegt de incheckdame, "dat redt u gemakkelijk."
Zo gezegd zo gedaan. De verbindingen zijn keurig, de trein sluit goed aan op het pontje, in 14 minuten loop ik heen en weer tussen pont en huis, precies op tijd voor de volgende overtocht, en ik pak nog net de intercity terug naar Schiphol.
Kwart voor 12, prima, ruim op tijd. Dan blijkt dat het vliegtuig toch zomaar om 12.15 vertrekt. Pff, dat is flink doorlopen en hopen dat de beveiliging niet teveel tijd in beslag neemt. Om 5 over 12 sta ik bij de gate, waar ik dan samen met de andere passagiers 20 minuten wacht voordat we mogen instappen.
Zo, nu even een bavaria.
Bij wijze van spreken dan.

Hoewel de captain aankondigde dat het in London Luton 'slightly greyer and slightly mistier' zou zijn dan in Amsterdam, viel dat mee. De zon kierde met groeiend zelfvertrouwen door het wolkendek.
In de greenliner naar London sufte ik even weg, en bedacht dat ik, hm, ook mijn zonnebril vergeten had. Ah well. Wie weet bleef het bij slechts deze ene zonnige middag.

In Londen liep ik van Baker Street naar Paddington Station, genietend van de zon. Er was een 'Paddington Walk' aangelegd waar je tussen hoge kantoorgebouwen en winkels in relatieve rust (want geen gemotoriseerd verkeer) de drukte van Edgware Road en Marylebone Road kon ontlopen.

Op Burnham Station stond Rolf me op te wachten, en samen liepen we de 20 minuten naar zijn huis.

Helaas zullen home-made plaatjes bij dit verslag ontbreken. Mijn camera heeft kuren en moest daarom thuisblijven, wachtend op inspectie door deskundig oog. Mijn plan om mijn wachttijd op Schiphol te gebruiken om tax-free een superlichtgewicht toestel te kopen als aanvulling op mijn 10x optische zoomcanon kon ik om bovengenoemde redenen niet uitvoeren.
De kans lijkt me klein om tussen nu en morgenochtend nog een mogelijkheid te vinden om foto's te kunnen gaan maken.

Morgen ga ik naar Wales, naar Bwlch, midden in nergens.
Daar doe ik mee aan een Residential van Tony Parsons in een oud landhuis dat dienst doet als conferentiecentrum: Buckland Hall. 'set amidst the mountains of the Brecon Beacons National Park' (neem een kijkje, het ziet er prachtig uit). Via de organisator kwam ik in contact met een echtpaar dat ook vanuit Londen daarheen reist. Dat vind ik heel prettig, want zo'n plek midden in nergens kun je met het openbaar vervoer haast niet bereiken.

Wel, zondag ben ik weer terug in de bewoonde wereld, wie weet komt dan een vervolg.

hippe vogels

2006-06-29T13:07:00.000+02:00

hapjes uit de stilte?

2006-06-27T02:25:00.000+02:00

Bij de kip of het ei kun je je nog afvragen wat er eerder was, de kip of het ei, een vraag die Alice Shirrell Kaswell in 2003 overigens experimenteel heeft beantwoord.
"Which came first — the chicken or the egg? I tackled the question experimentally, using a chicken, an egg, and the United States Postal Service (USPS).
I mailed the chicken and the egg, each in its own separate packaging, and kept careful track of when each shipment was sent from a post office in Cambridge, Massachusetts, and when it subsequently arrived at its intended destination in New York City…."
De conclusie was duidelijk: de kip kwam eerst.

Maar als het gaat om muziek en stilte...

Muziek is een creatieve manier om smakelijke hapjes aan de stilte te ontnemen.
De stilte was er eerder, en zal altijd de oorsprong vormen, de grond zijn, de sine qua non van muziek.
Stilte laat muziek in relief uitkomen.
De toon of combinatie van tonen, de boventonen, de lengte en luidheid, dat alles bij elkaar is slechts een verwaarloosbaar klein deel van het oneindig aantal mogelijke geluiden die er op een willekeurig moment zouden kunnen zijn.
Wat is muziek nu anders dan min of meer geordende bewegingen van moleculen in de lucht? Een vorm van energie die zich op bepaalde wijze aan ons voordoet, aan ons opdringt, door ons heen reist, waartegen wij geen enkel verweer hebben.
Dankzij ons gehoorzintuig doet deze vorm van energie zich aan ons voor als muziek.
Als stilte die zichzelf verbaast door zich, onontkoombaar door ons heen, te vermommen als muziek.

Op soortgelijke wijze zie ik materie als een creatieve manier om smakelijke hapjes uit de leegte te nemen.
Wij bestaan voor ongeveer 99,99999% uit leegte. Voorzover we geen leegte zijn, kun je het stukje niet-niets even zo goed energie noemen als 'materie'.
Energie, die zich, min of meer geordend, vanwege onze zintuigen, aan ons voordoet als tastbaar, met bepaalde kleur en textuur.

Zit het meest wezenlijke van ons, dat wat ons maakt tot wie we denken te zijn, in het relief of in de achtergrond, in de muziek of in de stilte, in de materie of in de leegte?

Als het in het relief zit, als we de muziek zijn, de min of meer geordende energie zijn, waar beginnen we dan, en waar houden we op?
Wij zijn dan even tastbaar en stabiel, stel ik me voor, als een draaikolkje om een steen in een rivier, een dynamische patroon zonder duidelijk afgegrensd begin of einde, en niet eens aanwijsbaar zonder het water dan ons vormt.

Als de leegte is wat het meest wezenlijk aan ons is, als het de stilte is, dan zijn we in wezen grenzenloos en één met alles.

Is het wel relevant om hier te kiezen tussen één van de twee? Want tegelijk met het waarnemen van de figuur tegen de achtergrond, het horen van de muziek, het voelen van de materie (een waarneming die bestaat uit de manier waarop ons bewustzijn de signalen van onze zintuigen ervaart en interpreteert) creëren we die achtergrond, die stilte, die leegte.

Dus hoe kunnen we het één zijn zonder het ander?

Het andere, die stilte, die leegte ziet zich tegelijk met onze waarneming van het ene , de muziek, de materie, bevestigd in zijn bestaan.

Sterker nog, we kunnen zeggen dat de stilte niets is (ook geen stilte) zonder niet-stilte, dat stilte en muziek elkaar op hetzelfde moment creëren, zoals materie en leegte elkaar op hetzelfde moment creëren, wanneer het bewustzijn via de zintuigen volledig spontaan het onderscheid maakt tussen één en ander, tussen muziek en stilte, tussen materie en leegte.

Duizelingwekkend.

Feynman Lectures on Physics op muziek

2006-06-25T12:24:00.000+02:00

Stel je voor, je zit als componist verlegen om inspiratie, wat moeten de titels van de Feynman Lectures dan een bron van ideeën zijn. Ik voel spontaan muziek bij de volgende titels:

Time and Distance: een koel stuk met piepjes en knarsjes, in een gestaag ritme

Conservation of Energy: warm, intens

Conservation of Momentum: syncopisch, dansante

Characteristics of Force: krachtig, luid, nu en dan heel subtiel

Rotation in Two Dimensions: melodieus, met vraagtekens, en toch enige substantie om houvast te geven.

Center of Mass Moment in Inertia: traag, telkens met nadruk terugkerend naar de grondtoon.

Jammer dat ik niet vaardig ben in het vertalen van gevoelens in muziek, want ik hoor hoe het moet klinken.
Misschien ga ik het nog wel eens proberen. Op de momenten dat ik geen wiskundetoets meer hoef na te kijken, geen onderzoeksverslag van studenten hoef te lezen, en geen tentamens meer hoef te coördineren. Hm. Laat ik maar eens aan de slag gaan....

Hieronder nog meer titels, voor nog meer inspiratie. Welke muziek hoort hier volgens jou bij?

Rotation in Space
The Harmonic Oscillator
Principle of Least Time
Geometric Optics
Diffusion
Inside Dielectrics
The Magnetism of Matter
Magnetic Resonance
Elastic Materials
Curved Space
Wave and Particle Viewpoints
Probability Amplitudes
Identical Particles
Spin One
Spin One-Half
Amplitude Dependence On Time
Hyperfine Splitting
Propagation in a Chrystal Lattice
Semiconductors
The Independent Particle Approximation
The Motion of Planets around the Sun

over muziek en ouder worden

2006-06-25T11:08:00.000+02:00

Afgelopen week was ik naar Het Concertgebouw.
De Unvollendete van Schubert, plus de 4e van Mahler, uitgevoerd door het studentenorkest Sweelinck.
De 4e van Mahler was prachtig gedaan, en de muziek vond ik opnieuw weer mooi en fascinerend.
De Unvollendete van Schubert hoorde tot mijn favorieten toen ik een jaar of 16 was. Ik heb me toen ook ingespannen het thema in notenschrift weer te geven. Ik moet het nog ergens hebben. Ik dacht, ik zoek het even op en scan het even, maar ik kon het gelukkig niet vinden, anders had ik mijzelf de rest van de dag wellicht weer verloren in een vergaan verleden.

Overigens, ik las onlangs in de NRC dat ouderen zich het gelukkigste voelen. Een van de wetenschappers van het aangehaalde onderzoek, Peter Ubel, vertelt:

“People often believe that happiness is a matter of circumstance, that if something good happens, they will experience long-lasting happiness, or if something bad happens, they will experience long-term misery,” he says. “But instead, people’s happiness results more from their underlying emotional resources — resources that appear to grow with age. People get better at managing life’s ups and downs, and the result is that as they age, they become happier — even though their objective circumstances, such as their health, decline.”

Pas een paar dagen daarvoor had ik iets dergelijks bedacht, dat er misschien een proces in ons mensen gaande is dat maakt dat we ondanks het verval (....?!) toch gelukkiger worden.
'Objectief' beschouwd lijken er allerlei dingen minder leuk: lichamelijk minder energiek, de zintuigen gaan achteruit, het geheugen is minder betrouwbaar, uiterlijk rimpeliger en vormelozer, minder passend in het ideaalbeeld. Pfff, dat besef ik heel sterk als ik met één of meer dochters over straat loop. Plotseling draaien de mannelijke hoofden zich om, dat ben ik al een tijdje niet meer gewend.....
Maar goed, ondanks al dat soort teloorgang, vergane glorie, zeg maar, voelt het van binnen prettiger dan ooit tevoren.
De onrust is enorm verminderd, ik sta meer open en tolerant tegenover wat er om me heen gebeurt en ik lijk meer tijd simpelweg genietend door te brengen.
Misschien omdat een druk is weggevallen. Zonder draaiende hoofden houd ik me minder bezig met hoe ik er uit zie, hoe ik loop en hoe ik kijk.
Dat bevrijdt.
Het geeft me veel meer kans om mezelf te zijn, te leven vanuit een open en toch stil middelpunt.
Of in de woorden van Peter Ubel, naarmate we ouder worden leren we beter om te gaan met de tegenslagen in het leven. Maar hoe dat precies komt, dat lijkt me nog een onbeantwoorde vraag.

Waar was ik gebleven.... het concert, muziek.

Het viel me op dat ik de Unvollendete nog steeds wel mooi vond, maar enigszins klef. Een ander stuk uit die tijd, de Préludes van Franz Liszt, heb ik onlangs hiervandaan gedownload, en ja, nog steeds mooi, maar opnieuw enigszins klef.
Het is te puberaal, zal ik maar zeggen.
Men neemt de eigen emoties te serieus.

Beethoven, ook één van mijn alltime favourites, doet dat weer heel anders. Ook daar de emoties, maar er zit toch de grap achter, vergelijkbaar, eigenlijk, met Muse, die ik ook ontzettend leuk vind.

Muse mega-niseert het melodrama; vergroot het melodrama tot megaproporties, en tegelijkertijd tongue-in-cheek.
De emoties zijn er, onverdund en intens, en toch is er iets groters dat hier om moet lachen.
Dat hoor ik ook in kletzmer muziek, de jiddische ellende die een kwartslag draait en daardoor grappig vervormt in de lachspiegel, ach, is het dan gewoon een lach en een traan.....? Smartlapperij?

Nu we het over het downloaden van muziek hebben: waarom is het zo'n zootje op muzieksites?
Soms vind je de artiesten onder hun achternaam, maar vaker onder hun voornaam.
Bij de klassieke muziek is het helemaal een rommeltje. Daar kun je je favorieten terugvinden onder de voornaam van de uitvoerenden, bv. het lied 'L'Amour Est Un Oiseau Rebelle' uit Carmen van Georges Bizet gezongen door Maria Calles vind je onder de M van Maria.
Zeker nu je niet meer gebonden bent aan de aankoop van een heel album, maar per song kunt downloaden, moet er toch iets slims op te vinden zijn dat je een dergelijk lied terug kunt vinden onder de A van Amour, de B van Bizet, de C van Carmen of van Callas, de G van Georges en de M van Maria? Een goede zoekmachine doet natuurlijk ook een hoop. Deze site lijkt die wel te te hebben. Want als ik 'Amour' en 'Oiseau' in tik, komt dit lied gelukkig toch naar boven, maar dan blijken er nog wel vijf andere uitvoeringen te zijn, en allemaal op een andere plek ondergebracht.

Het valt niet mee: het toegankelijk maken van een groot databestand....

eva gaat notebooken

2006-06-24T19:00:00.000+02:00

De Aanleiding

Mijn vader van 93 is een rijke bron van verhalen.
Hoe ging het toe in het Amsterdam van 1920, 1930, 1940?
Hij vertelt ze graag, maar schrijft ze niet op.
Het zou jammer zijn als de verhalen verloren zouden gaan.
Vandaar dit plan voor een project:
Ik ga vanaf eind augustus twee keer per week bij mijn vader op bezoek en voer zijn verhalen realtime aan een rekenbeestje op mijn schoot.

De Zoektocht

Snel, gebruiksvriendelijk, maar vooral klein en licht in gewicht.
Wees op je hoede als de pc-koopman je vraagt of het ietsje minder mag zijn; hoe kleiner, hoe duurder.

Het beeldscherm neemt het meeste gewicht voor zijn rekening; een kleiner beeldscherm betekent een kleiner én lichter notebook. Die kleinere afmetingen vormen een uitdaging voor de fabrikant die er nog een heleboel snoepgoed in kwijt wil: een dual core processor, een harde schijf natuurlijk, werkgeheugen, modem, een microfoon, ingebouwde camera, slots zus en slots zo:

3 x USB 2.0
1 x Fast infrared (FIR) port
1 x VGA for external monitor
1 x PC Card slot (Type II)
5-in-1 card reader (SD/MMC/MS/MS PRO/xD)
1 x IEEE 1394 port
1 x Modem (RJ-11) port
1 x Gigabit Ethernet (RJ-45) port
1 x Speaker/ headphone/ line-out jack with S/PDIF support
1 x Microphone/line-in jack
1 x 124-pin Acer ezDock connector
1 x DC-in jack for AC adapter

Een hele slot-gracht rondom je minikasteeltje. En dan nog een ventilator om te zorgen dat het daarbinnen niet te heet wordt.

Verdere wensen: het notebook moet via een docking station aan te sluiten zijn op luidsprekers en grote monitor; scherm van de notebook eventueel samen te gebruiken met de monitor op mijn bureau; compact flash geheugenkaart van mijn digitale camera direct leesbaar zonder extra randapparatuur.

Gevonden?

Op dit moment heb ik mijn oog laten vallen op de Acer Travelmate 3012WTMib.

Maar toen ik gisteren bij de pc-winkel ging kijken om het ding te voelen en te besnuffelen, bleken ze hem niet in voorraad te hebben, en de verkoper bleek, zul je altijd zien, zelf laaiend enthousiast over zijn IBM Lenovo X60.
Die nog weer 300 euro duurder is....

Nu ja, ik broed er nog even op.

digitale televisie

2006-06-24T18:19:00.000+02:00

UPC heeft voor haar klanten iets nieuws bedacht.
Digitale televisie.
Twee maanden geleden werd ik al gebeld of ik wilde overstappen.
Ik had digitale televisie nog niet gemist, dus ik zei nee.
Daarna kreeg ik een dvd in de bus, waarop digitale televisie werd aangeprezen. Ten minste, dat denk ik, want ik heb hem nog nooit bekeken.
Toen werd ik weer gebeld of ik wilde overstappen.
Nee.
Toen kreeg ik weer een brief van UPC: Binnenkort ontvangt u GRATIS!!! de voor digitale televisie vereiste mediabox. Nou, nou, dacht ik, wat gaat er een hoop geld zitten in de promotie van digitale televisie.
En daar betaal ik via mijn abonnementsgeld natuurlijk gewoon aan mee.

Inderdaad kwam enkele dagen later de postbode een pakket brengen. Ik heb het toch maar aangenomen. Beetje nieuwsgierig.

Na bestudering van de handleiding concludeerde ik dat een nieuwe coaxkabel zou moeten aanschaffen van ongeveer zeven meter. C12 kwaliteit, verkrijgbaar bij de betere speciaalzaak.
Was ik tot op dat moment nog wel bereid geweest om de 'mediabox' even aan te sluiten om te zien of digitaal echt zoveel mooier was, de noodzakelijke aankoop van een nieuwe kabel bleek in de praktijk een onneembare hobbel.

Dit alles telde op bij mijn vermoeden dat ik inmiddels voor internet bij UPC teveel betaalde.
Daarnaast vermoed ik dat op termijn televisie ook via internet zal gaan, niet meer via de kabel. De kabel zal steeds meer een achterhoedegevecht gaan leveren bij het doorgeven van amusement en nieuws, en ik heb geen zin de kosten van dat gevecht aan UPC te gaan betalen.

Tijd dus voor een overstap en onderzoek naar alternatieven.

Al snel ontdekte ik bij de breedbandwinkel dat ik bij Wanadoo zo'n € 20 per maand goedkoper uit zou zijn, dus inclusief BTW bijna € 300 per jaar. Plus hogere snelheden. Plus een draadloos modem, handig voor het notebook dat ik binnenkort ga aanschaffen.

Ik wilde dus direct overstappen, maar er was een klein probleempje:
Een tijd geleden was ik ook via UPC gaan telefoneren en mijn abonnement bij KPN opgezegd. En Wanadoo kan mij alleen maar een ADSL-abonnement verkopen als mijn telefoon via KPN gaat.
Vooruit dan maar, eerst weer de weg terug naar KPN, en vervolgens naar Wanadoo. Kost weer € 50 euro aansluitkosten bij KPN, maar daarna ga ik mijn voordeel verdienen....

Dit bericht is:

O uitermate saai
O enigszins interessant
O ongemeen boeiend

de wil die niet vrij is

2006-06-22T09:11:00.000+02:00

Voor ieder ander wellicht zo klaar als een klontje, maar voor mij plotseling een nieuw inzicht. "Vrije Wil", dat wil zeggen, keuzevrijheid, is iets heel anders dan "Wil" dat wil zeggen, de wens om iets te gaan doen of iets te laten gebeuren..

Zo bleek de kwaliteit van het boek ("The Illusion of Conscious Will" van Daniel Wegner) dat we in ons leesgroepje lezen geen beperkende factor voor de kwaliteit van de ideeën die bij mij opkwamen.

Het onderscheid tussen "vrije wil" en "wil" deed me plotseling realiseren dat het gevoel dat onze wil vrij is, dwz dat we ook iets anders zouden kunnen doen dan we doen, voortkomt uit de observatie dat we nu iets anders doen dan een tijdje geleden, en dat daar een behoefte, een drang, een wens, een gedachte met een gevoel van wenselijkheid aan voorafging.
Dat geeft ons de illusie dat we op een bepaald moment een keuze hebben gemaakt, vermoedelijk alleen als verschillende mogelijke handelwijzen in onze gedachten zijn geweest en we uiteindelijk één van deze handelwijzen uitvoeren. Maar wat we uiteindelijk gaan doen, dat is waar ons lichaam (of wat we de combinatie lichaam/geest zouden kunnen noemen) de voorkeur aan geeft. Wat we doen, dat wilden we kennelijk. Het is niet mogelijk iets anders te willen dan we willen, want wat we willen is het gevolg van onze genetische aanleg in combinatie met onze ervaringen, en dan misschien nog wat toeval en gewoonte. Probeer maar eens iets anders te willen dan je wil. Dat gaat niet.

Niks vrij aan, dus.

Maar dat gevoel, de illusie van een keuze komt voort uit de ervaring van 'wil', de ervaring van beweging op weg naar iets bepaalds, en niet op weg naar iets anders dat we ook in onze gedachten hadden maar dat we uiteindelijk niet gaan doen.

Hoe lang kun je een ei bewaren?

2006-06-20T09:36:00.000+02:00

Hoewel ik geen ster was in scheikunde -- om daar enig begrip van te krijgen moest je eerst het nodige uit het hoofd leren, en daar zat mijn weerstand -- zijn er niettemin toch flarden blijven hangen, of mogelijkerwijs in de loop der jaren aan komen waaien en blijven kleven op de spaarzame ondergrond die Mevrouw Smit, onze scheikundelerares, bij mij had weten aan te brengen.
Mevrouw Smit was een opvallend onopvallende verschijning in onze dynamiese schoolgemeenschap met een cohort jonge, vernieuwingsgezinde, maatschappijkritiese docenten.
Ze was om te beginnen ontzettend oud, slechts een jaar of vijf jonger dan ik nu, schat ik.
In een tijd waarin zowel lerares als leerlinge de school hip en minirockend onveilig maakten, en bloemenkinderen in indiakatoen vol spiegeltjes en kleurig borduursel tijdens de lessen hun armbanden lieten rinkelen bij het breien van alweer een tof mutsje, viel Mevrouw Smit volledig uit de toon met een lange bruine rok en zware, degelijke schoenen. Hoewel een dergelijke verschijning tot ordeproblemen zou kunnen leiden, was dat bij Mevrouw Smit niet het geval. Met ijzeren (Fe, tweewaardig of driewaardig) hand regeerde zij de klas. Zo herinner ik het me althans.
Haar domein, het scheikundelokaal, was blindelings te vinden door je neus te volgen. H2S, waterstofsulfide (ik weet het nog!), beter bekend als de lucht van rotte eieren, reikte om de een of andere reden het verst van alle merkwaardige geuren die wij wisten te produceren, en bleef het langste hangen. Zo leerde ik dus hoe rotte eieren moesten ruiken.

Laat ik nu nog nooit een echt rot ei hebben geroken, althans, niet als ei, wel als gewezen ei, gekookt of gebakken, dat ergens van binnen verteerd wordt en dan naar het schijnt iets van waterstofsulfide kan produceren. Hier laat ik de details aan je verbeelding over, als je het niet erg vindt.

Hoe lang kun je een ei bewaren, is nu de vraag, hoe lang duurt het voordat een ei een rot ei wordt?

Gisteren was die vraag actueel toen ik asperges had gekocht en ik op zoek naar mogelijke bereidingswijzen opnieuw las dat een ei erbij hoorde. Verse asperges, moet je weten, eet ik gemiddeld eens in de twee jaar, daar heb ik geen routinerecept voor.

Achter in de koelkast vond ik nog eieren, die ik misschien wel zes weken geleden gekocht had. Het zou ook vier maanden geleden kunnen zijn, in ieder geval zolang geleden dat ik me afvroeg of ze niet bedorven waren.

Het ei kookte ik om economische (gas en afwas) redenen met de aardappelen mee, en pelde ik pas toen de asperges al onder een verleidelijk laagje mosterdroomsaus met kappertjes lagen te dampen.
Het ei liet zich niet kennen. Niks rots aan, dus hup, het mocht mee op de foto.

Het nagerecht was evenzeer om de vingers bij af te likken, aardbeien bestrooid met gemalen kokos, overgoten met bananenroommoes.

Jammie.

ps. Ik weet niet waarom Blogger ervoor kiest om mijn maaltijd op zijn kant te weer te geven. In mijn computer glijdt het eten niet van de tafel af, zoals hier.

Waar in Amsterdam zie je dit?

2006-06-20T00:28:00.000+02:00

Elke dag weer iets verrassends.
Ik reken op jou, hoor Arthur, om mij de geschiedenis hiervan te vertellen, en wat het te betekenen heeft.

Cave of the Yellow Dog

2006-06-19T22:58:00.000+02:00

Naar de film met Annemie. De afwezigheid van elke zweem van Hollywood-emoties was als een groene oase. Verademing.
Weidse Mongoolse landschappen, het verhaal losjes en ruim verteld, en toch geen scene te veel of te weinig. Fascinerend om te zien hoe een gezin totaal vanzelfsprekend zijn dagelijkse gang leek te gaan. Geen neurotisch gedoe als er iets mis gaat of als iemand een fout maakt. Er gaat iets mis. Iemand maakt een fout. Punt. Hoe lossen we dat op? Daar gaat het dan om, niet om 'opvoeden' of verwijten maken, dat alleen maar averechts werkt. Dat vond ik nog het meest opvallende van de film, hoe de moeder met haar kinderen omging. Een voorbeeld. Zo moet het zijn, dat voelt goed, om dan toch maar toevlucht te nemen tot een cliché.
Bijzonder.

Na afloop nog even napraten in het glazen café in een verbouwend Rialto, met uitzicht op de Ceintuurbaan en het Sarphatipark.

Annemie liet zich inspireren door de film.

Wat is Amsterdam toch mooi en leuk

2006-06-16T10:24:00.000+02:00

Toen het een paar dagen geleden nog prachtig weer was, hebben Anna en ik het maximale gehaald uit ons weergaloze plekje aan het water, op het terras van Café De Jaren.
Veel te zien, veel te horen, veel te proeven, veel te bepraten, en dan ook nog muziek, Bach op de cello, wat wil een mens nog meer? Dit mens niets.

Scheve oude huisjes aan de Amstel, achter de Halvemaansbrug.

Anna op het terras aan het water.

Bach op de cello

Eva probeert haar dochter Anna wat wijs te maken.

Familie Kraan

2006-06-16T10:21:00.000+02:00

drie meeuwen, drie vlaggen

2006-06-16T10:12:00.000+02:00

een hypothese verwerpen

2006-06-16T09:37:00.000+02:00

Je wilt morgenavond naar een film, je hoopt op een leuke avond. Je weet niets over de film behalve de titel en dat Johnny Depp er in speelt, of Debra Winger, of Meryl Streep, of zelfs dat niet. Je gaat bij Rotten Tomatoes kijken of je iets meer over die film te weten kunt komen. Nu is de vraag: welke recensies ga je bekijken?
Die met de rotte tomaat, of die met een mooie rooie?
Oftewel, wil je graag steun vinden voor je hypothese dat je een prachtige film hebt uitgekozen en dat je een geweldige avond tegemoet kunt ziet, of ben je er op uit om je hypothese te toetsen, op zoek naar de waarheid, niets dan de waarheid?

Vertel het maar eerlijk, het is geen schande.

Maar ik zoek in ieder geval de negatieve recensies eruit, met af en toe een positieve.
Tja, toch een tik van de onderzoeksmolen meegekregen? Of doet iedereen het zo?

Psychologen hebben een test om te zien of je doorhebt wat het inhoudt om een hypothese te toetsen.
Het gaat als volgt.
Je hebt vier kaarten voor je liggen.
Op de kaarten staan achtereenvolgens een 4, een 7, een A en een D.
De hypothese is:

"Elke kaart waar een klinker op staat heeft aan de andere zijde een even getal."

Je mag slechts twee kaarten omdraaien om te toetsen of deze hypothese klopt.

Welke kaarten draai je om?

Wel, in deze situatie zou ik het waarschijnlijk net zo doen als de meeste mensen, die draaien namelijk de "A" om, om te zien of er een even getal aan de andere kant staat, en de "4", om te zien of er een klinker aan de andere kant staat.

FOUT.

Daarmee toets je de hypothese niet, je wilt hem daarmee alleen bevestigd zien.
Om de hypothese werkelijk te toetsen moet je de "A" en de "7" omdraaien. Als aan de andere kant van de "7" een klinker staat, blijkt de hypothese niet te kloppen.
Wat er aan de andere kant van de "4" staat, is niet relevant voor je hypothese.

Gelukkig hebben de evolutiepsychologen ons gered van een eeuwigdurend minderwaardigheidscomplex. Zij zeggen dat dit probleem veel te abstract is. Als het om een hypothese gaat die in een veel menselijker context plaatsvindt, hebben wij het er niet zo moeilijk mee.

Stel: er zitten vier mensen aan de bar, en ze hebben allemaal een drankje voor zich. Er is een jongedame van 16, en een oudere dame van 43, maar van beiden weet je niet wat ze drinken. Dan is er persoon van onbekende leeftijd die een oude jenever drinkt, en nog zo iemand van onbekende leeftijd die spa rood drinkt.

Je moet de wet handhaven en je hypothese is:

"Mensen onder 18 drinken geen alcohol."

(Als je de hypothese moet verwerpen krijgt de waard een bon).

Je mag echter maar aan twee mensen een vraag stellen.
Aan welke mensen stel je een vraag?

Tja, aan de jongedame van 16 vraag je wat ze drinkt, en aan de oude-jenever-drinker vraag je hoe oud hij is. Easy as pie!

Knap hè, van die evolutiepsychologen, dat ze hebben laten zien dat we toch slimmer zijn dan we dachten.

2006-06-15T10:52:00.000+02:00

Optimaal gebruik maken van het voetbal, dames.

2006-06-12T12:29:00.000+02:00

Omdat de voetbalwedstrijden al om 15h.00 beginnen en de marktmannen van de groenten en fruitkramen daarbij willen zijn, doen zij hun waar reeds om half drie tegen spotprijzen van de hand. Zo kocht ik zaterdag op de Ten Katemarkt rond die tijd 2 doosjes overhellend met aardbeien voor 1 euro.
En zo ging het niet alleen met de aardbeien dames, nerveus als de mannen van de groenten en het fruit waren ook maar iets van de wedstrijd te moeten missen.
Arthur

Time Tales

2006-06-09T22:22:00.000+02:00

Zie hier de site time tales waar je gevonden foto's kunt dumpen. Ik heb er met genoegen enige tijd rond gezworven en mij verplaatst in de karakters van de verschillende individuen. Hoe fascinerend van eenvoud kan geluk soms zijn
Arthur.

zwammen op het blog

2006-06-08T15:42:00.000+02:00

Kijk eens aan lieve Eva, ik heb ook een compositie in groen gevonden. Maar je hoeft niet te raden.
Het is de groeiende kunst der zwammen.

De familie Brusse is een bijzondere familie. Kees Brusse, de toneelspeler, Jan Brusse, de correspondent te Parijs (que mal y pense), maar ook de jongste broer, kunstenaar Mark Brusse, die objecten van doorleefd hout en zeildoek maakt, is een bijzonder mens. Bij de compositie in groen moest ik aan Mark Brusse denken. Hij woont en werkt trouwens ook in Parijs en maakte met zijn kunstenaarsvrienden Jan Cremer en Paul de Lusanet het bizarre boekje Paris Saloon, dat ik ooit uitleende en kwijt raakte, maar weer terugvond bij het Juttersdok. Mijn eigen exemplaar met mijn naam er in. Goed hé. Is eigenlijk ook kunst.
Arthur

tijd verspelen

2006-06-06T23:49:00.000+02:00

Alweer tijd verspeeld, leuk, hè?

Bijgaande foto stelde een uurtje geleden nog de Amsterdamse haven bij avond voor, op 060606.

Na bewerking ontplooide een uitsnede daaruit zich onherkenbaar tot haastige pijpenragers, die vervolgens, gekoppeld aan hun spiegelbeeld opeens deden denken aan, wel vooruit, een bloem, of aan een bos onafgehechte draadjes in de mouw van een trui vol inbreisels, of een balletvoorstelling van afgebrande luciferhoutjes.

Waar doet het jou aan denken?

de wufte waslijn

2006-06-05T15:29:00.000+02:00

Ooit had ik het idee om de website www.dewuftewaslijn.nl te maken, maar het is er nog niet van gekomen.

Aan de de waslijn zouden dan kledingstukken of wat men anderzins te drogen wil hangen, die een onderwerp verbeeldden en je vervolgens aan kon klikken. Ja, laat je fantasie hier maar eens over gaan. Natuurlijk zou ik de aanklikkers op het verkeerde been zetten, dat begrijp je zo ook wel.

De wuftewaslijn heb ik nog niet geclaimed. Wel www.letopmijnwoorden.nl voor al het binnenkort oorlog wordt.

Arthur

tijdmachine

2006-06-05T12:58:00.000+02:00

WAS

IS

de andere Klaas

2006-06-05T07:32:00.000+02:00

Inderdaad, aanvankelijk was Robert Jasper Grootveld de anti rookmagiër.
Op reclameposters van sigarettenmerken, die in de stad rond het Spui hingen kalkte hij een zwarte K van Kanker.
Om de gekte van roken kracht bij te zetten kon je hem ook op het Spui aantreffen met 5 rokende sigaretten in zijn mond.
Voor dat bekladden van de reclameposters heeft hij nog wel eens een nachtje vastgezeten, herinner ik mij.
Overigens zat ik eens met mijn vader in een restaurant in de Spuistraat een hapje te eten -we hadden een prachtig plekje bij het raam- toen opeens Robert Jasper ons door het raam aanstaarde en vooral naar onze borden keek.
Toen nam Robert Jasper een kloek besluit. Hij liet zijn broek op zijn knieeën zakken en drukte op de hoogte van onze borden zijn witte billen plat tegen het restaurantruit. Mijn vader liep naar buiten en vroeg of hij misschien een hapje mee wilde eten, maar daar ging hij niet op in.
Arthur

Klaas Komt

2006-06-04T23:58:00.000+02:00

Al surfend kom je soms het antwoord tegen op een vraag waarvan je alweer vergeten was dat je hem had. En ik sluit zelfs niet uit dat ik het antwoord ooit heb geweten, maar dit is het soort vraag dat je beter onthoudt dan het antwoord, dus je bent gewaarschuwd.

Amsterdam werd in de jaren zestig en zeventig op diverse plaatsen opgeleusd met 'Klaas Komt.' De herkomst en de bedoeling van deze aankondiging bleef duister.
Je fietste door Amsterdam, en daar zag je het weer staan, met grote witte letters op de muur gekalkt (spuitbussen waren er nog niet): KLAAS KOMT.

Wel, vandaag las ik dat het Robert Jasper Grootveld was, ook bekend als 'glazenwasser,''provo', 'ijscoverkoper', 'naar Parijs bakfietser,''anti-rook magiër' en bedenker van drijvende tuinen in IJburg, die Amsterdam liet weten dat Klaas Kwam. En het ging over Sinterklaas, dat legt hij uit in een interview in de Groene Amsterdammer in 1997.

Op bijgaande foto uit 1961 is hij in actie tegen sigarettenreclame. Hij wilde ieder laten weten dat je van roken kanker kreeg. De politie pakte hem op voor zijn voorlichtingsactiviteiten, en nu verplicht de overheid de sigarettenfabrikanten deze teksten zelf in hun reclames op te nemen.

Stuitte vandaag ook nog op een erg leuke blog. De schrijver, Jonny Bradshaw, laat wel weten dat hij tijdelijk gek is geweest, al is het nu weer over.

Hij kan in ieder geval geweldig schrijven en ik vind hem grappig... Bijgaand plaatje (dat hij waarschijnlijk ook weer ergens heeft opgeduikeld) komt van zijn blog.

Hoe dicht liggen creativiteit en gekte naast elkaar? vroeg ik me af.

stroomloze dagen

2006-06-04T21:53:00.000+02:00

Dit is eigenlijk een testpost, maar dan moet er wel een tekstje bij. Stroomloze dagen zijn op termijn niet te betalen vanwege de babyboom die er op zal volgen. En dan te bedenken dat men zich nu al geen raad weet met de babyboom waar wij onderdeel van zijn. Alleen ons haar lijkt te vergrijzen, maar onze cellen niet. En de kwaliteit van het leven, die ons zo voor ogen staat kost een paar centen.
Stroomloos zou voor de bewoners van dit eilandje trouwens fataal zijn; ze zouden domweg worden overvaren.
Arthur, die benieuwd is hoe dit op Eva's univers qua vorm verschijnt.

verbromming en verpakking

2006-06-03T10:58:00.000+02:00

Vroeger kreeg je veel meer 'los', zonder verpakkingen waar je je door heen moest scheuren, knippen of bijten, verpakkingen die vervolgens de afvalemmer verstoppen met hun nutteloze vormeloosheid.
Zelfs de melk kreeg je los van de melkboer. Een liter losse melk kreeg je als de melkboer een metalen lepel met precies een halve liter inhoud twee maal leeggoot boven je eigen pan of kan.

Koffiebonen kocht je ongemalen in een papieren zak. We hadden dan een houten koffiemolen die je tussen je dijen klemde (of liever nog, die je aan je visite gaf om tussen de dijen te klemmen). Dat heette dan een schootkoffiemolen.
Bovenin deed je de bonen, het schuifje ging dicht, je draaide aan de slinger, dat ging soms heel zwaar, vooral als hij op fijne maling stond ingesteld, en onderin de molen verzamelde zich de gemalen koffie in een houten laadje. Voorzichtig uitschuiven! In 1975 was zo'n molen al een redelijke bezienswaardigheid en een leuk gespreksonderwerp voor zwetende bezoekers.

Tegenwoordig kost het al moeite om pakken gemalen koffie tussen de glanzende zakken vol 'koffiepads' te ontwaren. Die pads moet je dan weer in een speciaal apparaat stoppen, dat met een power van maar liefst 1450 Watt de dagelijkse pep moet verschaffen.

Hetgeen me van verpakking op verbromming brengt. Er valt steeds minder te ontkomen aan apparaten met stekkers of batterijen, die brommen, piepen of zoemen, waar het voordien nog prima zonder kon.
Onlangs kocht ik een nieuwe telefoon. Toen enkele weken later de stroom uitviel, bleek hij het niet meer te doen. Het venstertje liet zien dat hij SEARCHING... was. Stuurloos zonder stroom.

Soms fantaseer ik er wel eens over wat een grote stroomstoring te weeg zal brengen, zo eentje die dagenlang aanhoudt.
Onze hulpeloosheid zal genadeloos aan het (kaars)licht komen, en de schaarse stroomlozen die nog weten hoe het met de hand moet blijken onze helden.

het risico van allesreiniger

2006-06-02T22:16:00.001+02:00

Dat ik zo'n drie jaar toe kon met één fles allesreiniger omdat het zelden voorkwam dat ik alles reinigde, gaf me zo nu en dan een licht schuldgevoel.
Was ik wel een goede moeder, die haar kinderen tussen de stofvlokken liet slapen, en de schimmel in de badkamer negeerde? Betekende mijn geringe huishoudelijkheid geen aanslag op hun immuunsysteem in wording, en leidde al die smerigheid niet tot akelige allergieën als astma en eczeem?
Ik riep altijd maar bij wijze van grap dat de jager-verzamelaars ook geen Spic&Span hadden, dus dat ons lichaam tegen een beetje stof zou moeten kunnen. Waarop natuurlijk het antwoord kwam dat ze toen niet ouder werden dan 35, 'en hoe denk je dat dat kwam?' Hm, omdat zand hun maag schuurde en ze geen Jif hadden om de lemen vloer in de hut mee op te poetsen?

Een licht schuldbesef bleef.

Met terugwerkende kracht krijg ik het gelijk aan mijn kant, en kan ik opgelucht ademhalen.
De wetenschap veronderstelt dat een gebrek aan hygiène waarschijnlijk gunstig is voor jonge kinderen. Met name huisdieren doen het goed.
Nou, dan is het toch maar mooi dat mijn kinderen de zandbak deelden met de katten van de buren.
En die stofvlokken en die schimmel, dat zal ook wel ergens goed voor zijn geweest, het is nog maar een kwestie van tijd voordat ze hebben uitgevonden waarom dat gezond is voor alles wat groeit en bloeit en toch altijd weer knoeit.

Knap hè, die wetenschappers?

Links:
USA today maart 2006
Science News 1999
En hier een echte wetenschapper aan het woord met gepaste nuance
Blog van een Immunoloog

citrusmarinade

2006-06-02T20:19:00.000+02:00

Toch wel een van de meer geslaagde brouwsels uit mijn heksenketel.
Zalm in een citrusmarinade gaar gestoofd in de oven, de laatste minuten beetgare tagliatelle in de overgebleven marinade inclusief kappertjes, oude kaas, brie en verse basilicum in een aparte schotel naast de zalm in de oven laten smelten.
pfff, lekker zeg!

zeer scherpe prijs

2006-06-02T14:01:00.000+02:00

't veertje

2006-06-02T13:45:00.000+02:00

Ziedaar "'t veertje."

Een roeiboot die zo te zien hoort bij G.V.B. Veren, geheel gevuld met roeimannen.

Dat moeten haast allemaal wel veerpontkapiteins zijn, op een bedrijfstochtje om de teamgeest te versterken, of misschien betrapt tijdens een nascholing 'reddend sloepenroeien'?

leven

2006-05-30T23:37:00.000+02:00

leven is louter
tussen geboorte en dood
ontfutseld aan niets

close-up

2006-05-30T23:34:00.000+02:00

Dit is een close-up van.....?

was

2006-05-29T14:09:00.000+02:00

in de keuken wacht
een grootmoeder van een was
ik schrijf een haiku

ontdekking

2006-05-29T13:59:00.000+02:00

Elke dag tenminste één nieuwe ontdekking.

Vandaag bij het cello studeren ontdekt wat ik kan doen om de toon bij het strijken minder vlak te laten klinken:
net zoals je bij het zingen en fluiten bij één en dezelfde toon af en toe meer lucht gebruikt, kun je bij het strijken af en toe meer stok gebruiken, of meer druk.
Je kunt weten hoe het moet, maar om het daadwerkelijk toe te passen is weer een heel ander verhaal. En vandaag ontstond het zomaar spontaan.

Ziedaar het einde van de vlakte en het begin van avontuurlijke landschappen vol verrassingen.

waarmee ik speelde

2006-05-29T13:44:00.000+02:00

Een foto gemaakt in de buurt van Christchurch (welke andere stad doet zo Ch?)van een roze rietje in een ijsblokje gezogen met nog een beetje sinaasappelsap. Daar een stukje uit geknipt, gedraaid, en de kleuren negatief gekozen. Ziedaar (in mijn vorige bericht) het resultaat van mijn gespeel.
Hierbij het origineel.

spelen

2006-05-27T22:48:00.000+02:00

afwassen is mannenwerk

2006-05-26T00:50:00.000+02:00

Met deze drie mannen van mijn leesgroep (momenteel lezen we The Illusion of Conscious Will) mag ik over een paar maanden een weekendje weg.
Welke vrouw wil niet graag een huisje delen met mannen die weten hoe zij de afwaskwast moeten hanteren en ten minste één nuttige toepassing voor een theedoek in praktijk weten te brengen? Juist, dat bedoel ik.
Bijgaand plaatje toont maar liefst drie emancimannen tegelijkertijd in één keuken, dat zie je niet elke dag. Een goede aanleiding om hier meer ruchtbaarheid aan te geven.
Zoals je kunt zien worden drie windrichtingen gedekt. Noord, west en zuid, zo ongeveer. Ik sta in het oosten met mijn camera.

symfonie in groen

2006-05-26T00:40:00.000+02:00

Een experiment om te zien hoe deze foto hier komt te staan.
Een foto, in model geknipt, enigszins bewerkt, maar nog wel herkenbaar, als je tenminste enig idee hebt wat het is. Dus: wat is deze symfonie in groen?

para-zeilen op een plankje

2006-05-20T23:15:00.000+02:00

Mijn gast Steve uit Australië vindt het hier maar koud. Hij leende mijn fiets en reed een eindje langs het Noordhollands kanaal op zoek naar vissers. Hij vond enkele vissers en zag enkele vissen. Daarna tegen de wind in weer terug. Het was inderdaad een stevige bries, hij schatte het op '30 knots,' hetgeen ik niet kon paren aan Beaufort. Inmiddels heb ik daarvoor wel de juiste website gevonden, en daar zie ik dat 30 knopen gelijk staat aan pakweg 6 à 7 Beaufort. Dat zou dan toch wel meer zijn dan de voorspelling (en dan mijn eigen schatting), mogelijk heeft Steve de windkracht enigszins overschat omdat hij er tegenin moest fietsen.

Toen Steve op de kaart aangaf waar hij geweest was, leek het hem ook wel een leuk idee om naar het strand te gaan, en dat leek me ook wel wat, na een dagje computerwerk. Zo stapten we een half uurtje later in de trein naar Zandvoort, waar we tegen zessen arriveerden. Rond die tijd van de dag is het in de woonplaats van Steve, ten noorden van Brisbane, al praktisch donker, en is de dag zo'n beetje voorbij. Hier heb je dan nog een lange avond in het verschiet, heerlijk.

De zee was behoorlijk wild, maar niettemin bevonden zich daarin enkele stoere mannen die iets moeilijks en dappers deden dat parazeilen schijnt te heten.

Na een korte edoch intense wandeling tegen de wind in besloten wij neer te strijken in 'take five', waar we na bestudering van de menukaart allebei vielen voor het weekmenu. Ik koos de sashimi, vers, en vers!, en de paddenstoelenravioli, machtig in beide betekenissen van het woord, Steve koos de ossenhaas en wilde zalm, en likte zijn vingers erbij af. Alles ook nog eens mooi opgemaakt geserveerd. Echt een aanrader!

Uitzicht vanuit het restaurant. De vlag laat zien hoe hard het waait.

Terug over het strand voelde ik me uitgelaten, en in de trein vielen mij plotseling enkele briljante gedachten in.
Bijvoorbeeld: het valt me op dat veel mensen op weg zijn van A naar B (zeg van Amsterdam naar Breda), en omgekeerd zijn ook heel veel mensen op weg van B naar A. Ik pieker er al langere tijd over of het niet mogelijk is om op zijn minst sommige van dit soort ritjes overbodig te maken doordat Pjotr bijvoorbeeld in zijn eigen stad het klusje gaat doen waarvoor Mariska anders heen en weer moet reizen, en omgekeerd. Voortaan reist Pjotr dus niet meer elke zondag vanuit zijn woonplaats Breda naar zijn demente moeder in het verzorgingshuis in Amsterdam, want Mariska, die daar toevallig om de hoek woont, doet dat nu voor hem. Voor zijn moeder maakt het niet uit, want die herkende haar zoon toch al jaren niet meer. In plaats van zijn wekelijkse bezoek in Amsterdam gaat Pjotr dan elke zondagmiddag vergaderen bij het beleggingsclubje van Mariska in Breda, zodat Mariska daar niet elke keer vanuit Amsterdam voor op en neer hoef te reizen.
Eh, hm.
Die ruil werkt waarschijnlijk niet zo goed. Nu ja, een driehoeksruil is natuurlijk ook denkbaar, of een klus die zich makkelijker laat overdragen.

Hoe dan ook, wat ik zeggen wilde, de wind in je haren blijkt goed voor je geest.

immaculata

2006-05-15T11:13:00.000+02:00

Een boot vol kolen met de illustere naam Immaculata.

Erachter de kranen die de huizen bouwen die Amsterdam-Noord op zullen stoten in de vaart der volkeren.

Perpetuum Mobile

2006-05-14T11:57:00.000+02:00

een antwoord schikt zich
in de plooien van mijn geest
een vraag dwarrelt op

Van mij naar jou

2006-05-14T03:05:00.000+02:00

Hoe kan een gedachte van mij ooit bij jou terecht komen?

Ik bedoel, even afgezien van de hypothese dat je gedachten rechtsstreeks uit mijn geest zou kunnen putten, waar ik hier niet van uit ga, hoe kan een denkbeeld of een gevoel dat zich in mij vormt, ooit bij jou aan komen?

Ten eerste, de vertaling van het denkbeeld in woorden. Ja, ik weet, voor sommigen is het vanzelfsprekend dat een denkbeeld uit woorden bestaat, en ik bestrijd niet dat het voor sommigen inderdaad zo is, maar bij mij is dat zeker niet zo.

Er is een beeld, of eerder misschien nog een gevoel. Dat gevoel is leidend bij het vertalen van het denkbeeld in woorden. Zoekend weeg ik de woorden. Het ene woord past, het heeft de goede kleur en de juiste vorm, het andere woord leidt weg van de oorspronkelijke gedachte of doet deze geen recht. Ik schik woorden tot zij in samenhang passende beelden en gevoelens oproepen.

Ten tweede, de woorden die jij hoort.
We weten uit ervaring, bijvoorbeeld met het spel 'doorfluistertje', waarbij je een boodschap in het oor van je buurman fluistert, die het vervolgens weer doorgeeft aan zijn buurman, tot het een tiental oren later weer voor iedereen hoorbaar wordt uitgesproken. Dan blijkt dat de boodschap onherkenbaar is veranderd.
Jouw geest kan namelijk niks met onduidelijke, vage of verontrustende boodschappen. De gaten in jouw kennis en ervaring zullen je echter vaak niet opvallen, want nog voordat de lacunes je bewustzijn hebben bereikt, zijn ze al gevuld met wat bij jou voor het grijpen ligt en wat min of meer consistent in de rest van de boodschap past.
Lees maar eens een aantal filmrecensies. Het gaat over één film, maar de boodschap is telkens anders, met allerlei idiosyncratische toevoegingen van de criticus. En dat zijn dan nog mensen die geoefend zijn in het nauwkeurig waarnemen en zorgvuldig verwoorden.

Ten derde, de gevoelens en beelden die jij hebt bij de woorden die ongeschonden bij jou zijn aangekomen. Het zou haast een wonder mogen heten als jij en ik exact dezelfde reacties hebben bij de woorden die ik heb gekozen als vervoermiddel voor mijn gedachten.

Anderzijds: de meesten van ons hebben heel vergelijkbare ervaringen, en het is niet vreemd dat een enkel woord al genoeg is om een wereld aan herinneringen en bijbehorende gevoelens op te roepen. Maar kun je dan wel zeggen dat de gedachte van mij naar jou is overegebracht? Het is meer zo dat mijn geest woorden voortbrengt die jouw geest denkbeelden laat construeren die in het gunstige geval vergelijkbaar zijn met de denkbeelden waar ik mee begonnen was.
En andersanderszijds: er zijn natuurlijk veel misverstanden in de communicatie.

Communicatie heeft dus veel weg van "drie maal drie is negen, en ieder zingt zijn eigen lied."
We kwetteren allemaal maar een eind voor onszelf heen, in de illusie dat we een goed gesprek voeren.
Is daar wat op tegen?
Ach nee, waarschijnlijk niet.

En zoals Byron Katie, onuitputtelijke bron van snelle citaten, wel zegt:
'Als jij het zegt, ben jij degene die het wilde horen.'

Dus ik schrijf hier vooral om mijzelf publiekelijk wat wijs te maken.

Vliegen

2006-01-07T11:20:00.000+01:00

Mijn vliegreis verliep heel voorspoedig.
Hoewel ik acht jaar geleden op weg naar Nieuw-Zeeland nog meemaakte dat een vliegtuig maar voor de helft gevuld was, waren nu bijna al mijn vluchten tot de laatste stoel bezet.

Ik geloof dat vliegmaatschappijen veel meer samenwerken om het aantal vluchten tot het minimum te beperken door vluchten samen te voegen en daardoor de prijs zo laag mogelijk te houden. Zo werd me verschillende keren verteld dat mijn vlucht gecancelled was en vloog ik soms met een andere maatschappij naar mijn volgende bestemming.

Tot nu toe vind ik een spannend boek nog de beste manier om een lange vliegreis aangenaam door te komen. Er worden tegenwoordig wel allerlei films aangeboden waarvan sommige ook nog leuk zijn, maar het geluid in de koptelefoons vind ik frustrerend slecht en vergalt mijn plezier. Misschien is het allemaal beter te doen als je je eigen koptelefoon meeneemt.

Zo zat ik dus op weg naar Hong Kong het grootste deel van de tijd te lezen.
Uiteindelijk merkte Jayshree, de Indiase dame naast me, op dat ik wel een heel interessant boek moest lezen.
"Mja", vond ik. Het was THE INTERNATIONAL BESTSELLER "The Time Travellers Wife" van Audrey Niffenegger.
Het thema, reizen in de tijd, trekt me omdat ik tijd heel fascinerend vind. Ook krijg je met een thema als dit natuurlijk te maken met zaken als vrije wil en predestinatie. In dat opzicht bleef het boek wat mij betreft toch teleurstellend, en niet overtuigend. Wat wellicht ook niet kan, anders zou reizen in de tijd bestaan.

Maar zo kwamen Jayshree en ik in gesprek over dit thema, over vrije wil en determinatie en over haar vele andere reizen, en over geloof en hoe ze van haar Indiase woonplaats Bombay en een baan als general prosecutor met haar man mee verhuisd was naar Bangkok in Thailand waar ze nu huisvrouw speelde, zoals ze zei. Later voegde haar man zich ook in het gesprek. Hij las het boek "The world is flat", en dat ging over veranderingen in de wereldeconomie, waarin werd betoogd dat uiteindelijk de economische veranderingen voor een meer egale verdeling van welvaart zou zorgen.

Hij werkte als accountant bij een bedrijf dat over de hele wereld hotel/resorts ontwikkelde, waarbij een van de in zijn ogen positieve punten was dat zij een meer intensieve relatie met hun klanten onderhielden, waarbij ze bv. een database bijhielden over hun diverse wensen, behoeften en gewoonten om hun klanten beter van dienst te kunnen zijn.

Ik vind dat idee maar een beetje eng, dat ergens genoteerd zou staan hoe ik graag mijn ontbijt wil hebben. Zo kom ik nooit meer voor een verrassing en een nieuwe ontdekking te staan. En misschien wil ik over een jaar wel ontbijten met een bakje verse vruchten in plaats van met toast met marmeladejam of zoiets.

Bij wijze van grap opperde ik dat vliegmaatschappijen ook wel wat met customer relations databases konden doen, door mensen met vergelijkbare interessen bij elkaar te zetten.
"Ik vlieg altijd Cathay Pacific omdat ik daar altijd nieuwe vrienden opdoe".

Het gesprek eindigde in ieder geval in een wederzijdse uitwisseling van adressen en de uitnodiging om elkaar op te komen zoeken.

Hmmm. Bombay of Bangkok? Of allebei?

In ieder geval is daar lekker warm.

De kou hier terug in Nederland is nog wel te doen, maar dat grijze, dat donkere, gevoegd bij een jetlag en een groot gebrek aan slaap zorgde ervoor dat ik tijdelijk onderdook in een sombere stemming.

Terug in mijn eigen huis, dat tijdens mijn afwezigheid het onderkomen was geweest van drie mensen, voelde ook nog niet als echt thuis. Diverse spullen kon ik niet terugvinden omdat ze op een andere plek lagen, en het rook anders dan ik gewend was.

Maar na wat gemiezer en gemopper, een goede nachtrust, een kopje koffie en bezoek van Fleur is dat nu allemaal weer verleden tijd.....

Blote benen

2006-01-07T11:02:00.000+01:00

Mijn laatste dag in Christchurch was lekker warm (niet zo warm als de 47 graden in Sydney, gelukkig...). De hele dag kon ik lekker met blote benen en een luchtig shirtje rondlopen.

's Avonds besloot ik nog even een restaurantje op te zoeken voor een kopje Noodle Soup of zoiets. Het was al donker en minder warm.
Ik overwoog of ik een lange broek aan zou trekken maar besloot dat een korte nog best kon.

Ik was twee blokken verder toen ik merkte dat een auto achter me langzamer begon te rijden. Nee, hè? Ik gaf geen sjoege en gelukkig reed hij door.
Op de volgende straathoek zag ik een paar jonge vrouwen staan, opgetut en met korte rokjes maar, tot mijn verrassing, met witte sportschoenen. Op de tegenoverliggende straathoek onderhandelde een automobilist met een andere dame, met lange benen in hoge hakken.

Plotseling voelde ik me kwetsbaar en heel erg bloot.

Na mijn kopje Noodle Soup liep ik via een andere route terug naar het hostel, maar ook daar waren sommige straathoeken bevolkt met verkoopsters.

Ik wilde niet meemaken dat een man zijn raampje zou opendraaien om mijn prijs te vragen, terwijl ik het voor hetzelfde geld (!?) ook vermakelijk zou kunnen vinden, maar het vermaak is nu aan de terugblik voorbehouden.

Herinneringen opdoen

2006-01-02T08:41:00.000+01:00

Nu mijn thuiskomst dichterbij komt, ben ik enigszins geneigd een balans op te maken: was het wel leuk en was het wel ergens goed voor?

Ik herinner me hoe ik acht jaar geleden met een groepje een wandeltocht ging maken langs het Greenstone en Caples Track in de buurt van Glenorchy, niet ver van Wanaka, en dwars door het gebied waar later een groot deel van The Lord of the Rings werd opgenomen. De wandeltocht was heel zwaar, zwaarder dan wat ik daarvoor ooit had gelopen, terwijl ik op dat moment eveneens een betere conditie had dan ik daarvoor ooit gehad had. Toen wij de tocht liepen, met Pasen, was het nogal druk en moesten we zorgen dat we op tijd bij onze hut waren om verzekerd te zijn van een plekje voor de nacht. Als je te laat kwam moest je op de grond of buiten op de waranda slapen. Sommige wandelaars hadden, in tegenstelling tot ons, dan wel een tent bij zich, maar in april kan het hier 's nachts al flink koud zijn, met nachtvorst aan toe.
Het tempo lag dus hoog en bij aankomst bij de hut kon ik nog net snel mijn schoenen uittrekken en mijn slaapzak uitrollen voordat ik crashte en vrijwel direct in een diepe slaap viel, waar ik even uit wakker werd om iets te eten, waarna ik helaas niet in staat was mee te doen met alle gezelligheid, waar ik vrijwel onverstoorbaar doorheen sliep.
Sommige anderen van ons groepje gaven toe dat zij het ook wel zwaar vonden, en dat ze het soms helemaal niet zo leuk vonden, met zoveel kilo's op je rug glibberen over gladde boomstronken en rotsen, hangend aan takken om je evenwicht te houden, zompend door de zoveelste bergstroom en voortdurend blaren.
"Waarom doe je het dan eigenlijk?" vroeg ik haar.
"Nou, als ik weer thuis ben is het wel leuk om op terug te kijken," zei ze.
"Dus als ik het goed begrijp ben je nu vooral bezig om leuke herinneringen op te doen?"
Ja, daar kon ze het lachend wel mee eens zijn.

Los van het feit dat ik het op het moment zelf meestal erg goed naar mijn zin heb gehad, zijn de herinneringen aan een scala aan ervaringen beslist een kostbaar nevenproduct van mijn reisje.

Wat een ervaring bijzonder of aangenaam maakt is een bepaalde atmosfeer waarbij ik als het ware kan verdwijnen in de ervaring zelf en niet wordt afgeleid door allerlei gedoe om me heen. De stilte op het zuidelijkste puntje van Tasmanie vond ik heel aangenaam, en weten dat ik niets hoef. Geen toegangsbewijs en geen sluitingstijd.

Snorkelen in de nacht bij een Hondurees koraaleilandje met het universum beneden me en boven me was ook heel bijzonder.

Het gaat om een atmosfeer waarbij dat-wat-groter-is-dan-ik mij in betekenisvolle zwijgzaamheid omarmt en mij doordringt van een besef dat.... tja, van een besef dat je niet in woorden kunt uitdrukken.

Dat soort atmosfeer tref ik bijna per definitie niet aan bij allerlei toeristische attracties. Het is niet een soort snobisme waarom ik er niet heen wil, zoiets als: dat is voor de massa en niet voor mij. Als ik er heen kon zonder alle drukte eromheen zou ik het graag doen.

Ik heb ook ontdekt dat ik het reizen zelf heel leuk vind, wandelend van A naar B, met de bus, met de trein, met het vliegtuig, met de auto.
Ja, tot mijn verrassing heb ik erg genoten van het reizen met een autootje. Het landschap om me heen zien veranderen en telkens de verrassing van wat er straks weer te zien zal zijn. Wat allemaal nog leuker was als er weinig verkeer was, zodat ik me meer kon richten op alles wat er om me heen te zien was.

Misschien later meer, anders komt mijn volgende (laatste?) bericht waarschijnlijk weer vanaf mijn thuishonk.

Wind

2006-01-02T07:50:00.000+01:00

Gisteravond zag ik op tv nog een echte Nieuw-Zeelandse film: Whale Rider, over een meisje dat in een Maori gemeenschap opgroeit en door haar grootvader niet herkend als de door 'the ancients' aangewezen nieuwe leider en pas erkenning krijgt als ze tegen alle verdrukking in toch de juiste eigenschappen blijkt te vertonen. Vanaf het begin van de film is duidelijk waar het heen gaat, maar ik vond vooral interessant dat je hiermee een kijkje lijkt te krijgen in de ideeenwereld van de Maori. Die ideeenwereld lijkt net als bij de Aboriginals in Australie veel fantasievoller en creatiever te zijn dan die van de 'pakiha' (blanken).

Vanochtend brachten Jo en haar vader mij naar het treinstation van Dunedin, waar de bus naar Christchurch al stond te wachten.
Er was harde westenwind voorspeld, maar vanochtend was het nog helemaal windstil en overigens ook vrijwel uitgestorven op de weg.
Een westenwind betekent warmte, een oostenwind betekent kou.
Warm dus, vandaag.
Inderdaad.

De buschauffeur vond het niet leuk, die harde wind. Hij vertelde me dat hij liever regen of zelfs sneeuw had dan deze wind. Ik was wel blij met het mooie heldere weer, met telkens een heel groen uitzicht van meestal weilanden vol schapen, soms koeien, herten of lama's, en in de verte de bergketen van de Southern Alps.

Hoe het komt weet ik niet, maar net als 8 jaar geleden viel me op dat de kleuren hier in Nieuw-Zeeland meer verzadigd lijken te zijn dan overal elders waar ik geweest ben, met uitzondering misschien van Tasmanie. Het groen van het gras is zeer helder groen met heel witte schapen, als het gras geel is is het opvallend diep geel, de lucht lijkt een dieper blauw te zijn en de wolken helderder wit.

(Hm, ben ik in een wasmiddelreclame terecht gekomen? Dat doet me er aan denken dat mijn grootvader ooit een prijsje heeft gewonnen met het bedenken van een wasmiddel slagzin: "Zo blauw als het meer van Como, zo wit wordt uw was met OMO").

Ook het water in de rivieren heeft een bijzondere kleur, meestal een nogal opvallend blauwachtig groen of soms groenachtig blauw.
Misschien komt dat door de 'greenstone' die overvloedig in diverse rivieren voorkomt?

Christchurch zag er dit keer een stuk gezelliger uit met het mooie weer en de aangename temperatuur, al waren veel winkels vanwege de vakantie gesloten en de straten vanwege dezelfde reden leger dan drie weken geleden.

Op weg naar mijn hostel zorgde de harde wind voor diverse opvallende taferelen. Jonge musjes hadden grote moeite om op koers te blijven en moesten met heftig bijfladderen voorkomen dat de wind hen er meedogenloos met hen vandoor ging. Bladeren en kleinere en grote takken vlogen om me heen. Een grote dikke tak, zeker zo'n tien meter lang, viel zonder duidelijke waarschuwing plotseling af en landde vlak voor de mensen die voor me liepen, die er zichtbaar van schrokken. Het kan onplezierig aflopen als zoiets boven op je landt.
Ik vroeg me af of de vliegtuigen wel gingen, maar ik zag er in ieder geval diverse landen, dus dat geeft hoop voor morgenochtend.

King Kong

2006-01-01T04:31:00.000+01:00

Ik moet nog even iets melden over mijn ervaring met King Kong.
Draait de film nu ook al in Nederland, eigenlijk?

Gelukkig hebben ze hier in Dunedin een bioscoop met een groot scherm en een prachtig rondom-geluid systeem, zodat je het gevoel krijgt dat je er midden in zit.

Ik vond de film heel knap gemaakt, de meeste acteurs acteerden zeer indrukwekkend, en het is vrijwel onmogelijk om je te vervelen gedurende de drie uur dat de film duurt. In de aftiteling werden ruim 30 'creature designers' genoemd, en ik moet zeggen: die hebben een indrukwekkende prestatie geleverd.
Ik vond nog het meest vermakelijke aan de film hoe telkens nog engere beesten tevoorschijn kwamen op het moment dat je dacht dat het niet meer erger kon.

Het leek even alsof de film nog een poging deed om enige diepgang te suggereren, wat ik er wat mij betreft niet inzat.

Maar niettemin goed vermaak.

Ontbijt bij Jo

2006-01-01T04:26:00.000+01:00

De laatste twee dagen was het nogal frisjes, maar eerder deze week was het vaak heel aangenaam om 's ochtends buiten op het terras van Jo te ontbijten, met een mooi groen uitzicht.

Bijna op weg naar huis

2006-01-01T04:15:00.000+01:00

Mijn rondreis zit er bijna op.
Morgenochtend vertrek ik 's ochtends vroeg met de bus van Dunedin naar Christchurch, waar ik in het begin van de middag zal aankomen en een onderkomen zal zoeken voor de nacht.

De volgende ochtend vertrekt mijn vliegtuig om half elf vanaf Christchurch naar Auckland. Vervolgens stap ik met Cathay Pacific in een vliegtuig naar Hong Kong (ruim 11 uur vliegen) en na een paar uurtjes in Hong Kong vlieg ik naar Amsterdam (ruim 13 uur vliegen).

Na een reis van zo'n 35 uur zal ik om half zeven 's ochtends op Schiphol het vliegtuig uit buitelen, waar ik dan precies vijf maanden eerder was vertrokken.

Fossielen zoeken

2006-01-01T03:29:00.000+01:00

Jo vertelde me dat ze ooit met school (dus zeker zo'n dertig jaar geleden) achter de 'Lime' afgraverij en de houtzagerij langs de spoorlijn naar een plek was geweest waar ze fossielen zochten en vonden. Dat leek me wel wat, dus ondernamen we op de laatste dag van 2005 een queeste om die plek weer terug te vinden en fossielen te gaan zoeken.

Jo wist wel ongeveer waar het was, maar in de tussentijd had een bende zijn hoofdkwartier ingenomen op de route naar de fossielenplek en dat vond Jo een minder leuk idee, en de fabriek was al vele jaren gesloten en in verval en niet toegankelijk voor het publiek.

We probeerden eerst een route die ons om het bende-hoofdkwartier heen zou leiden. We kwamen op een doodlopende weg, waar een hek stond met dreigende boodschappen, zoals de bewakingsfirma die hier actief was en dat alleen werknemers hier toegang hadden. Voorbij het hek stond een woonhuis met een tuintje en een grote loods. Achter de loods hoorden we iemand iets doen met metaal en daar vonden we een jonge man tussen oude auto's met een roestige uitlaat in zijn hand. Hij stond ons allervriendelijkst te woord en gaf ons twee mogelijkheden: voorbij het hek, langs die dragline, over de heuvel, en dan de weg volgen die we daar zouden aan treffen, of terug en dan de weg langs het hoofdkwartier, maar vandaag zou alles rondom het fabrieksterrein (waar kennelijk nog wel gewerkt werd) waarschijnlijk afgesloten zijn.

We besloten optie 1 eerst te proberen.
Direct achter de dragline troffen we zoveel stekelige vegetatie dat er zonder machetes geen doorkomen aan was.

Dus keerden we weer om en liepen terug voor optie 2.
Jo probeerde te achterhalen welk huis nu het bende-hoofdkwartier zou kunnen zijn, en diverse optrekjes werden afgestreept omdat ze er te keurig uitzagen.
Op een gegeven moment zagen we enkele huizen waar tevens een vlag wapperde die we niet konden thuisbrengen, en dat moest het volgens Jo zijn.

De weg waarover we liepen kwam langs een soort kantoortje waar een vrouw aan het werk was en Jo stapte hier weer op af om te vragen naar de plek met de fossielen. Ze wist het niet precies en haalde er een man bij die hier meer over kon zeggen. Hij legde ons uit dat we gewoon deze weg moesten volgen, voorbij alle hekken die we tegen kwamen, over de brug over de Kaikoura rivier, en dan de weg naar links volgen.

Zo kwam het dat we als twee giechelende schoolmeisjes over of onder vier hekken klommen met opschriften als DANGER!, KEEP OUT! of NO TRESPASSING FOR UNAUTHORIZED PERSONNEL.

Een verlaten fabrieksterrein vind ik altijd wel wat hebben, en ik probeerde me voor te stellen hoe het hier was in de tijd dat mensen hier bedrijvig rondliepen.

Jo vond de plek terug en vertelde hoe ze hier de laatste keer zwarte, gefossiliseerde haaietanden en diverse botjes had gevonden.

We groeven hier een tijdje min of meer ongestructureerd in het rond (niets bijzonders ontdekt), lieten de vredige omgeving op ons inwerken en liepen na een uurtje of twee weer terug, waar we bij Jo thuis, na het grondig wassen van handen en nagels, al scrabbelend vrijwel ongemerkt 2006 inrolden.

Wat doe jij met Oud en Nieuw?

2005-12-28T06:00:00.000+01:00

Zowel in Australie als in Nieuw-Zeeland kreeg ik regelmatig de vraag voorgelegd:
"Where will you be for Christmas?"
En mijn antwoord was telkens:
"I don't know yet."
Dat vond men meestal maar ietwat vreemd.
Nu Kerstmis voorbij is, kan ik de vraag verwachten:
"Where were you for Christmas?" of: "Where will you be on New Years Eve?"
Jo stelde al voor dat ik op oudejaarsavond met haar mee kon gaan naar het Oud en Nieuw carnaval in het centrum van Dunedin, maar ik zei, naar het scheen tot haar teleurstelling, dat ik niet zo houd van mensenmassa's en dat ik dus liever thuis bleef.

Als de mensen om je heen zoveel belang blijken te hechten aan bepaalde dagen van het jaar, iets waar ik niet zo toe geneigd ben, lijkt het net alsof je je telkens moet verantwoorden voor je onverschilligheid.

Kerst begon niet zo goed, omdat de buurman van Jo was gevallen en zijn been had gebroken. Hij moest naar het ziekenhuis.
Jo woont in een eenpersoonsunit, waarvan er zo'n veertig in rijtjes van vijf vlak bij elkaar staan aan een doodlopend straatje. De units waren oorspronkelijk bedoeld voor weduwen en weduwnaars van overheidspersoneel, maar staan nu ook open voor anderen, maar over het algemeen wonen er momenteel wel veel oudere mensen. Men houdt elkaar goed in de gaten, met aan de positieve kant natuurlijk de zorg voor elkaar, zodat de buurman snel hulp krijgt, maar met aan de andere kant het risico van bemoeizucht en achterklap. Omdat veel mensen overdag geen andere bezigheden hebben, wordt alles wat zich onderling tussen de bewoners afspeelt al snel uitvergroot van muggen tot olifanten.
De andere buurman van Jo is een Nederlander die 53 jaar geleden naar Nieuw-Zeeland verhuisde en nooit meer terug is geweest. Hij heeft zijn ouders nooit meer gezien, maar ze schreven elkaar wel wekelijks. Hij kwam uit Amsterdam en woonde aan de Admiraal de Ruijterweg. Hij kon zich herinneren dat in de tijd dat hij uit Nederland wegging voorbij Sloterdijk een aantal nieuwe wijken werden gebouwd.
Hij vroeg met name hoe het met Sloterdijk was, en of de brug er nog was. Ik kon me geen speciale brug herinneren.
Ondanks de lange tijd in Nieuw-Zeeland had hij nog steeds een heel zwaar accent. Hij had het bijvoorbeeld over zijn 'grendochter' als hij het over zijn 'granddaughter' had. Hij beschouwde zichzelf ook nog steeds niet als een echte Nieuw-Zeelander, omdat alles waar een Nieuw-Zeelander mee opgegroeid is, hem vreemd is, en omgekeerd, zoals bijvoorbeeld de school waar je heen bent gegaan en zo.

Het weer is sinds 2e Kerstdag (Boxing Day) helemaal opgeklaard. 's Ochtends ontbijten Jo en ik in de zon op het terrasje voor haar huis, met uitzicht over groene heuvels van Dunedin.
Gisteren gingen Jo, John en ik naar het uiterste puntje van het Otago Peninsula, het schiereiland dat vanaf Dunedin zo'n dertig kilometer de oceaan in steekt. Er is daar een kolonie albatrossen, en ik wilde deze grote vogels graag zien. Acht jaar geleden was het daar niet van gekomen, en nu John nog in de buurt was et een auto, wilde ik daar graag gebruik van maken.
Inderdaad heel indrukwekkend zoals deze grote vogels op de wind zeilen.

Daarna had ik een afspraak met Jamin, begeleider van mijn afstudeerwerkstuk acht jaar geleden, en wij hadden het over het onderzoek dat we hebben gedaan en dat we nog willen doen. Misschien kunnen we iets samen ondernemen. Hij is in de goede zin van het woord skeptisch, en is geintrigeerd door bijvoorbeeld het telefoontelepathie-experiment dat ik met Dick Bierman heb gedaan.
Wat ik zelf grappig vond was een onderzoek waarbij proefpersonen telkens twee foto's te zien krijgen van een man die voor een gewelddadig misdrijf is veroordeeld en een man die voor een niet-gewelddadig misdrijf is veroordeeld. Proefpersonen moeten beoordelen wie gewelddadig was, en het blijkt dat zij dat vrij goed kunnen, maar dat zij dat het beste kunnen als zij op hun intuitie afgaan en er niet te lang over nadenken.

En vanavond gaan we naar King Kong.
Dat moet natuurlijk in Nieuw-Zeeland. Het schijnt dat ze in Wellington het New York van de jaren dertig hebben nagebouwd. Wat een klus...

Dunedin

2005-12-24T03:42:00.000+01:00

Terugkomen in Dunedin voelde een beetje als thuiskomen.
Zou het nog zo zijn zoals het was, toen ik hier acht jaar geleden vier maanden doorbracht?
Ja, natuurlijk, al is er ook wel wat veranderd hier en daar.
Nieuwe gebouwen bijgekomen, bijvoorbeeld, en je hebt hier nu ook internetcafe's.

Helaas regende het nogal toen we hier aankwamen, maar 's avonds gingen we toch kijken naar de yellow-eyed penguins op het schiereiland dat aan Dunedin grenst.

We zagen er verschillende, en ook zeehonden en zeeleeuwen. Geen foto's hiervan, want ik had mijn camera niet meegenomen.
Ik vond het heel leuk, en gelukkig was het net droog toen we op het strand waren.

De volgende dag regende het nog harder dan de dag ervoor, dus dat werd een relaxed dagje binnen bij Jo.

's Middags gingen we naar het theater, naar een pantomime/musical voorstelling, wat heel vermakelijk was, en daarna gingen we een hapje eten (zie foto van Anna en Jo onder het schilderij) bij de Satay Noodle Shop. Vannacht droomde ik dat ik een tijger als huisdier hield.

Vandaag rijdt Anna de auto terug naar Christchurch, ze zal er nu wel zo ongeveer zijn aangekomen.
Ik heb haar net zo'n 120 km weggebracht, zodat ze nog maar 260 km alleen hoeft te rijden. Dat heeft ze al eerder gedaan, en dat zal haar vast wel goed afgaan. In totaal hebben we samen de afgelopen weken zo'n 2250 km gereden, en we hebben natuurlijk nog maar een klein stukje van Nieuw-Zeeland gezien..... Dat doet me er aan denken: In een van de hostels kwamen we een Nederlandse jongen tegen die ongeveer drie weken in Nieuw-Zeeland was. Ik vroeg wat hij van Nieuw-Zeeland gezien had, en toen antwoordde hij:
"Alles."
Ik kon het niet helpen dat ik in de lach schoot. Hij ging toen door met alle trekpleisters op te noemen waar hij allemaal geweest was. Maar Dunedin en Milford Sound had hij niet bezocht...

Jo heeft haar vriend John verteld dat ik bij haar logeer. John ken ik ook van mijn vorige bezoek aan Dunedin. Hij vond het heel leuk dat ik er was en zal me waarschijnlijk meenemen naar zijn familie op eerste Kerstdag. Zijn twee zusters en zwagers ken ik ook, omdat wij acht jaar geleden met Pasen met ons allen een wandeltocht hebben gemaakt, en het lijkt me leuk om hen allemaal weer terug te zien.
Maandag, 2e kerstdag (oftewel Boxing Day) heb ik 's middags afgesproken met Jamin, mijn begeleider van mijn afstudeeronderzoek van acht jaar geleden, en we gaan kijken of we misschien nog iets samen willen/kunnen ondernemen in de komende tijd.

Vandaag schijnt de zon, maar erg warm is het niet, zo'n 19 graden.

Zo meteen pak ik de bus vanuit het centrum van Dunedin naar Abbotsford, de wijk waar Jo woont, zo'n 8 km uit het centrum. Vanaf nu ben ik weer autoloos.....

Queenstown

2005-12-24T03:13:00.000+01:00

Net als Tasmanie kent ook Nieuw-Zeeland een Queenstown, zoals oplettende lezertjes inmiddels hebben opgemerkt.
Kenmerkte het Tasmaanse Queenstown zich door een Mordoriaans landschap, het Nieuw-Zeelandse Queenstown presenteert zich als een frisgewassen toeristenplaats.
Wintersport is hier de belangrijkste reden van bestaan, lijkt het, maar ook in de zomer bruist het hier van activiteiten. Onlangs hebben zich hier ook nog allerlei Lord-of-the-Rings attracties bij gevoegd. In de omgeving van Queenstown zijn diverse belangrijke LOTR locaties, waar men nu safari's naar kan ondernemen, tegen betaling uiteraard. Er is een tolweg aangelegd, aan het einde waarvan men een soort hertenkamp heeft aangelegd, waar men tegen betaling van 20 dollar kan komen. Dit is de goedkoopste manier om de filmlocaties te bezoeken. Je kunt er ook nog heen gaan met allerlei circus eromheen. Daar hadden we allemaal geen zin in.
Anna had haar skydive (super! vond ze, maar het was de eerste twee seconden wel eng en raar, en de wind was heel koud op haar wangen toen ze naar beneden vielen. Maar daarna was het wel leuk, aan de parachute. Wat ze helemaal niet leuk vond was de commerciele setting. Voordat je aan de sprong begon probeerden ze je in een promotie van een half uur nog over te halen een dvd van je sprong te laten maken. Dat betekent dat er nog een mannetje met een videocamera met je mee springt, a 150 dollar, of zoiets.
De sprong die Anna deed was hier in Queenstown ook weer een stuk duurder dan in Wanaka, waar het ook al weer duurder is dan op het Noorder Eiland. Dus mocht je ooit van plan zijn om een skydive te gaan maken in Nieuw-Zeeland, dan is het op het Noorder Eiland het goedkoopste.

Blik op Lake Wakatipu, waaraan Queenstown ligt.
De gondellift is ook in de zomer in bedrijf, en bovengekomen kun je met een stoeltjeslift verder naar boven, waarvandaan je met een soort skeltertjes van een betonnen sleebaan af kunt sjesen.
Vermaak voor jong en oud.

Blik op Queenstown. Het centrum van Queenstown is een aaneenschakeling van cafeetje, restaurantje, souvenirwinkeltje, in eindeloze herhaling.
Rondom het centrum vind je dan een keur aan hotels en hostels.

Onze twin room in het hostel in Queenstown. Omdat je buitenom moest voor douche en toilet was deze kamer relatief goedkoop (40 dollar (ca. 26 euro) voor ons tweeen).
Ik vond het heel leuk om in hostels te overnachten al spreekt het publiek me in het ene hostel meer aan dan in het andere. Vrijwel altijd tref je er veel ervaren reizigers die je veel kunnen vertellen over andere delen van de wereld, of gewoon over hun leven en de keuzes die ze maken.

Puzzling World

2005-12-21T01:50:00.000+01:00

Het weer was op dinsdag nog steeds niet opgehelderd, dus in plaats van een skydive werd het een bezoek aan Puzzling World.

Als je Puzzling World binnenkomt kun je in het cafe allerlei puzzels doen, en tegen betaling van slechts 10 dollar (heel wat minder dan de 295 dollar die je voor een skydive kwijt bent) kun je je vermaken in het Great Maze, waarbij de opdracht is om eerst alle vier de hoeken van het doolhof te vinden voordat je weer je weg naar de uitgang probeert te vinden.
Dat vond ik heel leuk om te doen, vooral ook door de mensen die je tegenkomt. Je raakt ze weer kwijt en komt ze even later op een onverwachte plaats weer tegen. En natuurlijk de grapjes die mensen dan maken. "When you started here you were still a young girl."

Daarna kun je een aantal grappige hologrammen en illusies bekijken die ze hebben ingericht.
Uitbreiding zit in de planning.

Daarna speelden we nog een tijdje in het puzzelcafe.

De puzzel die Anna hier probeert op te lossen was ook aanwezig in het hostel en zat daar vastgelijmd aan de tafel, volgens een van de gasten omdat mensen anders in frustatie de puzzel het raam uit zouden gooien. Zijzelf had er al drie uur aan gezeten en was vastbesloten om Nieuw-Zeeland niet te verlaten voordat ze de oplossing had ontfutseld aan de mensen van Puzzling World.
Diverse mensen in het hostel waren ermee bezig, soms alleen, soms samen met anderen. Ik hoorde dat iemand pas om drie uur 's nachts naar bed ging, maar wel met het bevredigende gevoel dat ze de puzzel had opgelost.

Toen we in het puzzelcafe zaten was aan de tafel naast ons (zie foto) een van de mensen ook bezig met deze zelfde puzzel en hoorden we plotseling de juichkreet "YES!!!!"
Na vele uren was het hem dan gelukt.
Anna probeerde nog roet in het eten te gooien door op te merken dat de oplossing precies gespiegeld moest zijn, en dat leverde een hoop gelach op aan de tafel. Maar gelukkig had hij dat binnen een minuutje voor elkaar. Maar hij kon Anna helaas niet uitleggen hoe hij de oplossing had gevonden....

Wat ik zo leuk vond was de enorme variatie van het publiek en de lol die de meesten hadden. Soms zag je een vrouw op een stil plekje een boek zitten lezen, wachtend tot haar man uitgespeeld was, maar vaak ook was het een genoegen voor het hele gezin.

Terwijl we daar zaten barstte een gigantische onweersbui los. Na enige tijd begon het personeel ietwat nerveus rond te lopen, want delen van het gebouw liepen onder, en sommmige puzzelaars kwamen met hun voeten in het water te zitten.

We waren blij dat we op dat moment niet onderweg waren.
In Wanaka werd de vrijwillige brandweer gealarmeerd om ingezet te worden bij het wegpompen van het water dat over diverse wegen was gestroomd en het verkeer ernstig bemoeilijkte. Op sommige plekken reden we tot de wielassen in het water en produceerden mooie waterfonteinen.

De hele weg naar Queenstown regende het.
In Queenstown zelf waren diverse winkels tijdelijk uit nood gesloten. Ook hier veel overstomingen, en de winkeliers probeerden hun handel zo snel mogelijk te drogen en de winkel weer droog en toegankelijk te maken.
De regenval was kennelijk zeer uitzonderlijk.

Vanochtend wilde Anna toch nog proberen haar skydive te doen.
Ondanks de bewolking bleek het toch door te gaan. Het klaarde een tijdje later inderdaad wel op, en als het goed is is ze nu weer terug.
Ik hoop zo meteen te horen hoe het haar vergaan is!

Morgen reizen we naar Dunedin, waar we kunnen logeren bij mijn vriendin Jo.

Wanaka

2005-12-21T01:27:00.000+01:00

Een van de redenen waarom we naar Wanaka reisden was de mogelijkheid om vanaf Wanaka Airport een skydive te maken: je springt uit het vliegtuig, stevig bevestigd aan een ervaren springer, maakt samen een vrije val van minimaal 20 seconden (afhankelijk van de hoogte waarvanaf je springt), waarna je ervaren wederhelft aan het juiste koordje trekt. Dan volgen nog enkele minuten naar beneden dwarrelen aan een parachute, tot je weer op vaste bodem geraakt, een ervaring rijker.

Dat is maar een van de vele sportieve aktiviteiten die je hier kunt doen. Je kunt hier ook nog Canyon Swingen (een enorme schommel), hang-gliden en para-gliden (al weet ik niet of dat verschillende dingen zijn), jetboaten (met een supersnelle boot over een supersnelle rivier) en natuurlijk bungy jumpen. En deze opsomming is beslist niet compleet, en dan worden er nog steeds nieuwe spannende dingen bij bedacht.

De maandag dat Anna haar skydive gepland had, werd de vlucht afgezegd omdat het te bewolkt was; misschien die middag. Maar dat ging ook niet door.
's Avonds begon het te regenen. Wat een goed idee dat we hadden besloten om van het niet al te leuke kampeerterrein in Wanaka te verhuizen naar een hostel. Vanachter vensterglas zagen we hoe de wolken boven Lake Wanaka een ingewikkeld spel speelden, waaruit de regen uitbundig viel.

Op het meer bleken sommigen zich niet te laten afschrikken door het weer. Er waren mensen die op aan een groot parachute-achtig scherm bevestigd waren met een soort waterski's en ze bewogen zich met grote vaardigheid en met grote snelheden over het water.
"Kijk Anna, dat zijn een soort para-skiers of zoiets," zei ik.
"Nee," zei Anna deskundig, "dat zijn kite-surfers." Aha!

De volgende dag regende het nog steeds, en dat hield maar af en toe op. Nog steeds geen skydive, dus, maar een lekker relaxed dagje met een boekje in een hoekje.
Voor mij een goede gelegenheid om mijn weblog weer wat bij te werken...
De dag erna zouden we van Wanaka naar Queenstown gaan, wat maar een klein tochtje was, zodat er nog tijd was om eventueel 's ochtends nog te gaan skydiven.
Als het nog steeds geen goed weer was, zouden we naar Puzzling World gaan, een leuk uitstapje vlakbij Wanaka voordat we zouden afreizen naar Queenstown.

Op weg naar Wanaka

2005-12-21T00:28:00.000+01:00

Op weg van Lake Paringa naar Wanaka hadden we diverse kleine uitstapjes naar mooie uitzichtpunten en natuurlijke bezienswaardigheden.

Bij het dorpje Haast boog de weg weer landinwaarts, de bergen in.
Voordat we de weg naar de Haastpas insloegen, hielden we nog even een korte pauze op het strand van Haast Beach, een gehuchtje van drie huizen een een general store.

Natuurlijke Kunst op het strand van Haast Beach.

Landinwaarts kijkje vanaf Haast Beach.

Het land is heel leeg. Je komt amper huizen tegen, laat staan dorpen, en het merendeel van de auto's op de weg worden bestuurd door toeristen.

Het is bekend dat diverse bomen en planten later door mensen zijn geimporteerd. Diverse van de bloemen hier komen ook in Europa voor, maar ik weet niet of deze dan ook allemaal pas in de laatste tweehonderd jaar hierheen zijn gebracht. In ieder geval staan ze wel decoratief.

Het uitzicht vanaf ons picknickplekje.
Anna zoekt verkoeling in de schaduw onder de picknicktafel.

Alweer een nieuw dal met alweer een nieuw uitzicht om te bewonderen en te fotograferen.

En dit is het uitzicht waarvan Anna hierboven een foto maakte: Lake Wanaka.

Sandflies

2005-12-21T00:27:00.000+01:00

"Maori believe that the gods placed sandflies in New Zealand to remind humans that this is indeed paradise, but we're not totally in charge," schijft een zekere Hugh Canard in zijn verslag van een kanotocht in het zuidwestelijke gebied van het Zuidereiland.

Sandflies komen in het hele westelijke gebied van Nieuw-Zeeland voor en zijn een ware plaag, want het zijn er heel veel en ze bijten onaangenaam.

Bij het paradijselijke plekje aan het Lake Paringa waar we onze tent opzetten werden we er inderdaad aan herinnerd dat we niet alles onder controle hebben.

Niet alleen waren de sandflies daar goed voor, ook de waterskiers die de serene avondrust kwamen verstoren, hielpen daar aan mee.
Maar toen de zon onderging vertrokken die weer, en bleven we achter met alleen kampeerders in ons tijdelijk paradijs.

Anna blijkt niet veel aan sandflies over te houden, slechts paarse stipjes op haar handen en voeten.
Bij mij werden het echter steeds grotere bulten, die nu, na vijf dagen, bij vlagen heel erg jeuken.
Vooral 's avonds, als mijn handen en voeten warm worden in slaapzak of onder het dekbed, of wanneer ik loop en mijn schoenen lichtjes over de bulten schuren, begint deze subtiele marteling, die door krabben alleen maar verergerd wordt; want dan voegt zich bij de jeuk ook nog een sterk brandend gevoel.

Ik geloof wel dat het nu minder wordt, en er komen sinds drie dagen geen nieuwe beten meer bij, dus het einde is in zicht.

Westkust

2005-12-19T01:04:00.000+01:00

Vanuit Hopewell slingerden we eerst weer terug naar Havelock en Renwick, waarna we de Highway 6 weer oppakten op weg naar de westkust van het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland.
We waren op weg naar Hokitika, wat in de wandeling ook wel Hakkietakkie of Hokipoki heette, maar dat was te wijten aan mijn westerse ongenuanceerde neiging om vreemde namen respectloos in een min of meer bekend keurslijf te persen.

Iets over de wegen in Nieuw-Zeeland:
We hebben vrijwel alle ca 1500 km die we tot nu toe afgelegd hebben over tweebaanswegen gereden van meestal goede kwaliteit. Bij bochten staat op de grotere wegen een adviessnelheid aangegeven, maar de bewegwijzering zou beter kunnen. Het is vrijwel onmogelijk om op een tweebaansweg waar je honderd rijdt een afslag te nemen waarbij je pas bij de afslag zelf ziet waar hij naartoe leidt.
Het komt dus regelmatig voor dat we roepen: "Oh, hier was het!" En dan moeten we keren en terug rijden.
Wat erg primitief aandoet zijn de eenbaansbruggen. Op weg naar het noorden over de enige doorgaande weg langs de oostkust, moesten we ergens ongeveer een kwartier wachten omdat een houten, gammele brug waar je alleen vrijwel stapvoets overheen kon rijden slechts een rijbaan telde. Er stonden wat mannetjes het verkeer te regelen en het leek alsof ze er ook aan het werk waren, al was het ons niet duidelijk wat voor werk dat was.
Dit was een van de vele bruggen met een rijbaan. Bij al deze bruggen staat aangegeven wie voorrang heeft, en als aan de andere kant een auto te zien is moet je dus wachten. Zo'n brug kan varieren van lengte. Korte zijn bijvoorbeeld maar tien meter lang, maar de meeste zijn tussen de vijftig en honderd meter, en de langste die we tegenkwamen was 750 meter, maar die had op twee plaatsen nog een uitwijkhaven.

Ik vond dit maar wat weinig professioneel aandoen, maar dit werd nog overtroffen door twee houten eenbaansbruggen niet ver van onze bestemming die we ook nog moesten delen met de spoorbaan!
Er stond eerst een 'give way' teken om aan te geven dat je moest wachten voor een trein van links of rechts. In geval van geen trein moest je kijken of er van de andere kant geen verkeer aan kwam en vervolgens ging je over de nogal slipperige spoorrails de smalle brug over.

Onze tocht door het Nieuw-Zeelandse landschap was echter heel erg mooi.
De bergen werden steeds hoger, maar de dalen zijn meestal breed en weids, met koeien
en schapen, soms herten.
We zagen hier ook de eerste bergen met sneeuwtoppen, wat altijd een mooi gezicht is.

We kwamen diverse Zwitsers tegen.
Bij een vergelijking met de bergen in Zwitserland kwamen ze met de volgende opmerkingen:
De dalen zijn breder, de bossen zijn anders omdat er heel ander soort begroeiing is, en boven de boomgrens groeit er nog steeds heel veel zodat veel bergen nog tot op grote hoogte groen zijn.
Maar het belangrijkste: Zwitserland staat vol met huisjes en dorpjes, en hier zijn de bergen leeg, dwz., er wonen geen mensen. De bergen staan natuurlijk vol met bomen en er leeft van alles.

Op de weg tref je veel doodgereden possums aan, maar daar rouwt men hier niet om. Possums zijn een grote plaag en krijgen de schuld van het uitsterven of bijna uitsterven van veel inheemse diersoorten.
Ik las ergens dat het enige inheemse zoogdier van Nieuw-Zeeland een vleermuissoort is!

De roadkill trekt hier ook weer andere roofdieren aan. Anna heeft een keer door alert te toeteren een grote roofvogel op tijd van een doodgereden dier weten te verdrijven, maar een eind verderop zagen we dat een andere roofvogel, net als zijn voedsel, ten prooi was gevallen aan een motorvoertuig.

Verkeersbord langs de westkust. We hebben ze niet live gezien!

Bijzonder rotsformaties ("Pancake rocks") aan de westkust op weg naar Hokitika. De westkust is nogal ruig, maar kent tussen de diverse rotsen en kliffen door mooie verlaten (en meestal voor mensen onbereikbare) baaitjes met zandstrand.

Het groen aan de kant van de weg met ons Toyotaatje. Heel diverse begroeiing, met veel inheemse bomen en varensoorten, maar ik zag ook veel vingerhoedskruid en boterbloemen.

Het dorp Hokitika ligt op een fantastische plek.
Als je landinwaarts kijkt, zie je diverse bergketens, aflopend in kleur van donkerblauw naar lichtgrijs. De hoogste toppen zijn bedekt met sneeuw.
Kijk je in de richting van de kust, dan zie je de Tasmanzeemet daarvoor een breed zandstrand. Het zand is er vrij donker grijs, en er liggen haast geen schelpen, wel veel mooi rond geslepen stenen in vele kleuren. Je vindt er ook de vermaarde greenstone, waar veel jade sierraden van worden gemaakt.
Op het strand vind je verder een overvloed aan aangespoelde boomstammen en takken, die door de zee in kunstzinnige vormen zijn geslepen.
Zoveel moois op het strand heeft geleid tot veel kunstenaars in het dorp die zich bezig houden met jade-bewerking, maar tegelijk ook aanverwante bezigheden hebben, zoals het vervaardigen van sierraden van andere materialen, het maken van kunstig glaswerk en het bewerken van hout. Zo'n atmosfeer trekt ook weer andere kunstenaars aan, zoals schilders.
Het dorp staat dus vol met allerlei winkeltjes waar men al dat moois weer aan de man wil brengen.

Op het strand van Hokitika, bij zonsondergang. Het vele hout nodigt uit tot vuurtjes op het strand, waarvan je er dan ook diverse zag. Dit was een grote.

Een van de 'historische' gebouwen waar Hokitika trots op is. Boven de pilaren staat met grote letters Free Public Library. Maar nu huist in dit gebouw de toeristeninformatie.
Toen ik dit gebouw zag had ik opeens een deja vu: Ik heb een zeer vergelijkbaar gebouw gezien in Petaluma, Californie (zie hieronder).
Dat moet haast te danken zijn aan de gemeenschappelijke geschiedenis met de Britten.